CHAPTER 3

CHAPTER 3 — FINISHED?

SOFIA'S POV

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ang buong Monteverde Mansion.

Ako? Kanina pa gising. Hindi dahil masipag ako o ganado sa unang opisyal na araw ko ng pagtatrabaho. Kundi dahil naligaw lang naman ako kagabi papunta sa banyo sa dulo ng quarters namin.

"Huwag kang tatawa, Sophie," bulong ko sa sarili habang naglalakad sa malawak na pasilyo patungo sa kusina. "Isang barangay ba naman ang laki ng bahay na 'to, natural lang na mawalan ka ng direksyon."

Pagpasok ko sa kusina, bumungad sa akin ang ilang staff na seryosong abala sa paghahanda ng almusal.

"Good morning po," masigla kong bati.

Halos sabay-sabay silang tumango, pero walang nagsalita. Parang natatakot silang ngumiti o gumawa ng kahit anong emosyon.

Grabe, sa ganda ng mansyong ito, parang may multo yata sa takot ng mga tao rito.

"Magandang umaga," seryosong bati rin ni Nanay Matet habang papalapit sa akin.

"Magandang umaga po, Nanay Matet."

Tinanguan niya ako at itinuro ang isang tray sa counter. "Ikaw ang magdadala ng kape ni Sir Gab sa study room niya."

Napakurap ako. "Ako po agad? Bakit ako?"

"Dahil ikaw ang pinakamalapit sa kaniya ngayon."

Napakamot ako sa ulo. "Mukhang malas yata ang pagiging malapit."

Inilapag ng head cook ang isang puting porselanang tasa sa ibabaw ng tray. "Black coffee. Walang asukal. Walang cream. At siguraduhing mainit kapag nakarating sa lamesa niya."

Tumango ako. "Copy po."

Bago ko mabuhat ang tray, humarang si Nanay Matet sa harap ko.

"At isa pa, Sofia."

"Po?"

"Huwag kang magsasalita. Maliban na lang kung direkta ka niyang kausapin. Huwag mo ring guguluhin ang anumang ginagawa niya. At huwag kang magtatagal sa loob."

Napabuntong-hininga ako. "Parang military training naman po pala rito."

Tinapik niya ang balikat ko na tila nakikiramay. "Mas mahirap pa rito."

Huminga muna ako nang malalim bago marahang kumatok sa malaking pinto ng study room sa dulo ng ikalawang palapag.

Tok... tok...

"Come in."

Malamig. Kalmado. Walang kaano-anong emosyon. Pinaglihi ba ito sa sama ng loob noong nasa sinapupunan? M

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Halos mapasinghap ako sa laki ng kaniyang personal na opisina. Napapalibutan ito ng matataas na bookshelf na umaabot hanggang sa kisame, may malalawak na bintanang salamin, at isang mahabang conference table sa gilid.

At sa pinakadulo, sa likod ng kaniyang malaking mahogany desk, nakaupo si Elias Gabriel Monteverde.

Nakatutok ang kaniyang tingin sa hawak na tablet habang may ilang dokumentong nakalatag sa mesa. Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang pumasok ako.

Tahimik akong lumapit at maingat na inilapag ang tray. "Sir… ang kape n'yo po."

Wala pa ring sagot. Ni hindi gumagalaw ang kaniyang mga mata mula sa screen.

Tatalikod na sana ako para lumabas tulad ng instruction ni Nanay Matet, nang marinig ko ang mahinang tunog ng porselana mula sa likod ko.

Tik.

Napalingon ako.

Dahan-dahan niyang itinulak palayo ang tasa ng kape gamit ang kaniyang mahahabang daliri. Hindi niya ito ininom; hindi man lang tinikman. At lalong hindi siya nagsalita.

Tiningnan ko ang kape. Binalik ko rin ang tingin ko sa kanya. Napakunot ang noo ko. Ano ’yon?

Lumipas ang ilang segundo ng nakabibinging katahimikan. Hindi pa rin siya gumagalaw o nagpapaliwanag.

