2/2

Parang isang suntok sa sikmura ang pag-amin sa sarili na sa kwentong ito, siya ang itinutulak na maging kontrabida—ang walang-awang binibigyang-sala nang walang sapat at makatwirang dahilan.

Nagsalita ba siya?

Ni isang hibla ng buhok o kahit simpleng daing ng pagtutol ay wala siyang binigkas!

“Ginawa ito ni Viviene na may basbas at buong pagsang-ayon ng pamilyang ito! Ang totoo niyan, kaya ka nag-iinit at nagngangalit ay dahil sa tindi ng inggit sa dibdib mo!” pabulalas na sigaw ni Helen, ang kanyang biyenan, habang matalim at nag-aapoy ang mga matang tinitigan siya.

“Tatlong taon na kayong kasal ni Joaquin, ngunit hanggang ngayon ay tikom at baog ang iyong sinapupunan. Kung mayroon ka man dapat sisihin sa kawalan ng biyaya, ang sarili mo ang sisihin mo sa iyong kawalan ng kakayahan!”

Ang mga salitang iyon ay may mabigat at nakakatusok na pahiwatig—mga salitang may lason na pilit ikinukuwintas sa kanyang leeg.

Dahan-dahang itinaas ni Althea ang kanyang mga mata. Walang bahid ng takot; malamig, matatag, at diretsong sinalubong ang mapanghusgang tingin ng matanda.

“Ibig bang sabihin ng sinasabi mo Mommy… ang pag-anak ni Viviene ngayon ay hindi para sa yumaong bayaw, kundi para itaguyod, saluhin, at magsilbing tagapagmana ni Joaquin kapalit ng sa akin?”

Natigilan si Helen. Ang huling sinabi ni Althea ay tumama sa sikmura ng kanyang mga lihim na intensyon, kaya naman nanlaki ang mga matang nanginginig siyang pinandilatan.

“H-Hindi ko sinasabi iyon! Ang ibig kong sabihin, bulag ka sa inggit!”

Isang malamig at mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Althea. Hindi na siya sumagot pa.

Wala nang saysay ang makipagtalo sa taong sarado ang isip, bulag sa katotohanan, at sadyang piniling maging bingi.

Lalo pa’t kailanman, ni minsan sa tanong ng buhay niya, ay hindi siya minahal o kinilala bilang tunay na anak ng sarili niyang biyenan.

Si Viviene naman, habang pilit na pinipigilan ang sarili at nag-aanyong api, ay mabilis na namagitan upang magpaka-santo sa paningin ng lahat.

“Mommy, huwag po ninyong awayin si Althea nang ganyan… Baka isipin ng iba na ako ang dahilan kung bakit kayo nag-aaway ng iyong manugang, nakokonsensya po ako nang labis.”

Agad na lumambot ang mukha ni Helen, pilit na ngumiti at hinaplos ang balikat ng babae.

“Ayos lang iyon, anak. Pinagtatanggol ko lamang ang kaligayahan mo. May mga tao kasing sadyang inggitera at mapanghusga dahil alam nilang mahina ka at mabait.”

“Huwag kang mag-alala, andito ang pamilyang Valdemere para protektahan ka.”

Maingat na kinuha ni Viviene ang sanggol mula sa crib, h******n ito nang may matinding pagmamahal habang ang mga mata ay nagniningning sa tagumpay.

Isang matagumpay at mapaglarong ngiti ang mabilis na nakubli sa sulok ng kanyang mga labi.

Mula nang pumanaw si Julian Valdemere, ang buong kabahayan ng mga Valdemere ay nabalot ng malamig na pighati at matinding pangamba sa kawalan ng lalaking tagapagmana.

Mula kay Donya Beatriz, hanggang kay Helen, maging ang bunsong si Clara na kasalukuyang nag-aaral sa ibang bansa, hanggang kina Viviene at Althea—lahat sila ay mga kababaihan.

Tanging si Joaquin ang natitirang haligi na may dalang lakas at nagpapatuloy sa pangalan ng pamilya.

Ngayon, sa wakas ay isinilang na ang ikalawang lalaking tagapagmana ng pamilya, kaya naman ang galak at luha ng kaligayahan sa mukha ng mga matatanda ay hindi na maitago.

Matapos magpasuso, ibinigay ni Viviene ang sanggol kay Helen, na maingat na umugoy sa bata na parang hawak nito ang buong mundo.

