CHAPTER 2

CHAPTER 2 — THE BILLIONAIRE APPEARS

SOFIA's POV

Tahimik.

Iyon agad ang napansin ko habang sinusundan ko si Nanay Matet sa loob ng Monteverde Mansion. Hindi ito ang ordinaryong katahimikan na maririnig mo sa simbahan o sa library. Ito iyong klase ng katahimikan na parang pati ang hangin ay nagdadalawang-isip kung gumawa ng ingay.

Napatingin ako sa paligid. May mga kasambahay na abala sa kani-kanilang trabaho. May naglilinis ng malalaking bintanang salamin, may nag-aayos ng mga sariwang bulaklak sa plorera, at may maingat na nagdadala ng tray ng tsaa.

Lahat sila seryoso. Walang nagkukuwentuhan. Walang nagtatawanan. Parang bawal maging masaya rito. Ang boring naman.

Lumapit ako nang kaunti kay Nanay Matet at marahang bumulong. "Nanay Matet..."

Hindi siya lumingon, diretso lang ang lakad. "Ano 'yon?"

"Bawal po bang huminga nang malakas dito?"

Huminto siya sa paglalakad. Dahan-dahan niya akong nilingon. Seryoso ang mukha. "Hindi."

Napangiti ako. "Ay, buti naman po."

Napapikit lang ang matanda at marahang umiling, tila pinipigilan ang sarili niyang makipagtalo sa akin.

Nagpatuloy kami sa paglalakad at isa-isang ipinakita sa akin ang bawat sulok ng mansyon.

"Ito ang main living room," panimula niya habang itinuturo ang napakalawak na sala. Halos malula ako sa laki. May dalawang grand piano sa magkabilang sulok, napakataas na kisame, at mga mamahaling painting na mukhang milyun-milyon ang halaga.

"Wow..." Napakamot ako sa ulo. "Ilang araw kaya bago ko matapos alisin ang alikabok sa bahay na 'to?"

"Walang alikabok rito," maikling sagot niya.

Napakurap ako. "Ha?"

"Araw-araw nililinis. Walang puwang ang dumi rito."

Tahimik akong tumango. Sige, noted. Pati alikabok yata, takot sa may-ari ng bahay na 'to.

Pakiramdam ko, sampung bahay na ang nalibot namin habang binabanggit niya ang mga kwarto: dining hall, receiving area, library, music room. Sa huli, huminto kami sa paanan ng isang malaking hagdan na gawa sa mamahaling marmol.

"Makinig kang mabuti, Sofia. Ito ang mga pangunahing alituntunin sa bahay," seryosong sabi ni Nanay Matet.

Bigla akong napaayos ng tayo. "Opo."

"Una, bawal pumasok sa study room nang walang pahintulot. Pangalawa, hinding-hindi ka aakyat sa third floor. Pangatlo, huwag mong guguluhin o kakausapin si Sir Gab habang nagtatrabaho siya. Pang-apat, laging on time. At panglima, walang tsismisan habang naka-duty."

Napakamot ako sa batok. "Nanay Matet, may curfew din po ba ang paghinga?"

Hindi siya sumagot. Tinitigan niya lang ako nang malamig.

Mahina akong umubo para bawiin ang biro ko. "Sabi ko nga po, gets ko na. Malinaw na malinaw pa sa sabaw ng nilaga."

Habang muli kaming naglalakad patungo sa kabila, may isang malaking oil painting na biglang nakakuha ng pansin ko. Isang eleganteng babae ang nasa larawan. Mahaba ang buhok nito at may matalim ngunit tila mabait na mga mata.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong puwersa na humila sa akin upang huminto. May pamilyar na pakiramdam na dumaan sa aking dibdib na hindi ko maipaliwanag. Pakiramdam ko… parang nakita ko na ang mga matang iyon noon.

"Sophie," tawag sa akin ni Nanay Matet.

Napakurap ako at binitawan ang tingin sa painting. Lumingon ako sa kaniya. "Nandiyan na po."

Tahimik akong sumunod, pilit na ipinagkibit-balikat ang kakaibang kaba sa puso ko.

