Haplos ng Utusan

“Sleep with him. Give me a child, or leave this house.”

Pilit niyang iwinaksi ang malupit na boses ni Joel sa isip niya. Nakapasok siya sa loob ng maliit na kwarto. Madilim, tanging ang liwanag lang mula sa bintana ang nagsisilbing ilaw. Sa gitna ng kwarto, nakita niya si Lorenz na mahimbing na natutulog sa kama.

Nanginginig ang mga kamay ni Patricia, pero humakbang siya palapit. Mahigpit ang hawak niya sa suot niyang silk robe, pinipilit pakalmahin ang sarili sa kabila ng kaba at kahihiyang bumabalot sa kanya.

Nang makalapit siya sa gilid ng kama, pinagmasdan niya ang natutulog na binata. Unti-unti niyang hinawakan ang dulo ng makapal na kumot na nakatakip dito at dahan-dahan itong hinila pababa.

Sa lamig ng hangin at sa mahinang kaluskos, nagising si Lorenz. Nagmulat ito ng mata at agad na kumunot ang noo nang makita ang pigura sa harap niya sa gitna ng dilim.

"Ma'am Patricia—"

Bago pa man makapagsalita nang buo ang binata, dahan-dahang naupo si Patricia sa gilid ng kama. "W-Wag mo na akong tawaging Ma'am," nanginginig pero desididong bulong ni Patricia.

Hinawakan ni Lorenz ang magkabilang braso ni Patricia, ang malalaking kamay nito ay nagbibigay ng init sa nanlalamig niyang balat. "Patricia, ano'ng ginagawa mo? Umalis ka rito. Baka may makakita sa'yo."

"I don't care," putol niya, inilalapit ang mukha sa binata. Naaamoy niya ang pamilyar at nakakapanatag na amoy nito. "Ito ang gusto ng asawa ko, Lorenz. At kailangan kong sundin para hindi niya ako palayasin."

Bago pa man makatanggi ang binata, inangkin na ni Patricia ang mga labi nito. Isang halik na puno ng desperasyon at matinding pangungulila sa pagmamahal. Pilit niyang ipinaparamdam dito ang pangangailangan niya, umaasang hindi siya nito itutulak palayo.

Lorenz tried to gently push her away, pero nang mas lalong idiin ni Patricia ang sarili at maramdaman ng binata ang pagpatak ng luha nito, the restraint in Lorenz's eyes finally snapped.

Sa isang mabilis na galaw, binaliktad ni Lorenz ang pwesto nila. Ang likod ni Patricia ay bumagsak sa malambot na kama, at ngayon, ang binata na ang nakapaibabaw sa kanya. His eyes were no longer sleepy; they were dark, serious, and deeply focused on her.

"Sigurado ka ba sa ginagawa mo?" madiin at mabigat ang boses na tanong ni Lorenz, ang init ng hininga nito ay tumatama sa leeg niya. "Dahil kapag sinimulan natin 'to, Patricia... hindi na kita ibabalik sa kanya."

Hindi na sumagot si Patricia. Hinatak niya ang batok ni Lorenz at sinalubong ito ng panibagong halik, isang halik na nagpasiklab sa gabing babago sa buong buhay nilang dalawa.

Nang maglapat muli ang kanilang mga labi, wala nang pag-aatubili kay Lorenz. His kiss was a potent mix of suppressed feelings and deep reverence. Hindi ito tulad ng mga halik ni Joel na malamig, nagmamadali, at parang laging may pinatutunayan. Ang mga halik ni Lorenz ay puno ng pag-aalaga at pag-angkin sa bawat hibla ng kanyang pagkatao.

Dahan-dahang bumaba ang mga labi ni Lorenz sa kanyang panga, patungo sa kanyang leeg, bago nag-iwan ng malambing na halik sa kanyang balikat.

"Napakaganda mo, Patricia," he murmured gently against her skin, his voice rough and thick with genuine emotion. "Matagal na kitang pinapangarap... at ngayon, hawak na kita. Hindi na kita pakakawalan."

Those words made her heart pound wildly against her chest. Sa mga mata ni Lorenz, hindi siya isang kasangkapan para makabuo ng tagapagmana. Sa mga mata nito, siya ay isang babaeng hinahangad at sinasamba.

Pinaulanan ni Lorenz ng maiinit na halik ang kanyang mukha, pinupunasan ang mga natitirang bakas ng luha. Lorenz's hands held her with a possessive but gentle heat. Bawat haplos, bawat dampi ng labi nito ay unti-unting nagbubura sa mga sakit at insecurities na ipinaranas ni Joel sa kanya sa loob ng limang taon. Para siyang nilulunod sa isang dagat ng kapayapaan at kaligayahan.

The heavy, intoxicating tension in the air was suffocatingly hot but beautiful. Tumingin si Lorenz sa kanyang mga mata, locking his deep gaze with hers, silently promising her everything her husband couldn't give.

"Lorenz... please..." naiiyak pero punong-puno ng pag-asang usal ni Patricia, nakakapit nang mahigpit sa malalapad na balikat ng binata.

Sa gabing iyon, pinagsaluhan nila ang isang malalim na koneksyon na hindi lamang dikta ng katawan kundi ng dalawang pusong parehong naghahanap ng kalinga. Bawat galaw ni Lorenz ay punong-puno ng pag-iingat at pagmamahal. Parang inililipad si Patricia sa alapaap. Napakapit siya nang mahigpit sa likod ng binata, sumasabay sa indayog ng kanilang mga damdamin na tila ginawa para sa isa't isa. Walang ingay, walang pag-aalinlangan, tanging ang matinding tibok ng kanilang mga puso ang pumuno sa tahimik na kwarto habang sabay nilang inaabot ang sukdulan ng pagmamahal.

Sa gabing iyon, hindi siya isang hamak na asawang pilit nagmamakaawa ng atensyon para sa isang tagapagmana. Sa ilalim ng maiinit na haplos ng isang "utusan", naramdaman ni Patricia kung paano tratuhin bilang isang tunay at nirerespetong reyna.