The Billionaire's Runaway Maid

Day off ko sana ngayon, pero heto ako, naglalakad sa alpombra ng malawak na hallway ng Del Fuego mansion. Mahigpit kong yakap ang tray ng pagkain, pilit na nilalabanan ang kaba at hiya. Nakasuot ako ng manipis at maikling night dress—regalo pa ni Ate Juliet, isa ring kasambahay rito. Sabi niya, para raw mas gumaan ang pakiramdam ko kapag nagpapahinga. Hindi ko na inisip na makikita ito ng iba dahil dapat ay nasa kuwarto lang ako ngayon.

Pero biglang kumatok si Mayordoma Rosa sa p***o ng maliit kong silid. "Kiarra, pakidala mo nga ng hapunan si Sir Larkin sa kuwarto niya," utos niya.

Hindi ako nakatanggi. Bago pa ako makasagot ay hawak ko na ang tray at tinatahak ang hagdan. Sino nga ba si Sir Larkin? Sa totoo lang, hindi ko pa siya personal na nakakausap—bukod sa mga kuwento ng ibang staff. Anak siya ng mga amo namin. Matangkad, guwapo, at parang laging seryoso. Sabi ng iba, playboy raw siya—maraming babae, maraming pera, at walang takot sa mundo. Ngayon lang siya tumira rito dahil nasa business trip ang kanyang mga magulang.

Huminga ako nang malalim bago kumatok sa kanyang p***o. "Sir Larkin?" mahinang tawag ko, sabay dahan-dahang pagbukas ng p***o.

Naabutan ko siyang nakaupo sa gilid ng kama, nakasuot ng puting T-shirt at pajama, at nakayuko sa kanyang cellphone. Napatingin siya sa akin, at agad na lumipat ang kanyang tingin sa suot ko. Napakagat-labi ako sa hiya.

"Ah, Sir, dinala ko na po ang hapunan ninyo," mahina kong sabi, pilit na ngumingiti.

Napangisi siya, tila may biro sa mga mata. "Day off mo ba ngayon? O sadyang gusto mo lang magpakita ng ganyang suot?"

Umiling ako, pilit na itinatago ang pamumula ng aking mukha. "Day off ko po talaga, Sir. Pinapunta lang po ako rito ni Mayordoma Rosa."

Lumapit siya at naglakad patungo sa mesa. "Inaakit mo ba ako?"

Napalunok ako, halos hindi makatingin ng diretso. "Hindi po, Sir. Wala po akong ibig sabihin dito. Pasensya na po kung... kung ganito ang suot ko."

Napatawa siya, parang hindi naniniwala. "Alam mo, Kiarra, sanay na ako sa mga babaeng nagpapanggap na inosente. Pero ikaw, parang kakaiba ka." Tinitigan niya ako, tila sinusuri ang bawat galaw at salita ko. "Bata ka pa, ano bang alam mo sa mga ganitong bagay?"

Hindi ko alam kung paano sasagutin. Hindi ko naman balak akitin siya—wala iyon sa isip ko. Gusto ko lang magtrabaho nang tahimik at makatulong sa pamilya ko sa probinsya. Pero ngayon, pakiramdam ko ay nakalantad ako sa harap ng apoy.

Bigla niyang hinawakan ang braso ko—mahigpit pero hindi masakit. "Ayaw ko sa sinungaling, Kiarra," bulong niya nang malapit sa mukha ko.

"Hindi po ako nagsisinungaling," halos pabulong kong tugon.

Bago ko pa maintindihan ang nangyayari, bigla niyang hinalikan ang aking mga labi. Nanigas ako sa gulat at hindi nalaman ang gagawin. Ramdam ko ang init ng palad niya sa aking batok, at ang bigat ng kanyang labi sa akin. Hindi ko alam kung tama ba ito, o kung dapat ba akong lumaban o magpaubaya.

Pero parang may sariling buhay ang katawan ko. Gumanti ako ng halik, bagamat nanginginig, at parang may kakaibang kuryente na dumaloy sa akin.

Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang sarili, habang ang mga halik niya ay unti-unting naging mas malalim at mas masuyo, bumababa patungo sa aking leeg hanggang sa ako'y mapakapit nang mahigpit sa kanyang balikat.

Napapikit ako nang mariin sa bilis ng tibok ng aking dibdib at sa halo-halong emosyon na biglang bumalot sa akin.

"Sir..." mahinang sambit ko.

Hindi na niya pinatagal pa at mas lalo pa niyang pinaramdam ang kanyang presensya, ipinaparamdam ang pananabik sa bawat paglapat ng kanyang balat sa akin habang unti-unting nawawala ang distansya sa aming dalawa.

Halos mapahawak ako sa kanyang buhok nang magsimula siyang maging mas marahan ngunit matapang sa kanyang bawat galaw.

Umangat ang aking dibdib sa matinding kaba at pananabik. Tumigil siya nang saglit kaya ako'y napatingin sa kanyang mga mata.

Pakiramdam ko ay nag-akyatan lahat ng aking dugo sa mukha nang makitang nakatitig siya sa akin nang may matinding pagnanasa.

"W-wag mong tingnan..." halos mautal-utal na sabi ko at pilit na ibinabalik ang tingin sa ibang direksyon.

"Stop, it's beautiful..." mahinang sabi nito bago muling nagpatuloy sa pagpaparamdam ng init ng kanyang pagmamahal. Hinawakan niya ang aking bewang at dahan-dahang inayos ang aming posisyon sa ibabaw ng kama.

"H-hindi ko alam kung kaya ko..." mautal-utal na sabi ko.

"Trust me, you'll be fine," nakangising sabi niya bago tuluyang isinara ang natitirang espasyo sa pagitan naming dalawa. Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ang bigat at init ng kanyang katawan na bumabalot sa akin.

Bigla siyang napatigil at tinitigan ako nang may halo-halong pagtataka at pagkagulat sa kanyang mga mata.

"You're still a vrgin?" bulalas niya, parang hindi makapaniwala.

Kinabukasan, unti-unti akong nagmulat ng mga mata. Sumasalubong agad sa akin ang malamig na simoy ng aircon, at ang mabangong amoy ng bedsheet na hindi ko agad namalayan kung saan ako naroroon. Ilang saglit pa bago ko napagtanto—nasa kwarto ako ni Sir Larkin.

Napalingon ako. Katabi ko siya. Mahimbing siyang natutulog, bahagyang nakaharap sa akin.

Mabigat pa ang katawan ko, parang dinaanan ng bagyo, at ramdam ko ang bawat kirot sa kasukasuan at hita. Napapikit ako, pilit inaalala ang mga nangyari kagabi. Totoo ba ang lahat? Parang panaginip.

Dahan-dahan akong bumangon, pinilit na huwag gumawa ng kahit anong ingay. Pinulot ko ang aking night dress mula sa sahig at isinuot ito, bago paika-ikang naglakad pabalik sa aking maliit na kwarto.

May kirot pa sa katawan, ngunit mas malakas ang kabog ng puso ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot, mahiya, o matuwa sa atensyon ni Larkin kagabi.

Bakit niya ako hinalikan? Bakit nagbago ang ihip ng hangin?

Ilang minuto pa lang akong nakaupo nang may kumatok sa p***o.

"Kiarra, mag-almusal ka na," boses ni Sir Larkin mula sa labas. Saglit akong napatigil, hindi alam kung papansinin siya o magtatago na lang. Pero, mahirap naman tumanggi lalo na at ito ang boss ko.