Chapter 2 : Reunion

Amelia's Point Of View.

"Bakit kailangan mo pang hindi sabihin sa akin na buntis ka?! Oh my god, Amelia! Cinoconsider mo ba ako bilang friend mo?!"

Napapikit ako dahil sa lakas ng boses ni Sandy.

"Sasabihin mo lang sa akin ngayong 9 months pregnant ka na at malapit ka ng manganak?!" sigaw niya mula sa kabilang linya.

"I'm sorry... sinabi ko lang din kay dad noong 3 months na akong buntis," I explained and sighed.

"Damn so okay, you're pregnant! Is it a girl or a boy?" she asked immediately, nararamdaman ko ang excitement sa kaniyang boses kaya napangiti ako.

"A baby girl and a baby boy," I answered.

"WHAt? IT'S A TWIN?!"

I laughed. "Yes, Sandy."

"Oh my god! I feel like gusto ko ng pumunta diyan sa tabi mo at samahan ka hanggang sa manganak ka na!"

Mas lalong lumawak ang ngiti ko, ilang oras din kaming nag usap at panay ang tanong niya tungkol sa pregnancy ko. Ngunit noong tinanong niya kung si Mike ba ang father ay sinabi ko ang totoo, noong tinanong niya kung sino ay mabilis kong binago ang topic.

Tinignan ko ang reflection ko sa salamin, 9 months na akong buntis at malapit na akong manganak. Alam ko sa sarili kong hanggang ngayon ay hindi ko parin nakakalimutan ang nangyari noong gabing iyon.

I can abort my babies na nasa loob ng tummy ko, dahil biktima ako ng rape at wala rin namang magiging father ang mga babies na ito. But sa tuwing iniisip ko ang sinabi ni mom sa akin noon, na naisipan niya akong i abort dahil ayaw niyang mag kaanak kaagad.

Naisip kong mararamdaman ng mga anak ko ang naramdaman ko noong nalaman kong may balak akong i abort ni mom.

Galit na galit ako sa lalaking naging dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nandidiri parin ako sa katawan ko. Hindi ko dapat ibuhos ang galit ko sa babies na nasa tummy ko, hindi sila ang dapat mag dusa dahil wala silang kasalanan sa nangyari.

Hindi sila ang dapat na sisihin ko dahil ang lalaking iyon ang kailangan makaramdam ng galit ko at hindi ang mga magiging babies ko.

Hindi ko inakalang mag kaka anak nako, I don't know kung magiging mabuti ba akong mother dahil bigla na lang nag bago ang buhay ko simula ng gabing iyon.

Mabilis kong pinunasan ang luha na tumulo sa mga mata ko. That demon took my dignity, at kahit kailan ay hinding hindi niya na iyon mababalik pa kahit kamatayan pa niya ang kabayaran.

Napatigil ako sa pag tingin sa reflection ko ng marinig ko ang pag tunog ng cellphone ko, sensyales na may tumatawag.

Kumunot ang noo ko ng makitang si dad ang tumatawag, malakas akong bumuntong hininga bago sagutin ang tawag.

"Hey dad."

"Amelia, how are you?" he asked.

"I'm okay don't worry hindi ko pinapabayaan ang sarili ko lalo na't malapit na akong manganak," I answered.

"Hindi ka ba uuwi dito? Sigurado ka bang sa abroad ka manganganak?" seryoso niyang tanong.

"Yes dad."

"Okay then wala naman na akong magagawa kung iyan ang gusto mong mangyari."

Ang akala ko ay mas lalo siyang magagalit sakin noong sinabi kong buntis ako. Ngunit mukhang mas naging maayos ang relasyon ko sa kaniya dahil sa nalaman niyang buntis ako.

Tinanong niya kung sino ang father ngunit ang sagot ko lang ay it was just a one night stand at hindi ko kilala ang father.