Napabuntong-hininga ako. "Sir..."

Tahimik pa rin.

"Hindi n'yo po ba gusto ang timpla?"

Walang sagot.

Napatingin ako sa tray at napasinghap nang mahina. "Ay… nakalimutan ko yatang lagyan ng kutsarita. Pero sandali..." Umiling-iling ako. "Black coffee nga pala. Wala namang hahaluin doon."

Napakamot ako sa ulo at tumingin nang diretso sa kaniya. "Sana sinabi n'yo na lang po kung may mali, hindi 'yung tinutulak n'yo ang tasa na parang may lason. Hindi po kasi ako marunong manghula."

Dahan-dahan at swabe iniangat ni Sir Gab ang kaniyang tingin. Ang kaniyang madilim at malamig na mga mata ay dumiretso sa akin.

Hindi ko napigilang magsalita. "Mayaman ka lang naman, Sir. Hindi ibig sabihin no'n, lagi kang tama."

Tahimik ang buong study room. Sobrang tahimik na halos marinig ko ang sarili kong tibok ng puso.

Lumipas ang ilang segundong katahimikan bago niya dahan-dahan ibinaba ang tablet sa ibabaw ng mesa. Tumayo siya mula sa kaniyang high-back chair. Isang hakbang. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa huminto siya sa mismong tapat ko.

Dahil sa tangkad niya, halos mapatingala ako nang kaunti para mapanatili ang tingin sa kaniya. Hindi siya galit. Hindi siya sumigaw. Wala ring bakas ng pagkainis sa kaniyang mukha. Mas lalo lang lumamig at naging seryoso ang kaniyang ekspresyon. Pero sa unang pagkakataon… gusto kong bawiin ang lahat ng sinabi ko.

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata. Nang magsalita siya, ang boses niya ay napakahina, napakakalmado, ngunit may talim na nakatutusok sa balat.

"Finished?"

Napakurap ako, bahagyang natigilan sa kakaibang lakas ng kaniyang presensya. "Po?"

"Finished?" Pag-uulit niya sa parehong mahina ngunit mapang-utos na tono.

Napalunok ako. Hindi ko namalayang napaatras ako ng isang hakbang palayo sa kaniya dahil sa kakaibang intensity ng aura niya.

Ilang segundo pa kaming nagtitigan nang walang kumukurap. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilihis ang kaniyang tingin patungo sa direksyon ng kaniyang mesa.

"From today onward," panimula niya habang naglalakad pabalik sa upuan.

"You'll be responsible for cleaning this study." Bahagya siyang huminto. Kasabay ng isa na namang katahimikan.

"Every day. Until I say otherwise."

Iyon lang. Binalikan niya ang tablet na para bang walang nangyaring anuman sa pagitan namin.

Napanguso ako habang nakatitig sa kaniya. Parusa na ba 'yon? O gusto lang talaga niyang magpalinis ng opisina niya? Bilyonaryo nga naman… kung magbibigay ng parusa, parang gumagawa lang ng panibagong assignment.

Tahimik akong lumingon at lumabas ng study room.

Pagkasara ko pa lang sa mabigat na pinto, bumungad na agad sa harap ko ang mukha ni Nanay Matet na halatang kanina pa naghihintay doon.

"Diyos ko, Sofia…" mahinang bulong niya, hawak ang kaniyang dibdib. "Ano'ng ginawa mo sa loob? Bakit natagalan ka?"

Napakurap ako at ngumiti nang tipid. "Wala naman po, Nanay Matet. Pinagsabihan ko lang nang kaunti."

Nanlaki nang todo ang mga mata ng matanda. "Pinagsabihan mo? Si Sir Gab?"

"Opo," tumango-tango ako,

Napapikit si Nanay Matet at napahawak sa kaniyang noo, tila nagdarasal sa langit. "Diyos ko… pangalawang araw mo pa lang, sumagot ka na kay Sir. Magdasal ka na."

Napakamot na lang ako sa ulo. "Grabe naman… nagsasabi lang ako ng totoo."