Gulat na lang ako nang biglang isa-isang tumigil sa paggalaw ang lahat ng staff sa paligid namin. Ang hardinero sa labas, ang kusinero sa may counter, ang driver na may dalang susi, pati ang kasambahay na may hawak na tray—lahat sila biglang naging estatwa.

Tahimik. Walang gumagalaw.

Napakurap ako at napatingin sa kisame. "May drill po ba?" bulong ko kay Nanay Matet.

Walang sumagot sa akin.

TOK... TOK... TOK...

Isang mabigat at ritmikong tunog ng sapatos ang umalingawngaw mula sa ikalawang palapag. Unti-unti akong napatingala sa grand staircase.

Isang pares ng makintab na itim na sapatos ang unang bumungad sa aking mga mata. Kasunod ang maayos na itim na trousers. Isang mamahaling relo ang bahagyang kumislap sa kaniyang pulso.

Nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang dress pants habang dahan-dahan siyang bumababa.

Mataas. Matipuno. Malinis ang tindig. At nang tuluyan kong makita ang mukha niya… napakurap ako.

'Gwapo nga... pero parang freezer ang ugali.'

Huminto siya sa huling baitang ng hagdan. Ang kaniyang malamig at madilim na mga mata ay diretso at walang pakundangan na tumatama sa akin. Walang nagsalita. Walang gumagalaw. Pakiramdam ko, kahit ang orasan sa dingding ay nahihiyang tumunog. Hindi ko alam kung dahil ba sa aircon o sa presensya niya, pero kusa akong napalunok.

Malamig at kontrolado ang boses niya nang magsalita. "Ikaw ang bagong maid?"

"Opo," sagot ko, pilit na pinapanatili ang boses ko.

"Name."

"Sofia Montereal,"

Tahimik siyang tumingin sa akin. Walang emosyon ang mukha niya. Walang reaksyon. Para bang pangalan ko lang ang kailangan niyang malaman.

"Rules," maikli niyang dugtong.

Nalito ako. Napakurap ako. "Po?"

Bago pa ako makasagot nang tuluyan, mabilis na sumingit si Nanay Matet. Halata ang bahagyang kaba sa boses. "Hindi pa po tapos ang orientation niya, Sir Gab. Kasalukuyan ko pa lang pong ipinaliliwanag."

Hindi agad sumagot si Sir Gab. Nanatili ang malamig niyang tingin sa akin bago siya nagsalita uli. Ang boses niya ay hindi pasigaw, ngunit napakahina at napakatalim.

"I don't repeat instructions."

Pagkasabi niyon ay dumaan siya sa gilid namin at tuloy-tuloy na naglakad palabas ng mansyon patungo sa naghihintay niyang sasakyan. Hindi na siya lumingon kahit isang beses.

Nang tuluyang magsara ang malaking pinto… saka pa lang muling gumalaw ang lahat. May kusinerong napabuntong-hininga. May driver na muling naglakad, maging ang mga kasambahay na saka lang naglakas-loob na magsalita. Para bang ngayong lang pinayagang huminga ang buong mansyon. Matapos naming marinig ang pag-andar ng kaniyang sasakyan, palayo.

Dahan-dahang napahawak sa dibdib si Nanay Matet at lumingon sa akin. Humakbang siya palapit at mahinang bumulong,

"Makinig ka, Sofia. Kapag may isang mali kang nagawa sa harapan niya… wala ka na rito kinabukasan."

Napakamot ako sa ulo ko habang nakatingin sa nakasarang pinto ng mansyon. "Seryoso po siya roon?"

Tumingin ako sa malaking hagdan kung saan siya bumaba kanina. Napabuntong-hininga ako.

'Gwapo nga… pero parang kailangan niya ng isang tasang mainit na tsokolate para matunaw ang yelo sa ugali niya. Mukhang kailangan ko ng mahaba-habang pasensya ah,'

Sa unang araw ko pa lang, pakiramdam ko talaga… hinding-hindi magiging tahimik ang buhay ko rito sa Monteverde Mansion.

Hindi ko pala noon... Ang lalaking unang tumingin sa akin nang parang wala akong halaga...

Siya rin pala ang taong unti-unting babago sa buong buhay ko…