Plano ko ay hindi ko sasabihin sakniya ang tungkol sa pregnancy ko ngunit naisip ko na deserve niyang malaman iyon dahil wala na si mom at siya na lang ang natitirang maituturing kong pamilya. Kaya sa huli ay pinili ko paring sabihin ang totoo kaya ako pumunta dito sa abroad.

Nang gabing manganak ako ay tanging si Sandy lang ang nasa tabi ko, hawak hawak niya ang kamay ko habang ako ay nakahiga at nahihirapan. Malaking pasalamat ko na pumunta siya rito sa abroad dahil ngayon ko lang napagtanto na hindi ko kayang mag isang manganak.

Noong magising ako ay nasa tabi ko na ang newborn twin ko. Napaawang ang labi ko habang nakatingin sa mga anak ko, napatingin ako sa lalaking anak ko, he looks like the demon who raped me... he looks like his father...

"Ang cute nilang dalawa," Sandy said. "Anong pangalan nila?"

"Aria and Caleb. . ."

Buong buhay ko ay ang tanging hiling ko ay mag karoon ng isang mother, dahil mabilis na kinuha sa akin ni God si mom. At ngayong isa na akong mother, sisiguraduhin kong hindi nila mararamdaman ang mga naramdaman ko noon kahit na wala silang dad na makikilala.

"One night stand?!" gulat na sigaw ni Sandy ng sinabi ko sa kaniya ang sinabi ko kay dad.

"Yes hindi ko kilala ang father ni Aria at Caleb," I said and sighed.

"But pwede mo naman siyang hanapin! Mahirap mag palaki ng bata nang mag isa, bakit hindi mo hanapin amg lalaking naka one night stand mo?!"

"Hindi ko alam kung saan ako mag uumpisa, Sandy. Hindi ko nga alam kung anong pangalan ng lalaking iyon," I answered.

"Kung hindi mo naman pala kilala ang lalaking iyon ay bakit hindi mo na lang inabort ang mga anak mo?" sabi niya.

"You know the reason," sabi ko at hindi na siya makapag salita. "Don't worry, kaya naman naming maging isang pamilya kahit na wala silang dad na makikilala," I added.

"Hindi mo na ba talaga hahanapin ang lalaking nakabuntis sa'yo?"

Malakas akong bumuntong hininga bago nag shook ng head. "Hindi dahil hindi ko naman siya kailangan sa buhay ko. .."

Ang hirap pala maging isang single mom, madalas ay gigising ka ng madaling araw dahil umiiyak ang isa sa mga anak mo. Madalas din akong hindi makakain ng maayos dahil nag brebreast feeding ako.

Hindi na rin ako nakakapag ayos sa sarili ko dahil kailangan kong alagaan ang mga anak ko, I know na mag babago ang buhay ko noong dumating sila sa akin. But they're my blessings.

Noong kailangan ng umuwi ni Sandy ay nag hire ako ng baby sitter dahil alam kong mas lalo akong mahibirapan dahil wala na si Sandy sa tabi ko.

Napansin ko na si Aria ang pinaka mabilis na umiyak kaysa kay Caleb, madalas din siyang kailangan na buhatin para makatulog kumpara kay Caleb na makakatulog kaagad pagkatapos mong i-breast feeding.

Halo halo ang emosyon sa puso ko ngunit mas nangingibabaw ang saya sa tuwing tumitingin ako kay Aria at Caleb, totoo pala ang sinasabi nila. Kapag tumingin ka sa mga anak mo ay mawawala ang pagod na nararamdaman mo at ganoon ang nararamdaman ko.

"Wala ka parin bang planong umuwi dito, Amelia?" dad asked on the phone.

"Plano kong mag stay dito abroad for 5 years, dad," I said.

"WHAT?! DAHIL PARIN BA YAN SA PAG AAWAY NATIN?!

I laughed. "Nah gusto ko rin kasing matuto maging independent dito sa abroad, and I found peace here."

"Really?"

"Yes at wag kang mag alala dahil babalik pa naman ako," I said.

