Chapter 5

Celeste's POV

Pagkagising ko kinaumagahan, agad kong naramdaman ang matinding gutom. Napahawak pa ako sa tiyan ko nang kumalam ito, saka ko lang naalala—hindi nga pala ako kumain kagabi!

Kaya pala kanina pa nagrereklamo ang tiyan ko. Sa dami ba naman ng nangyari kahapon, nakalimutan ko nang pakainin ang sarili ko.

Napabuntong-hininga na lang ako nang maalala ang lahat ng nangyari. From Ian and Bianca's betrayal hanggang sa biglaang pagsulpot ni Vance sa buhay ko.

Seriously, what a day!

Parang isang malaking bangungot ang lahat. Kahapon lang, akala ko maayos ang takbo ng buhay ko. Akala ko kilala ko na ang lalaking minahal ko, only to find out na, kaya niya pala akong lokohin kasama pa ang sarili kong best friend.

At ngayon, heto ako, nakatira sa iisang bubong kasama ang lalaking halos hindi ko naman kilala.

Napapikit ako at minasahe ang sentido ko. Sumasakit na ang ulo ko sa kakaisip. Hindi ko na ma-digest ang lahat ng nangyayari. Pakiramdam ko, kapag may isa pang problemang dumating, baka tuluyan na akong mabaliw.

"Bahala na nga!" bulong ko sa sarili ko.

For now, gusto ko munang magpahinga at kalimutan ang lahat kahit saglit lang.

Kaya naman bumangon na ako at dumiretso sa banyo para maligo. Baka sakaling makatulong ang malamig na tubig para mahimasmasan ako.

Ilang minuto rin akong nagtagal sa ilalim ng shower bago tuluyang natapos. Paglabas ko, nakasuot na ako ng tuwalya na mahigpit kong ipinulupot sa katawan ko.

Pero pag-angat ko ng tingin—

"KIYAAAAHHH!"

Halos mapatalon ako sa gulat nang makita si Vance na nakatayo sa loob ng kuwarto!

At ang mas malala?

Bagong ligo rin siya, basa pa ang buhok, at tanging tuwalya lang ang nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan niya.

Oh. My. God.

Agad akong napahawak sa bibig ko, pero huli na ang lahat. Bago ko pa man mailihis ang tingin ko, hindi ko maiwasang mapansin ang malapad niyang balikat at ang hubog ng katawan niyang halatang pinagpaguran sa gym. Hindi rin nakaiwas ang mga mata ko sa abs niya.

Wait. What am I even looking at?!

Mabilis akong napailing at pilit na umiwas ng tingin, pero huli na dahil agad niyang napansin na nakatingin ako sa kaniya.

"Are you checking me out?" nakangising tanong niya.

Diyos ko, gusto ko na lang lamunin ako ng lupa!

Agad uminit ang mukha ko. Ramdam kong pati tenga ko ay namumula na sa sobrang kahihiyan. Bakit ba kasi siya nandito?!

"You wish!" mabilis kong sagot. "Why are you here?! This is my room!"

Pasigaw ko pang dagdag habang nakaiwas ang tingin ko sa kaniya. Ayokong lingunin siya dahil baka kung ano na naman ang sabihin ng mokong na 'to.

"I thought this was my room."

Hindi pa rin nawawala ang nakakainis niyang ngisi habang kalmadong sinasabi iyon, na para bang wala lang sa kaniya ang ganitong sitwasyon.

Sa bagay, sa katulad niyang mayaman, gwapo, at may magandang katawan—shit! Ano ba 'tong naiisip ko?! Malamang sa malamang, marami na itong babaeng naikama at naka-relasyon. At ano bang pakialam ko?!

"What?!"

Dahan-dahan akong lumingon, pero agad ding napaatras nang mapansing nakatingin siya sa direksiyon ko.

Sa tuwalya kong halos gusto ko nang yakapin sa sobrang kaba.

"Hoy! Saan ka nakatingin?!" sigaw ko habang mahigpit na hinahawakan ang gilid ng tuwalya ko.

Bahagya siyang napangiti bago muling itinaas ang tingin sa mukha ko.

"Relax, Celeste. It's not like I have anything to see." He laughed.

He freaking laughed!

Ang kapal talaga ng mukha! Akala ko ba masama ang ugali nito? Bakit tumatawa ang isang 'to?!

"PER-VERT!" sigaw ko. "Get out! NOW!"

Sa sobrang inis, nakapulot pa ako ng unan sa kama at ibinato iyon sa kaniya.

