All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 1 - Chapter 10

“Sir…? Ayos lang po ba kayo?” mahina kong tanong, pilit na lumalayo.Lumapit siya, tahimik, at walang anu-ano’y hinawakan ang pisngi ko, mainit at puno ng damdamin. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha, at sa titig na iyon ay tila may gustong iparamdam na lalim at sakit na matagal na niyang itinago.Tinitigan niya ako nang matagal habang dahan-dahan niyang inilalapit ang kanyang sarili, na para bang pinipilit niyang kalimutan ang lahat ng problema at pagdurusa ng kanyang mundo. Ramdam ko ang init ng hininga niya habang hawak niya ang aking mga kamay, at sa bawat segundo ng aming paglapit, unt-unting natutunaw ang lahat ng takot at alinlangan sa aking dibdib.Inakay niya ako patungo sa tabi ng kama, marahan at puno ng pag-aalaga. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok ko na tumatakip sa aking mukha, at pinagmasdan ako nang matagal—parang tinitiyak kung mananatili ako sa tabi niya.Muli siyang nakiusap sa akin sa pamamagitan ng kanyang mga mata, humihingi ng muwang at pang-unawa s

Kiarra's POVKinagat ko ang labi ko, pilit nilalabanan ang pagkalito. “Ayos lang po ako, Ate. Kakayanin ko.”Ang totoo, wala na talaga akong uuwian. Ang pamilyang nagkupkop sa akin noon ay matagal nang tumalikod sa akin. Sila ‘yung tumanggap sa isang sanggol na natagpuan sa basket sa harap ng pinto nila—ako iyon, si Kiarra, na mula noon ay natutong mamalimos ng pangalan, pagmamahal, at pag-aaruga.Hindi ko na kinayang sabihin iyon kay Ate Juliet. Baka lalo lang siyang mag-alala.Tahimik na umupo si Ate Juliet sa tabi ko. “Kung ayaw mo pang magsalita, hindi kita pipilitin. Pero sana, huwag mong pasanin lahat nang mag-isa. Kahit anong mangyari, nandito lang ako para sa’yo.”Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko. Ni hindi ko alam kung saan ako magsisimula o paano ko haharapin ang bukas na mag-isa—lalo na ngayon, may dinadala akong bagong buhay sa sinapupunan ko, bunga ng isang gabing puno ng lihim, sakit, at pagmamahal na hindi ko alam kung totoo o panaginip lang.“Ate, salamat sa l

Tahimik lang akong nakatitig kay Ashton, parang tumigil ang mundo. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot, magalit, o umasa. Parang hindi totoo ang lahat ng nangyayari—na may isang estranghero, napakaayos, napaka-elegante, at napakalamig magdala ng sarili, na bigla na lang haharap sa akin at magpapakilalang bahagi ng buhay kong matagal ko nang inakalang wala.Hinila ko ang kumot sa katawan ko, pilit na tinatakpan ang sarili. "Hindi..." Mahina at halos bulong lang. "Hindi po... imposible." Umiling ako, mahigpit ang pagkakapikit ng mga mata. "Nagkakamali kayo."Napansin kong hindi siya lumapit, ni hindi siya nagpakita ng kahit anong inis o pamimilit. Nakatayo lang siya roon, parang binibigyan ako ng sapat na espasyo para huminga."I can only imagine how bewildering this all must feel," marahan niyang sabi, mahina ngunit may bigat. "Were I in your position, I doubt I would believe such a claim either. Yet here we are, and I assure you, nothing in this world is more certain to me than

Larkin's POVPagkababa ko ng tawag kay Mayordoma Rosa, hindi ako agad gumalaw. Parang may bumagsak na bloke ng yelo sa dibdib ko. Paulit-ulit lang sa isip ko ang sinabi niya—hindi na bumalik si Kiarra. Napakabigat ng katahimikan na iyon. Pakiramdam ko, pinagtitripan lang ako ng tadhana.Imposible. Saan siya pupunta? Wala naman siyang pamilya. Wala rin siyang pera. Saan siya dadalhin ng mundo kung hindi sa mansyon? At bakit biglang nawala?Bigla akong tumayo, kinuha ang cellphone, at tumawag ng isang pangalan lang ang naiisip ko sa ganitong sitwasyon.Morcan Cortez.“Hoy,” bungad niya, parang walang oras sa mundo. “Anong himala?”Diretso ako. “May kailangan akong hanapin.”Tumawa siya, napakagaan. “Babae?”Saglit akong natahimik. “…Oo.”“Girlfriend?”“Maid.”Napahinto siya, halatang nagulat. “…Ano?”“Just do it, Morcan.”Wala nang paliwanag. Wala ring tanong pa. Mabilis kaming lumipat sa digital world. Ilang minuto lang, andiyan na sa harapan niya ang mga monitor, CCTV feeds, traffic c