登入DAMIAN’S POVDahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata. Sobrang bigat ng mga talukap ko, parang may nakatabon na bato. Masakit pa rin ang buo kong katawan, pero wala na ang nag-aapoy na init at panginginig sa loob ng dibdib ko. Sa braso ko, nakakabit ang mga IV drip at tubo ng antibiotics.Mabilis kong tinitigan ang paligid ng pampribadong silid."V-Violet...?" garalgal at paos kong usal habang pilit kong itinutulak ang sarili ko para maupo sa kama. "Violet!"Subalit imbis na si Violet ang lumapit...Nakatayo sa gilid ng bintana si Gabriel Morgan. Nakasuit siya, pinalilibutan ng dalawang pampribadong doktor. Nang makita niyang gising na ako, itinaboy niya ang mga doktor palabas ng silid."G-Gabriel..." hingal kong tawag habang tinatangkang tanggalin ang IV needle sa kamay ko. "Nasaan si Violet?! Nasaan ang kapatid mo?!"Mabagal na lumapit si Gabriel sa tapat ng kama ko. Walang galit sa mukha niya... puro lang pait, pamanhid, at matinding pagod."Huwag mong tanggalin 'yan, Alvarez,"
VIOLET’S POVLumalabas na ang unang sikat ng araw sa ulingang kalangitan ng Sabah. Ang mga usok mula sa lumang dungkaan at ang amoy ng nabubulok na isda at gasolina ay lumalapot sa malamig na hangin ng umaga.Dahan-dahan kong pinalapit ang maliit na fishing vessel sa gilid ng isang abandonadong wooden dock.Nang maitali ko ang kapal ng lubid sa poste, patakbo akong bumalik sa kapilya ng bangka. Nakahiga pa rin si Damian sa papag—namumutla, tuyong-tuyo ang mga labi, at nanginginig sa matinding lagnat at panginginig ng katawan. Ang kanyang paghinga ay mabilis, mababaw, at tila bawat segundo ay unti-unting nauubos ang huling patak ng buhay sa kanyang dibdib."Damian... please... kumapit ka lang," umiyak ako habang pinupunasan ng malamig na basahan ang kanyang nag-aapoy na noo. "Nandito na tayo sa Sabah... Gagawa ako ng paraan. Ililigtas kita."Kinuha ko ang waterproof bag na ibinigay ni Gabriel. Lumabas ako sa bangka at patakbong pumunta sa isang maliit na pampublikong payphone booth sa
VIOLET’S POVUmuungal ang lumang makina ng maliit na fishing vessel habang binabagtas namin ang madilim at nagwawalang karagatan patungong Timog-Silangang Asya. Ang tubig na humahampas sa gilid ng bangka ay mabilis at malakas, ngunit mas mabilis ang tibok ng puso ko sa matinding kaba at takot.Nakatayo ako sa maliit at maalikabok na kapilya ng bangka. Hawak-hawak ko ang manibela habang sinusundan ang direksyon sa lumang compass na iniwan ni Gabriel.Subalit hindi ang mga nagwawalang alon o ang mga humahabol na barko ng aming pamilya ang dahilan kung bakit nanginginig ang buo kong katawan.Nakatagilid ang ulo ko patungo sa sulok ng kapilya kung saan nakahiga si Damian."D-Damian..." mahina kong tawag habang dahan-dahan kong iniiwan ang manibela para lumapit sa kanya.Nakahiga siya sa basang semento at papag, nakabalot sa lumang kumot na ibinigay ni Gabriel. Ang kanyang mga mata ay pikit na pikit, ang kanyang paghinga ay mababaw at mabilis, at ang kanyang mga labi—na dating puno ng dete
VIOLET’S POVAng marahas na pagbaon ng aming mga katawan sa tubig-dagat ay parang pagtamasa sa semento. Nawalan ako ng hangin. Lumubog kami nang napakalalim habang ang nagwawalang mga alon ng bagyo sa Palawan ay pilit kaming inilalayo sa isa’t isa.Subalit sa gitna ng madilim at malamig na karagatan, naramdaman ko ang isang mahigpit at nanginginig na humawak sa aking pulso.Si Damian.Kahit nawawalan na ng malay sa matinding pagod, bleeding mula sa mga sugat niya, at kapusan ng hangin, hindi niya binitiwan ang kamay ko. Ginamit niya ang natitira niyang lakas para itulak ang aming mga katawan pataas hanggang sa makahinga kami ng hangin sa ibabaw ng nagwawalang alon."V-Violet!" hingal at garalgal na sigaw ni Damian habang pilit akong ini-aangat mula sa tubig. "K-Kumapit ka sa akin!""Damian!" iyak ko habang humahampas ang maalat na tubig sa mukha at mata ko.Sa 'di kalayuan, nakikita namin ang malalaking ilaw ng mga searchlight mula sa rest house at sa tatlong speedboats ng mga Morgan
VIOLET’S POVLumalakas ang buhos ng ulan at nagwawala ang mga alon sa paligid ng isla. Ang mga kulog at kidlat sa kalangitan ay tila nakikiramay sa napakabigat at nakatatakot na kapaligiran sa loob ng grand living room ng mansyon.Nakatayo ako sa gitna ng silid, nakagapos ang dalawa kong kamay sa nanginginig kong harapan. Nakasuot ako ng simpleng itim na dress, basang-basa pa rin ang mga mata sa walang patid na pag-iyak. Sa gilid ko, dalawang armadong guards ni Daddy ang nakatayo para siguraduhing hindi ako makakatakbo.Sa kabilang dulo naman ng silid... nakaluhod si Damian.Puno ng mga pasa at sariwang dugo ang kanyang mukha. Nakagapos din ang kanyang mga kamay sa likod gamit ang bakal na handcuffs, habang dalawang guards ni Don Victor ang nakahawak sa kanyang mga balikat.Subalit kahit duguan at nanginginig sa matinding pagod ang kanyang katawan... nakatitig siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay pinalilibutan ng napakalalim na pagmamahal, takot, at paninindigan."Violet..." pabulong
VIOLET’S POV"GABRIEL, HUWAG!" sigaw ko sa gitna ng matinding takot habang mabilis kong itinatakip ang sarili kong katawan sa harap ni Damian!Lumuhod ako sa kitid ng kama habang nakayakap ang dalawa kong braso sa leeg ni Damian. Naramdaman ko ang mabilis at marahas na paghinga niya habang nakatingin sa dulo ng baril ni Gabriel."Umalis ka riyan, Ate!" sigaw ni Gabriel, namumula ang mga mata sa galit at nanginginig ang kamay na humahawak sa baril. "Pumasok ang tarantadong 'to sa private property ng pamilya natin! May karapatan akong barilin siya ngayon din!""Edi barilin mo ako, Gabriel!" sigaw ni Damian na hindi man lang natakot, habang pilit niyang itinutulak ang katawan ko sa likod niya para siya ang maging panangga! "Barilin mo ako sa harap ng kapatid mo! Pero hindi ako aalis dito nang hindi ko siya kasama!""Tigilan mo ang pagsisinungaling mo, Alvarez!" sigaw ni Gabriel. "Ilang beses mo na siyang pinaiyak?! Nung nasa London kayo, tinawag mo siyang estranghera! Ngayon, pagkatapos







