Chapter 3 : The Old Chapel

Xyena's POV

Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi.

Every time I closed my eyes, I saw the photograph.

Astaroth Valcieri.

Davon Valcieri.

Charlotte Ashworth.

Three people who were supposedly connected to a secret that happened twenty-two years ago.

And now, somehow, nasa gitna na ako nito.

I looked at the clock.

6:42 AM.

I sighed and got out of bed.

Ngayon, pupunta kami ni Caelvaris sa lumang kapilya.

Yung lugar na nakasulat sa likod ng litrato.

September 3, 2004.

Midnight.

The old chapel.

Ang dami kong tanong. Pero may isa na higit sa lahat — ano ang nangyari noong gabing iyon?

 

Cael's POV

Hinihintay ko na siya sa garahe nang dumating si Xyenarius.

Huminto siya nang makita ang sasakyan.

"You're driving?"

"Yes."

"Why?"

"Because I don't trust anyone else."

She raised an eyebrow.

"That's reassuring."

Binuksan ko ang p***o sa passenger side.

"Get in."

Tiningnan niya ako.

"You really love giving orders."

"Get in, Xyenarius."

Ibinaba niya ang tingin pero sumakay pa rin.

Umakda ako sa kabilang side at umupo sa manibela.

Ilang minuto kaming tahimik. Siya ang bumasag sa katahimikan.

"Are you nervous?"

"No."

"You're lying."

Tumingin ako sa kanya. "Why would I be nervous?"

"Because you're gripping the steering wheel like you want to break it."

Pinahina ko ang hawak ko. She smiled.

"See?"

I sighed. "You're annoying."

"And yet you married me."

"Contractually."

"Still counts."

Umiling ako.

For some reason, nawala ang tensyon ko kapag kausap ko siya.

Pero nang maalala ko kung saan kami pupunta, tumigas ulit ang mukha ko.

The old chapel.

Ang pagkawala ni Astaroth.

Ang litrato.

At ang babala.

May naghihintay sa amin doon. Nararamdaman ko ito.

 Xyena's POV

Halos isang oras kaming nagmaneho bago kami nakarating.

Nakatayo ang lumang kapilya sa gitna ng kawalan.

Napapaligiran ito ng puno at matataas na damo. Mukhang matagal nang walang pumapasok.

Tiningnan ko ito sa labas ng sasakyan.

"Are you sure this is the place?"

"According to the records."

Tumingin ako sa kanya. "What records?"

"My family's old files."

"Your family knew about this place?"

"Apparently."

Bumaba kami ng sasakyan. Mas malamig ang hangin dito. Niyakap ko ang sarili ko.

"Why does this place feel like it's from a horror movie?"

Tumingin sa akin si Caelvaris. "Stay close."

"Why?"

"I said stay close."

"Okay, bossy."

Lumapit kami sa p***o. Kumaluskos ang kahoy nang itulak niya ito.

Puno ng alikabok ang loob. Lumang upuan, basag na bintana, sira na ang altar — at isang malaking krus na nakasabit nang baluktot sa dingding.

"This place hasn't been used in years."

Tumango siya. "Twenty-two years ago, it was still operating."

Lumapit ako sa altar. "Maybe there's something here."

Sumunod siya. Halos kalahating oras kaming naghanap — wala. Walang dokumento, walang litrato, walang bakas.

"Maybe we're wasting our time."

Hindi sumagot si Caelvaris. Nakatingin siya sa sahig.

"What?"

Itinuro niya ang sahig. May mga gasgas sa mga tabla. "Look."

Lumuhod ako. Kakaibang hugis ang nabuo ng mga ito.

Inalis niya ang isang tabla — may nakatagong kahon sa ilalim.

Bumilis ang tibok ng puso ko. "What is that?"

Inilabas niya ito — luma, puno ng alikabok, at nakakandado.

"Can you open it?"

"I'll try."

Sinuri niya ang kandado, tapos may napansin siya. "Xyenarius."

"What?"

"Your necklace."

Hinawakan ko ang kuwintas sa leeg ko. "My necklace?"

"The pendant."

Tinanggal ko ito. Ito yung ibinigay ni Lola Charlotte noong bata pa ako.

Dahan-dahan niya itong kinuha. May nakaukit na maliit na marka sa likod — katulad ng nasa kandado.

Nanlaki ang mata ko. "No way."

Isinukat niya ang palawit sa kandado.

Click.

Bumukas ang kahon.

 

XYENARIUS ASHWORTH'S POV

Tatlo ang laman nito — isang litrato, isang liham, at isang maliit na susi.