Pero ang walanghiya, mabilis niya lang iyong nasalo.

"Violent, aren't we?"

"VANCE!"

Nagulat ako nang bigla siyang lumapit sa akin.

Shit! Anong ginagawa ng mokong na 'to?!

Nang makalapit siya, bahagya siyang yumuko at bigla niyang inilapit ang mukha niya sa leeg ko.

"You smell nice," bulong niya.

Napatigil ako.

S-shit!

Bakit naman biglang bumaba ang boses niya?!

Hindi ko alam kung saan ako titingin. Kanina lang, gusto ko siyang palayasin, pero ngayon, para bang nakalimutan ng utak kong mag-isip nang maayos dahil sa lapit niya.

"Y-you..." Nauutal kong simula. "What are you doing?"

Instead of answering, bahagya siyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.

"Why are you stuttering, sweetheart?"

Sweetheart??!

Parang may kung anong kumalabit sa puso ko sa simpleng pagtawag niya sa akin, pero agad ko iyong iwinaksi sa isip ko.

"I told you. Don't call me that!"

"Then stop blushing."

"Hindi ako namumula!"

His lips curved into a knowing smirk.

"Of course."

Nanggigigil akong tumingin sa kaniya. Kung nakamamatay lang ang tingin, baka kanina pa siya nakahandusay sa sahig.

Susubukan ko na sanang lumayo nang bigla niyang iangat ang kamay niya. Marahan niyang inalis ang isang hibla ng basang buhok na dumidikit sa pisngi ko.

Natahimik ako.

His fingers barely brushed my cheek, pero sapat na iyon para bigla akong makalimot sa sasabihin ko.

"What are you—"

Hindi ko na natapos ang tanong ko nang bahagya niyang iangat ang baba ko gamit ang kaniyang mga daliri.

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa mga mata ko, bago saglit na huminto sa mga labi ko.

"Tell me to move away," he whispered.

Napahinto ang paghinga ko.

Ano?

Bakit bigla siyang naging seryoso?

Dapat madali ko lang iyon sabihin na lumayo siya. Isang salita lang, at puwede na siyang lumayo.

Pero nang subukan kong magsalita, hindi ko magawa. S-shit anong nangyayari sakin??!

"V-Vance..."

His gaze returned to my eyes.

"That's not what I asked, Celeste."

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung dahil ba sa lapit niya o dahil sa paraan ng pagbigkas niya sa pangalan ko. Pero sa sandaling iyon, wala akong ibang naririnig kundi ang sarili kong paghinga.

Bahagya siyang lumapit, pero huminto pa rin siya, hinihintay ang sagot ko.

At nang hindi ko siya itulak palayo, marahan niyang inilapit ang mukha niya sa akin. Pinikit ko ang mga mata ko.

Akala ko hahalikan na niya ako.

Pero hindi! tumawa lang siya. Bwesit talaga!

"What? you expect something else?" pang aasar niya. Fuck! I can't believe muntik na akong mahulog sa patibong niya! Bipolar ba ang isang to?!

"You can just told me to kiss you—"

Oh. God. Celeste! get a grip!

"Fuck off!" agad ko naman pinutol ang sasabihin niya "Y-you can't just do that!"

"Do what?" maang-maangan niya

Napanganga ako.

"YOU KNOW WHAT!"

He chuckled softly.

What am I even thinking!

"Okay, sweetheart."

Pagkasabi niyon, tuluyan siyang umatras at dumiretso sa p***o na para bang wala lang ang lahat ng nangyari.

Samantalang ako, naiwan sa kinatatayuan ko, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha niya.

Bago pa man siya makalabas, bigla siyang huminto at lumingon sa akin.

"And, Celeste?"

"Ano na naman?!" iritadong sagot ko.

Bahagya siyang ngumisi habang nakasandal sa gilid ng p***o.

"I told you to fix yourself before. Not throw yourself at me. And next time, make sure you're wearing something before coming out of the bathroom."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ang kapal nang mukha, eh ikaw nga 'to nasa kuwarto ko!"

Tumawa lang siya nang mahina bago tuluyang lumabas at isinara ang p***o.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kuwarto, namumula sa hiya at nanginginig sa inis.

Damn him.

Parang gusto ko nalang lamunin nang lupa.

Umiling ako nang mariin at agad na ibinaon ang mukha ko sa unan.

"No! Absolutely not!"

Hindi puwedeng mangyari 'to.

I swear, Vance Silverstre is going to be the death of me.

At hindi pa nga nagsisimula ang araw ko!