CHAPTER 4

CHAPTER 4 — THE PUNISHMENT PROTOCOL

SOFIA'S POV

"Magdasal ka na."

Iyon ang huling salitang iniwan sa akin ni Nanay Matet bago niya ako tuluyang iniwang nakatulala sa labas ng study room.

Napakamot ako sa aking ulo habang dahan-dahang sumusunod sa kaniya pabalik sa kusina. "Grabe naman po… nagsabi lang naman ako ng totoo. Masama na ba ang maging matapat ngayon?"

Pagpasok namin sa kusina, parang may biglang dumaan na anghel. Sabay-sabay na napatingin sa akin ang lahat ng staff. May nagpipigil ng hininga, may mga napapikit, at may isa pang palihim na nag-sign of the cross habang nakatingin sa akin.

Napakurap ako. "Bakit po kayo ganyan tumingin? Parang ihahatid n'yo ako sa sementeryo, ah."

Tahimik. Walang sumagot.

Hanggang sa ang isang matandang kusinero ang marahang nag-angat ng tingin mula sa kaniyang hinahalo. "Ilang taon na akong nagtatrabaho rito sa mga Monteverde, Sofia… pero ikaw pa lang ang nakita kong unang nangahas na sumagot kay Sir Gab."

Napakamot ulit ako sa ulo ko. "Talaga po? Bakit? Hindi ba siya sinasagot ng mga ex niya o ng board of directors?"

Sabay-sabay silang tumango nang seryoso.

Napailing ako. "Ang OA n'yo naman po."

Sa sobrang gulat, halos maihulog ng isang kasambahay ang hawak nitong baso.

"Sofia!" saway agad ni Nanay Matet sa akin.

"Po?"

"Huwag mong sasabihin ang salitang 'OA' habang nasa loob ng mansyon na ito."

"Bakit naman po?"

"Baka marinig niya."

Napakurap ako at napaangat ang tingin sa kisame. "Bakit? May CCTV po ba pati sa usapan ng mga tao rito? Grabe, tinalo pa ang tiktik."

Hindi na nila ako sinagot. Lahat sila ay bumalik sa trabaho na parang may paparating na bagyo. Hindi ko tuloy alam kung seryoso ba talaga sila sa takot o pinagkakaisahan lang nila akong takutin.

Bandang alas-diyes ng umaga, habang seryoso akong nagpupunas ng mga dekorasyon sa hallway, may lumapit sa akin ang lalaking staff.

"Sofia."

"Po?"

"Pinapatawag ka ni Sir Gab." Itinuro niya ang dulo ng pasilyo. "...sa study room."

Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang ibinaba ang basahan. "Sabi ko nga po. Lord, kayo na po ang bahala sa dila ko."

Pagpasok ko sa study room, naroon pa rin si Sir Gab sa kaniyang puwesto. Parehong-pareho ang posisyon niya kaninang umaga—nakatutok ang tingin sa kaniyang tablet habang may ilang dokumentong nakalatag sa mesa. Parang hindi man lang nagbabago ang posisyon niya. Pati ang buhok niya, mukhang ayaw magulo.

Tahimik akong lumapit sa harap ng kaniyang desk. "You called for me, Sir?"

Hindi siya agad nagsalita. Hinayaan niya muna akong makatayo doon nang ilang segundo bago niya dahan-dahang iniabot sa akin ang isang makapal at mabigat na black leather folder.

Tinanggap ko iyon nang may pagtataka. Pagkabukas ko sa unang pahina, halos malaglag ang panga ko sa nakasulat na pamagat gamit ang eleganteng font:

PERSONAL HOUSE RULES AND PROTOCOLS FOR SOFIA MONTEREAL

Napakurap ako. "Ha?"

Mabilis kong binaligtad ang susunod na pahina para basahin ang nilalaman.

• Rule #1: Always knock exactly three times before entering.

• Rule #2: Close the door quietly. No slamming under any circumstances.

• Rule #3: Arrange the books according to their specific labels and authors.

• Rule #4: Never move any document or object without explicit permission.

• Rule #5: Report every unusual object or maintenance issue immediately.

Napakabilis kong nag-flip ng mga sumusunod pang pahina. Sampu... labinlima... dalawampu... tatlumpu...

"Sir..." Tiningnan ko siya habang nanlalaki ang mga mata ko.

"Thirty-eight pages po ito? Para lang sa paglilinis ng isang kwarto?"