Sa loob ng limang taong pananatili ko sa abroad ay marami akong natutunan. Natuto akong maging independent, nag hanap din ako ng part time job kahit na buwan buwan ay may perang binibigay sa akin si dad kahit na hindi ko naman sinabing bigyan niya ako.

Nakatulong din iyon ng malaki lalong lalo na sa mga anal ko, noon ay nag tratrabaho ako kay dad bilang secretary ng kompanya niya. Alam kong ako ang mag mamana ng kaniyang kompanya, ayaw pa naman mag resign ni dad kaya pagiging secretary niya muna ang kinuha kong trabaho para narin may experience ako.

At ngayong limang taon na akong nananatili dito sa abroad kasama ang dalawa kong anak. Napatunayan kong kaya ko namang mabuhay ng hindi lahat ng bagay ay expensive, sigurado akong magugulat si dad kapag nalaman niyang hindi na ako gumagastos ng kalahating milyon sa isang week.

Noong dumating si Aria at Caleb ay nag bago ang buhay ko, I found happiness with them.

"Really, mom?! Makikilala na namin ni Caleb si grandpa?" nakangiting sabi ni Aria habang nakatingin sa akin.

I smiled widely. "Yes baby."

"I'm so excited to meet him!" she said.

"Excited na rin siyang ma meet kayo," I answered and tumingin kay Caleb na nasa tabi lang ni Aria. "Excited ka rin bang ma meet ang grandpa niyo?" I added.

He smiles and nodded. "Of course, mom."

Si Caleb ay ang tahimik sakanilang dalawa, ngunit hindi naman niya tinatago ang kaniyang emosyon. He's always curious about everything, pareho silang matalino ni Aria. Madalas din na observant si Caleb kaysa kay Aria na go with the flow lang.

Kaya noong nag tanong si Caleb tungkol sa kaniyang father ay tuluyan akong hindi nakapag salita.

Ngayon ay babalik na kami dahil gustong gusto na ni dad na makita sina Aria at Caleb, ayaw ko pa sanang bumalik ngunit sabi ni dad ay kung hindi pa kami uuwi ngayon ay baka mamatay na daw siya dahil tumatanda na daw siya.

Wala akong nagawa kundi ang ayusin ang mga gamit namin para umuwi na.

Noong maka alis kami ng airport nila Aria at Caleb ay halo halong emosyon ang nararamdaman ko at mukhang napansin iyon ni Caleb dahil tinanong niya kung ayos lang ako at tanging pag ngiti lang ang naging sagot ko.

Nang huminto ang sasakyan ay mabilis kami bumaba at bumungad sa akin ang pamilyar na mansyon.

I'm finally home. . . after avoiding it for so many years.

"You look so matured, Amelia!" dad said and I laughed.

"This is Aria and Caleb," I introduced the twin to him, ngumiti si Aria habang si Caleb naman ay maliit lang na ngumiti.

"Wow! Ang ganda at ang gwapo naman ng mga apo ko," nakangiting sabi ni dad kaya napatingin ako at mag sasalita na sana ng bigla akong mapatigil ng makita ko si Chelsey.

"Oh you finally comeback!" Chelsey said and look at my children. "Totoo palang you're already a mother."

"Yeah," I said in a cold tone.

Mag sasalita pa sana si Chelsey ngunit biglang dumating si Mike galing sa kaniyang likod at mabilis siyang niyakap, mukhang hindi niya kami napansin kaya ganoon ang naging kilos niya.

"I missed you, babe." Mike said to her.

Kumunot ang noo ko at mukhang napansin iyon ni dad kaya napatikhim siya dahilan para mapatingin sa amin si Mike at nakita ko kung paano lumaki ang mga mata niya sa gulat ng makita ako.

"Mukhang hindi mo pa pala alam, Amelia. Mike and Chelsey just got engaged," dad said at napaawang na lang ang labi ko sa gulat.

"Why are you so shocked, Amelia?"

Napalingon ako sa likod ko at nakita ko roon ang step mother ko na si Cecelia, nakataas ang kaniyang kilay habang nakatingin sa akin.