CHAPTER 3

Avelina "Avril" Montenegro

Dalawang araw ang ibinigay niya sa akin, pero wala pang twenty-four hours, heto na naman ako sa labas ng Grand Montecillo Tower habang hawak ang calling card na iniabot sa akin ni Stefan.

Wala akong choice. Kung pride ang pipiliin ko, baka bukas ay tuluyan na akong palayasin ng landlady sa maliit na kuwartong inuupahan ko. Baka masampahan pa ako ng sunod-sunod na kaso ng bangko dahil sa mga utang na naiwan ng tatay ko. Masakit lunukin ang sariling dignidad, pero mas masakit ang kumalam ang tiyan at walang pambayad sa kuryente.

"Miss Montenegro, pinasasabi po ni Mr. Yñiguez na dumiretso na kayo sa penthouse suite niya," magalang na bati ng receptionist sa lobby. Mukhang nakatanggap na ito ng direktiba mula sa itaas.

Kahit paano, natawa ako nang palihim. Kanina lang, para akong basang sisiw na gustong palayasin sa hotel na ito. Ngayon naman, parang VIP na ang trato sa akin dahil lang sa utos ng kanilang almighty CEO.

Pag-akyat ko sa pinakataas na palapag gamit ang pribadong elevator, bumukas ang p***o diretso sa maluwang na sala ng penthouse. Tahimik ang buong lugar. Tanging mahinang ugong ng aircon ang maririnig, at wala akong makitang ibang tao sa paligid.

Naupo ako sa kulay-abong sofa habang hinihintay si Stefan. Hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid. Sobrang linis ng lahat, walang kalat kahit saan. Tipikal na lugar ng isang taong posibleng masira ang araw kapag may nakita siyang gamit na wala sa tamang puwesto.

Ilang minuto ang lumipas bago bumukas ang p***o mula sa silid sa ikalawang palapag. Lumabas si Stefan na nakasuot ng simpleng itim na T-shirt at jogging pants. Mukhang katatapos lang niyang mag-workout dahil basa pa nang kaunti ang buhok niya.

Mas lalo tuloy napansin ang matalim niyang panga at malapad na balikat.

Agad kong iniwas ang tingin ko at inayos ang pagkakaupo.

"Maaga ka," bungad niya habang naglalakad palapit sa akin, may hawak na basong tubig.

"Ayaw ko kasing maghintay hanggang sa deadline mong dalawang araw bago magdesisyon," sagot ko habang nakataas ang isang kilay. "Tinanggap ko na ang alok mo. Pero linawin muna natin ang mga kondisyon bago ako pumirma sa kung anumang kontrata ang meron ka diyan."

Umupo siya sa single sofa sa tabi ko at inilapag ang baso sa maliit na mesa. Sumandal siya sa upuan at seryosong tumingin sa akin.

"Mag-isip ka. Ano ang mga kondisyon mo?"

"Una, walang halong personalan. Trabaho lang 'to para sa akin, kaya huwag kang umasa na magiging sunud-sunuran ako sa 'yo kapag tayong dalawa na lang ang nandito sa bahay na 'to," mabilis kong sabi. "Pangalawa, gusto kong makita ang pambayad sa mga utang ko at ang kapital para sa event styling business ko bago matapos ang linggong 'to. At panghuli, hanggang kailan ba ang palabas na 'to?"

"Anim na buwan," sagot niya agad. "Iyon ang panahong kailangan ko para makumbinsi ang board of directors na kaya kong pamunuan ang pamilya at kumpanya namin habang pinapanatili ang isang matatag na personal na buhay."

"Bakit kailangan mo pa ng girlfriend o fiancée? Hindi ba puwedeng magtrabaho ka na lang nang magtrabaho?" tanong ko habang pinagmamasdan ang reaksyon niya.

Huminga nang malalim si Stefan at bahagyang sumandal sa upuan.

"Kasi gusto ng lolo ko na ipasa ang posisyon niya sa susunod na taon. Pero may probisyon sa huling testamento niya na ang susunod na mamumuno ay kailangang may matatag na pamilya o nakatakdang ikasal para masigurong seryoso sa buhay. Kapag wala akong naipakitang kasintahan bago matapos ang taon, ibibigay nila ang posisyon sa pinsan kong walang ibang ginawa kundi magbulakbol sa mga casino."

Bahagya akong napatango.

Ah, kaya pala desperado siya.

Labanan pala ito ng mana at kapangyarihan sa loob ng pamilya nila. Pareho kaming may sariling problema sa buhay, pero magkaiba ang mundo namin. Siya, bilyun-bilyon ang pag-aari, habang ako naman, halos mamatay na sa kakaisip kung paano mababayaran ang ilang libong utang sa bangko.

"Sige. Pumapayag na ako sa mga kondisyon ko," sabi ko habang iniabot ang kamay ko para makipag-shake hands. "Pero tandaan mo, kapag ikaw ang lumabag sa usapan natin, ako mismo ang aalis."

Tiningnan muna ni Stefan ang kamay kong nakaabot sa kanya bago niya iyon dahan-dahang hinawakan. Mainit ang palad niya, at medyo magaspang ang balat sa gilid. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko inasahang may ganoong detalye sa isang lalaking mukhang puro mamahaling gamit at opisina ang buhay.

"Deal," maikli niyang sagot. "Simula ngayong gabi, dito ka na titira sa penthouse ko para masanay ang mga kasambahay at security sa presensya mo."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Teka lang! Dito agad? Akala ko ba sa mga susunod na araw pa?"

"Walang oras para mag-aksaya ng panahon, Avelina. Bukas ng gabi, may family gathering sa mansyon namin, at kailangan ka na naming ipakilala sa kanila bilang nobya ko."

Bago pa ako makatutol sa biglaang desisyon niya, tumayo na siya at iniwan akong nakaupo sa sofa.

Napabuntong-hininga ako habang pinoproblema kung paano ako makakatagal ng anim na buwan sa iisang bubong kasama ang isang bilyonaryong kasinglamig ng yelo.