Kinuha ko muna ang litrato. Nanginginig ang mga kamay ko. Sila ulit — si Astaroth, si Davon, at si Charlotte. Pero hindi sila nakangiti ngayon. Seryoso sila... parang takot na takot.

Binaligtad ko ito. May nakasulat:

"Kung binabasa niyo ito, may hindi magandang nangyari."

Lunok ako. "Caelvaris..."

Kinuha niya ang litrato. Binasa niya ang nakasulat, tapos kinuha ang liham. Ang nakasulat sa sobre — Charlotte.

Tiningnan ko ito. "That's for my grandmother."

"Yes."

"Why was it hidden here?"

"Maybe she never received it."

Inabot ko ang liham — pero bago ko pa ito mabuksan, may narinig kaming malakas na ingay sa labas.

Napatigil kami. May tao doon.

Tumayo agad si Caelvaris. "Stay here."

"Caelvaris —"

"Stay."

Lumakad siya papuntang p***o. Sumunod ako. "No."

Humarap siya. "Xyenarius."

"I'm coming with you."

"This isn't a game."

"I know."

Lumapit ako. "Hindi ako mananatili habang ikaw lang ang mag-iimbestiga."

Tiningnan niya ako nang matagal, tapos bumuntong-hininga. "Fine. Stay beside me."

Dahan-dahan naming binuksan ang p***o. Wala namang tao — gumagalaw lang ang mga puno sa hangin.

"Did you see anyone?" bulong ko.

"No."

Tumingin si Caelvaris sa lupa. May mga bakas ng paa sa putikan — bago pa lang. May dumaan kamakailan.

Cael's POV

Nag-alerto agad ang pakiramdam ko. May nakakaalam na pupunta kami.

"Get back in the car."

"Why?"

"Now."

Hindi na tumutol si Xyenarius. Nagmadali kami papunta sa sasakyan — pero bago pa kami makarating, may narinig kaming kumaluskos.

Lumingon ako. May nakatayo sa pagitan ng mga puno. Hindi ko makita ang mukha.

"Hey!"

Tumakbo ang tao. Hinabol ko agad.

"Caelvaris!" sigaw ni Xyenarius sa likuran ko.

Mabilis siya — sobrang bilis. Halos maabutan ko na, pero nawala siya sa likod ng mga puno. Huminto ako. Wala na.

Naghalungkat ako sa paligid — may nakita akong itim na sobre sa lupa. Kinuha ko ito. Isang salita lang ang nakasulat: VALCIERI.

Binuksan ko. May litrato sa loob — si Astaroth sa labas ng kapilya. May kasama siyang lalaki sa likod — pero binura ang mukha nito. Sa ilalim ng litrato, may nakasulat:

"Nagsinungaling sa inyo ang pamilya ninyo."

Napakuyom ang kamao ko. Narinig ko ang boses ni Xyenarius.

"Caelvaris!"

Lumingon ako. Nakatingin siya sa akin, namutla ang mukha.

"What happened?"

Lumapit ako sa kanya. "Someone left this."

Tiningnan niya ang litrato. "That's Astaroth."

"Yes."

"Who is the man behind her?"

"I don't know."

Tumingin siya sa akin. "Maybe my grandmother knows."

"Maybe."

May napansin siya sa likod. Nagbago ang mukha niya.

"What?"

Ipinakita niya sa akin. Binasa ko ang nakasulat:

"Tanungin niyo si Charlotte kung ano ang nangyari sa bata."

Tiningnan ko siya. "The child?"

Unti-unting namutla ang mukha ni Xyenarius. "What child?"

"I don't know."

Tumunog ang telepono niya. Lola Charlotte.

Sinagot niya agad. "Grandma?"

Walang sumagot.

"Grandma, are you there?"

Isang mahinang boses ang narinig namin. "Xyenarius..."

"Grandma, may nalaman kami."

Tumahimik sa kabilang linya.

"Saan kayo?"

"The old chapel."

Biglang naging mabilis ang paghinga niya. "Umalis kayo diyan."

"Grandma —"

"Umalis kayo diyan NGAYON!"

"Why?"

"Kung nahanap niyo ang kahon..." Tumigil siya.

Bumilis ang tibok ng puso ko. "Grandma?"

Pabulong na ang boses niya. "...alam na nila."

Pinatay ang tawag. Tiningnan ni Xyenarius ang kanyang telepono.

"What does she mean?"

Tumingin ako sa mga puno. May nakatingin sa amin. Nararamdaman ko ito.

"We leave. Now."

