Chapter 1

Celeste's POV

If there's one thing I never imagined happening in my life, it would be being forced to marry a man I barely even know. At ang pinakamasakit sa lahat? Ang sarili ko pang mga magulang ang nagtutulak sa akin sa kasalang ito, na para bang ang kaligayahan ko ay isa lamang kasunduan sa negosyo.

"Mom! Dad! Please don't let me marry him! I don't even know him! Paano kung anong gawin niya sa akin?? Hindi ba kayo nag-aalala??" sigaw ko sa parents ko, halos hindi makapaniwala sa naririnig ko. Paano ba naman kasi, gusto nila akong ikasal sa isang taong hindi ko naman gusto at hindi ko man lang kilala! Baliw na lang siguro ang papayag sa ganoon. And besides, may boyfriend na ako! Hindi ba sapat na dahilan 'yon para itigil nila ang kalokohang ito?

"Celeste, please, anak. Kailangan natin ang koneksiyon ng pamilya ng Silvestre. Para rin ito sa future mo, anak," pakikiusap ni Mama, trying to sound as gentle as possible, as if that would somehow make everything she was asking of me any less ridiculous.

"Future ko o future ng company niyo?? Bakit ba kasi kailangan pa nating makipag-ugnayan sa kanila?? Successful naman na ang company niyo, ah! Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyo pang idamay ang buhay ko sa business niyo!" sagot ko, my voice rising with every word. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainis—ang desisyon nilang ipakasal ako sa isang estranghero o ang katotohanang parang wala silang pakialam sa gusto ko.

"Anak, just give him a chance. Six months lang. Kapag ayaw mo sa kanya, puwede naman kayong maghiwalay agad," sabi ni Dad, as if he had just offered me the most reasonable solution in the world.

Six months?

Napatawa ako nang mapait. They were talking about marriage as if it were some kind of temporary arrangement that I could simply walk away from, whenever I wanted.

But of course even if pumayag ako, alam ko naman na isang patibong lang 'yang six months na 'yan, tanga nalang ang maniniwala, kilala ko si Dad, hindi siya basta basta lang puputulin ang kasunduan nila ng pamilya ng Silvestre na 'yan, once na pumayag ako? well that's a game over for me.

"But I already have a boyfriend! At sa ayaw at sa gusto niyo, hindi ako papayag sa kasalang 'yan!" sigaw ko bago tuluyang tumalikod at nagmamadaling bumalik sa kuwarto ko.

I couldn't believe them. Ni hindi man lang nila ako tinanong kung ano ang gusto ko. They had already made a decision about my future, and apparently, all I had to do was follow their orders.

But if they thought I would let them decide who I was going to spend the rest of my life with, then, they clearly didn't know their own daughter.

--------------

"Ian, can you come and get me, please? Gusto ko munang umalis sa bahay na 'to," sabi ko sa boyfriend ko, umaasang kahit papaano ay matutulungan niya akong makalimot sa kaguluhang nangyayari sa bahay namin.

That's Ian Roswell, 27 years old, ang lalaking minamahal ko at pinili kong makasama. Kung tutuusin, puwede naman sanang makipagkasundo ang pamilya ko sa pamilya ni Ian, eh! Total, magiging CEO rin naman siya ng kompanya nila balang araw. Kilala rin ang pamilya nila bilang isa sa pinakamayayamang pamilya sa lungsod na ito. Kaya kung koneksiyon sa negosyo ang habol ng mga magulang ko, bakit hindi na lang sila sa pamilya ni Ian makipag-ugnayan? Nasa harapan na nila ang solusyon sa problema nila, pero bakit parang mas gusto pa nilang pahirapan ang buhay ko?

"Baby, you know I can't, right? I still have a meeting in the next 30 minutes. Pupuntahan na lang kita mamaya, okay?" mahinahong sabi niya sa kabilang linya.

Hindi ko naman mapigilang ngumiti nang maisip na magkikita rin kami mamaya. Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Sa dami ng problemang kailangan kong harapin ngayon, si Ian na lang talaga ang gusto kong makasama.

"Fine! Call me when you're done, okay? I love you!" malambing kong saad.

"I will. I love you, too," sagot niya bago tuluyang ibaba ang tawag.

Napangiti ako habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. At least, may isang bagay pa rin akong puwedeng asahan sa araw na ito.

Fine! Susurpresahin ko na lang siya sa bahay niya! Tutal, binigyan niya naman ako ng spare key anong silbi nito kung hindi ko gagamitin diba? napatawa nalang ako sa naiisip ko.

Hindi naman kasi kami puwedeng magkita rito sa bahay, baka mahuli na naman kami ng mga magulang ko at pagalitan na naman ako. I can't believe them! I'm almost 25, pero kung tratuhin pa rin nila ako, parang wala akong sariling isip at hindi kayang magdesisyon para sa sarili ko.

Hindi nila ako pinapayagang magkaroon nang boyfriend, pero ngayong gusto na nila akong ipakasal sa isang lalaking hindi ko naman kilala, go na go sila?!

Hays! Takte, buhay 'to, oh!

Alam ko naman na para sa'akin rin ang ginagawa nila, but this time?? sobra na talaga, kaya ko naman na ang sarili ko. This is my life, may karapatan naman siguro akong mag desisyon ng sarili ko lang diba?

Kung tutuusin, hindi naman ako humihingi ng malaking bagay. Gusto ko lang naman na malaya akong pumili kung sino ang mamahalin ko at kung sino ang makakasama ko sa buhay. Pero bakit parang napakahirap para sa kanila na ibigay sa akin ang simpleng bagay na iyon?

They even already scheduled a date for the wedding without even telling me! at sa araw pa talaga ng birthday ko next next week! parang ayaw ko nalang mag birthday sa lagay na 'yan eh.

Natigil ang pag iisip ko ng tumunog ang phone ko, agad ko naman itong tinignan sa pagaakala na galing 'yon sa boyfriend ko.

"Celeste anak, may business trip kami ng mama mo, next week pa bago kami makauwi, while we are away, naisipan namin na d'yan na muna mag sstay si Vance ng may makasama ka, and also that will be the chance na makilala niyo pa ang isa't-isa, don't worry andiyan naman si manang Elsa makakasama niyo sa bahay. Please anak, do this for us. We love you" - Dad.

Vance Silvestre, huh? Yeah right! as if naman dito ako matutulog n'yan, guess who's gonna be away for a while then.

Umiling ako at agad na tumayo mula sa kama. Ayoko nang mag-isip tungkol sa bagay na 'yan. Sa ngayon, ang gusto ko lang ay makita si Ian.

At kung kailangan kong umalis ng bahay para lang makahinga nang maluwag, gagawin ko.

Hindi ko pa alam kung gaano kalaki ang magiging gulo dahil sa desisyon kong ito, pero sa ngayon, wala akong pakialam.

Ang mahalaga, makikita ko ang boyfriend ko mamaya.