Maxellian Axton의 작품

SCARLET POVFlashbackKatatapos lang ng marangyang seremonya ng kasal namin ni Draven. Nakaupo ako sa gilid ng malawak na kama, suot pa rin ang aking puting belo habang hinihintay ang pag-akyat ni Draven mula sa pakikipag-inuman sa baba. Ang puso ko ay punong-puno ng kaba. Iniisip ko na sa likod ng mga malalamig na titig ni Draven, marahil magkakaroon din ako ng puwang sa puso nito. Inaasam kong magkaroon kami ng isang masayang pamilya. Sa unang gabi ng aming kasal, wala si Draven Morris. Natapos ang celebration at inuman sa baba, pero hindi ito umakyat sa aming magiging master bedroom. Kinaumagahan, maaga akong nagising para gumawa ng breakfast. Nakasanayan ko na kasi gumising nang maaga kahit hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Dahil ako pa lang ang nauna, nagising, narinig ko ang mga yabag ng mga katulong. Nagbubulungan ang mga ito, pero dinig na dinig ko.“Sa guest room natulog si Young master. Napadaan kasi ako doon. Bukas ang pintuan. Mukhang lasing na lasing ito.” Ani n

CHAPTER 3SCARLET POVHindi ko na hinintay na makalapit pa siya sa akin. Habang pababa ang lalaki sa hagdan, direkta kong sinabi ang mga katagang 'let's get a divorce'. Tumigil siya sa gitna ng hagdan. Ang kanyang malamig na titig ay nakapako sa akin, na tila ba hinihintay nito ang karaniwang ginagawa ko sa tuwing nagkikita kami. Ang pag-aasikaso ko sa tuwing darating ito, kapag kailangan nito ng pagkain o maiinom, agad ko itong pinagsisilbihan.Huminga ako nang malalim. Sinalubong ko ang kanyang tingin. Sa pagkakataong ito, wala nang takot sa aking puso. Wala na rin ang pag-aalinlangan."Let's get a divorce, Draven." Pag-uulit ko.Nakita ko ang panandaliang pagtigil ng kanyang paghinga. Ang mga kamay nito, nakahawak sa rail ng hagdan, ay bahagyang humigpit. Na para bang tinatanya kung ako ba ay inaatake lang ng tantrums. Hindi nito akalain na sa akin mismo magsisimula ang mga katagang nakaukit na sa aming pagsasama."Bibigyan kita ng tatlong buwan para i-settle ang paglilipat at pagh

SCARLET POV“Sige, Mr. Morris. Ilipat mo siya.” Malamig kong sabi habang hinuhubad ko ang aking gloves. “Pero bilang doctor-in-charge, kailangan mong pirmahan ang waiver na ito. Isulat mo diyan na ikaw ang nag-utos na ilipat ang pasyente sa kabila ng panganib ng internal bleeding dahil sa ‘intense sex’ na naranasan niya kanina.”Nakita ko ang gulat at ang paninigas ng katawan ni Draven. Tumingin siya sa akin—sa unang pagkakataon, hindi bilang asawa kundi bilang isang doktor na may hawak na buhay ng taong pinoprotektahan niya. Binigay ni Becky ang isang papel sa mga ito.“Draven,” nagsusumamo ang sabi ni Jana. Saglit na nagdalawang-isip si Draven, pero agad din niyang pinirmahan ang papel.“Becky, ikaw na ang bahala sa kanila,” ani ko at iniwan na ang mga ito.Pagdating ko sa opisina, sumandal ako sa hambana ng pintuan. Nakahinga ako nang maluwag nang matapos ang eksena niya sa vip emergency room. Unti-unti kong ipinikit ang aking mga mata at hindi ko napigilan ang pagtulo ng aking mga

CHAPTER 1Eksaktong alas dose ng hatinggabi. Habang ang buong siyudad ay natutulog, nasa loob ako ng aking opisina at naghihintay ng tawag mula sa emergency room. Suot ang aking puting coat, habang ang stethoscope ay nakasabit sa aking leeg. Mahigpit kong hawak ang isang pirasong papel—ang pitong taong kasunduan, tatlong buwan mula ngayon ay matatapos na."Mommy, bakit hindi ko po nakikita si Daddy? Patay na po ba siya?" ibinalik ko ang tingin sa cellphone. Ang inosenteng tinig ng aking lihim na anak sa voice email na ipinadala ng kanyang tagapag-alaga ay tila kutsilyong humihiwa sa aking puso.Naglakad ako papunta sa maliit na lababo para magtimpla ng kape. Kailangan kong manatiling gising; night shift ang duty ko. Huminto ako sa harap ng salamin. Hindi na ako ang Scarlet Ferguson na sunod-sunuran sa pamilyang Morris."Buhay siya, anak," bulong ko sa hangin habang dahan-dahang ibinababa ang tasa sa lamesa. Isinilid ko ang cellphone sa bulsa ng aking coat. "Pero para sa atin, hindi na