Xyena's POV

Tahimik kaming nagmaneho pabalik. Hindi ko matanggal sa isip ko ang sinabi ni Lola.

Kung nahanap niyo ang kahon... alam na nila.

Sino sila? At ano ang nalaman nila? Tumingin ako kay Caelvaris. Nakatingin siya sa daan.

"Caelvaris."

"Hmm?"

"Do you trust your family?"

Tumahimik siya sandali. "Some of them."

"Your grandfather?"

Tumigil ulit siya. "I don't know anymore."

Tumingin ako sa labas. "Neither do I."

Naalala ko ang liham. "Wait."

"What?"

"The letter."

Tumingin siya sa akin. "Naiwan natin sa kahon."

Hinablot ko sa bag ko. "Hindi. Dala ko."

Nanlaki ang mata niya. "You took it?"

"I didn't tell you?"

"No!"

Ngumiti ako nang mahina. "Surprise?"

Umiling siya. "You're impossible."

"I know."

Huminto siya sa gilid ng daan. "Give it to me."

"Why?"

"We need to read it."

Ibinigay ko sa kanya ang sobre. Dahan-dahan niya itong binuksan. Sulat-kamay ang laman — luma na, pero malinaw kung sino ang lumagda: Astaroth Valcieri.

Binasa niya ito. Nagbago ang mukha niya.

"What?"

Hindi siya sumagot.

"Caelvaris."

Tumingin siya sa akin. "Hindi para kay Charlotte ang liham na ito."

"What?"

Ipinakita niya sa akin ang ibaba — ibang pangalan ang nakasulat: Davon.

Tiningnan ko ito. "So Astaroth wrote this to your grandfather."

"Yes."

"What does it say?"

Binasa niya nang malakas:

"Davon, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay hindi mo tinupad ang pangako mo."

Bumigat ang dibdib ko. "What promise?"

Nagpatuloy siya:

"Nangako ka na hindi kailanman madadamay ang mga bata."

Pareho kaming natigilan. Ang mga bata. Gaya ng sa litrato.

"Pero kung pinipilit niyo silang magpakasal ngayon, alam kong hindi na ligtas ang katotohanan."

Nanlaki ang mata ko. "Marriage..."

Dahan-dahang tumingin sa akin si Caelvaris. Mabigat ang hangin sa loob ng sasakyan. Pabulong kong sinabi: "Us."

Hindi siya sumagot. Binasa ko pa ang kasunod:

"Hindi dapat malaman nina Caelvaris at Xyenarius ang nangyari noong gabing iyon."

Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko.

"How..." nanginginig ang boses ko. "How did she know our names?"

Tumingin siya sa akin. Wala kaming sagot pareho. Nakita ko ang huling linya:

"Kung magpakasal sila, babalik ang katotohanan."

Tahimik. Tumingin ako kay Caelvaris.

"This marriage..."

Tumingin siya sa akin. "...hindi ito aksidente."

 

CAELVARIS VALCIERI'S POV

Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko alam ang gagawin ko.

Hindi tungkol sa kumpanya ang kasal namin. Hindi tungkol sa mana. Hindi lang pangako ng pamilya. May mas malalim pa — plano ito. Nagsimula lahat dalawampu't dalawang taon na ang nakakaraan.

Tiningnan ko si Xyenarius. Takot na takot siya. Gusto ko siyang pakalmahin — pero hindi ko magawa. Takot din ako.

Tumunog ang telepono ko. Davon.

Sinagot ko. "Grandfather."

"Tumugon siya nang mahinahon. "Umuwi kayo."

"Why?"

"May kailangan niyong malaman."

Tumingin ako kay Xyenarius. "What?"

Tumahimik siya sandali, tapos sinabi —

"Hindi dapat mangyari ang kasal niyo ni Xyenarius."

Nanlamig ang buong katawan ko. "What do you mean?"

"Umuwi kayo." Pinatay niya ang tawag.

Tiningnan ako ni Xyenarius. "What did he say?"

Huminga ako nang malalim. "Sabi niya... hindi dapat tayo nagpakasal."

Lunok siya. "Bakit pinilit nila?"

Tumingin ako sa kanyang mga mata. "Malalaman natin iyan kapag nakarating tayo."

Hindi namin alam — pagbalik namin sa Valcieri Estate, may naghihintay na. May naghihintay na sa loob ng dalawampu't dalawang taon. At iisa lang ang hangarin — mapanatiling nakabaon ang katotohanan, kahit pa sirain ang kasal na nagbuklod kina Caelvaris at Xyenarius.