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Malamig at walang kaano-anong emosyon ang kaniyang mukha. "Memorize. You'll be tested."

Iyon lang ang sinabi niya bago muling ibinalik ang tingin sa tablet.

"Ha?" Ano ito, parang exam lang sa board?

Napakurap ako habang hawak ang tatlumpu’t walong pahina ng manual. Bilyonaryo nga talaga. Pati ang simpleng parusa sa katulong, kailangang may pormal na dokumentasyon at pirma ng CEO.

Mahigit isang oras ko ring binasa ang bawat detalye ng kaniyang manual bago ko tuluyang sinimulan ang pag-aalis ng alikabok sa mga bookshelf.

Habang nagpupunas ako, muling pumasok sa isip ko ang nakasulat sa Rule #17: Do not make unnecessary noises while working inside the study room.

Isang malaking ngiti ang biglang gumuhit sa aking labi. "Ah... unnecessary noises pala, ha."

Nagpatuloy ako sa aking pagwawalis. Tahimik. Walang salita. Walang anumang ingay.

Pero habang hawak ko ang hawakan ng walis, dahan-dahan ko itong iniharap sa akin na parang isang mikropono. Ipinikit ko ang aking mga mata, itinaas ang isang kamay, at tahimik akong nag-pantomima. Binalandra ko ang buong emosyon ko sa mukha habang todo-buka ang bibig sa pagkanta, pero walang lumalabas kahit anong tunog.

May matching banat pa ako ng katawan at kembot habang ginagawa ang aking silent concert sa gitna ng seryosong opisina ng isang bilyonaryo. Kunwari nag-air guitar ako gamit ang walis tambo. May pa-slide pa ako na parang nasa concert stage.

Sa gilid ng aking mga mata, napansin ko ang bahagyang pagtigil ng kaniyang kamay na may hawak na stylus sa ibabaw ng tablet.

Ngunit nanatili siyang nakatitig sa screen at hindi nagsalita.

Mas lalo akong nagkaroon ng gana. Inikot ko pa ang aking walis at nag-headbang nang bahagya sa aking imaginary rock song. Tapos, nag-bow ako na parang may imaginary audience.

Sinusunod ko naman ang rules, di ba? Wala namang ingay.

Makalipas ang ilang minuto ng aking tahimik na konsyerto, dahan-dahang ibinaba ni Sir Gab ang kaniyang stylus sa ibabaw ng mesa. Hindi siya tumingin sa akin at lalong hindi siya nagtaas ng boses.

Malamig at napakahina lang ng kaniyang boses nang magsalita siya. "Sofia."

Mabilis akong huminto sa aking pag-indak at napaayos ng tayo, hawak ang aking walis. "Yes, Sir?"

Isang mahabang katahimikan muna ang lumipas. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumingon at tumingin nang diretso sa akin.

"Define..." Bahagya niyang itinuro ang hawak kong folder gamit ang kaniyang panulat. "...' unnecessary noises.'"

Napakurap ako at lumingon sa Rule #17. Muli akong tumingin sa kaniya at ngumiti ng pinakainosenteng ngiti na kaya kong gawin. "Exactly, Sir. Wala po akong nilalabag. Ang sabi po sa Rule #17, bawal ang unnecessary noises. Hindi naman po maingay ang imagination, di ba po?"

Hindi siya agad sumagot. Dahan-dahan niyang ipinatong ang panulat sa mesa. Isang beses niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa, saka siya muling nagsalita.

"Interesting."

Nanatiling tahimik ang buong study room habang nakatitig siya sa akin nang ilang segundo. Pagkatapos, dahan-dahan at swabe na ipinikit ni Sir Gab ang kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung naiinis na ba talaga siya o pinipigilan niya lang ang kaniyang sarili na mawalan ng pasensya.

Habang nakatingin ako sa seryoso niyang mukha, napangiti ako nang palihim. Mukhang mali si Nanay Matet. Hindi naman pala nakakatakot ang Monteverde Mansion. Ang pinakamalaking problema ko rito… mukhang siya pa ang magiging paborito kong asarin.

GABRIEL'S POV

Tahimik kong ibinalik ang aking tingin sa tablet.

Sa loob ng limang taon...

May unang taong hindi natakot sa katahimikan ko. At unang beses kong nakakita ng isang empleyadong ginawang concert stage ang aking study room…

At sa unang pagkakataon… hindi ko siya pinaalis.