Sa mga sandaling iyon, basagin ang katahimikan nang tumunog ang telepono ni Viviene. Isang maikling tawag lamang iyon, ngunit sapat para magbago ang timpla ng mukha niya.

Nagniningning ang mga mata ni Viviene nang ibaba ang linya. “Inay! Sabi po ni Itay, papunta na raw po sila rito mamaya para dalawin ako!”

Ibinigay ni Helen ang kanyang pinakamatamis at pinakamarangyang ngiti bilang isang mapagmataas na lola.

“Mabuti naman kung ganoon. Nga pala, may naaalala ako—ang lupaing iyon ba sa timog na Bahagi ng Lungsod ay nakuha na ng iyong ama?”

Ang lupaing iyon sa timog ay pinag-aagawan ng mga higante sa industriya dahil sa bilyon-bilyong potensyal nito sa negosyo, ngunit dahil sa matinding kompetisyon at pulitika, wala pang sinumang nagtagumpay na makuha ito.

Masayang tugon ni Viviene,

 “Sabi po ni Papa ay malapit na raw nating makuha ang huling kontrata. Mamaya kapag nandito na sila, itatanong ko po nang diretso.”

“Huwag na nating abalahin pa ang tungkol diyan, nagtatanong lang naman ako,” pagpapakumbaba ni Helen, bagama't ang mga mata ay nagniningning sa sakim na pag-asa.

“Alam mo naman ang inyong kumpanya, ang mga negosyo ninyo ay lumalawak na. Sana ay patuloy ninyong alalayan, gabayan, at tulungan ang pamilyang Valdemere.”

“Mommy naman!” malambing na reklamo ni Viviene na may halong landi. “Mag-kaanak na po tayo, iisa na ang ating dugo at pamilya. Anuman ang para sa mga Valdemere ay para rin sa mga Legaspi.”

Nasisiyahang tumawa si Helen sa narinig. Subalit nang balingan niya ng tingin si Althea na tahimik na nakatayo sa gilid, agad na lumamig ang kanyang mukha at matigas na nagpahiwatig ng pagtataboy:

“Oh, narito ka pa pala. Pwede ka nang umalis.”

Walang imik at walang reaksyong tumalikod si Althea.

Para siyang isang estranghero—isang anino sa sarili niyang tahanan.

Paglabas niya sa tahimik at mamahaling koridor ng ospital, nasalubong niya si Joaquin na bitbit ang sari-saring paper bags at mga biniling sariwang prutas.

“Uuwi ka na?” malamig na tanong ni Joaquin, walang bakas ng pag-aalala.

“Oo,” sagot ni Althea nang walang emosyon.

“Plano sana naming iuwi na agad si Viviene sa mansyon pagkalabas ng ospital dahil mas gusto niya roon kasama ang pinakamahusay na pribadong nars.”

Walang ganang tiningnan ni Althea ang asawa. “Wala akong pakialam sa mga plano ninyo. Gawin ninyo kung ano ang gusto ninyo; hindi na ako sagabal.”

“Althea, ano bang problema mo at ganyan ka na naman makipag-usap?”

“Joaquin,” marahang tumigil si Althea sa paglakad at tinitigan ito nang tuwid sa mga mata. “Pinapatawad na kita.”

Pinapatawad ko ang lahat ng iyong kasinungalingan. Pinapatawad ko rin ang iyong tahasang pagtataksil.

Dahil sa mga sandaling ito, ang mga salitang iyon ay hudyat na wala nang halaga ang lahat ng iyon sa kanya. Tapos na siya.

Tumalikod si Althea at naglakad palayo nang may matatag, tuwid, at hindi natitinag na mga hakbang. Hindi na siya lumingon pa kahit kailan.

Naiwan si Joaquin na natitigilan sa gitna ng malamig na koridor. May kakaibang kirot at biglang kaba ang lumandas sa kanyang dibdib, parang may nawalang isang bagay na habambuhay nang hindi maibabalik.

Ngunit sa halip na sundan ang asawa, nagpatuloy si Joaquin sa paglakad patungo sa VIP room.

Hindi na nag-abalang umuwi pa si Althea sa mansyon ng mga Valdemere; sa halip, pinaandar niya ang sasakyan at tahimik na nagtungo sa ibang ospital—sa departamento ng Obstetrics at Gynecology.