CHAPTER 2

Avelina "Avril" Montenegro

Nagkatinginan kami nang ilang segundo, parehong parang naghihintay kung sino ang unang aatras. Ang porma ng suot niyang suit, halatang galing sa mamahaling tailoring shop, habang ako naman ay naka-simpleng polo shirt at itim na slacks na uniform ng mga temporary crew sa hotel. Kung titingnan kami, halatang malaki ang agwat namin sa buhay. Pero sa sandaling iyon, wala akong pakialam kahit siya pa ang may-ari ng buong gusaling ito.

"Who are you?" malamig na tanong ni Stefan habang tinitingnan ang name badge na nakasabit sa dibdib ko. Bahagya siyang tumagilid para basahin ang pangalan ko. "Avelina Montenegro."

"Opo, ako nga. At sorry kung natapunan ko ang mamahaling laptop mo. Pero kung nag-iingat ka sana sa paglalakad at hindi ka nagmamadaling parang may humahabol sa 'yong konsensya, eh di sana hindi nangyari 'to," sagot ko habang pinupulot ang huling papel na nakakalat sa sahig.

Hindi agad nakapagsalita ang lalaki. Siguro sanay siyang yumuyuko ang mga empleyado o nanginginig sa takot kapag tinitingnan niya nang ganyan. Pero dahil sa pagod at sa sunod-sunod na kamalasang dumating sa buhay ko simula kahapon, wala na talaga akong energy para magpanggap na magalang.

"You're fired," malamig niyang sabi bago tumalikod para tawagin ang head ng security.

"Huwag mo akong basta-bastang sisantehin diyan! First day ko pa lang ngayon dito, at hindi ko rin naman ginustong mapunta sa kumpanyang 'to kung hindi lang ako gipit!" sigaw ko bago pa siya tuluyang makalayo.

Napatigil siya sa paglalakad. Dahan-dahang lumingon si Stefan sa akin, halatang hindi makapaniwala sa bilis at tapang ng sagot ko. Buong katawan niya akong hinarap, naniningkit ang mga mata habang pinag-aaralan ang bawat galaw ko.

Bago pa siya makasagot, dumating ang hotel manager na halatang nagpapanic. Hingal na hingal ito habang nagmamadaling lumapit sa amin.

"Mr. Yñiguez! Pasensya na po, Sir! Baguhan lang po siya rito. Hindi niya po sinasadya—" sunod-sunod na paghingi ng tawad ng manager habang hinihila ang braso ko para mapayuko ako. "Mag-sorry ka kay Mr. Yñiguez, Avril!"

"Hindi ko naman kasalanan kung hindi siya tumitingin sa dinadaanan niya," bulong ko habang pilit na itinutulak pababa ng manager ang ulo ko.

"Leave us," utos ni Stefan sa manager nang hindi inaalis ang tingin sa akin.

Nag-alinlangan pa ang manager, pero mabilis din itong lumayo nang makita ang seryosong mukha ng boss nila. Naiwan kaming dalawa sa tahimik na bahagi ng hallway.

Tumingin si Stefan sa sirang laptop niya bago ibinalik ang tingin sa akin, na para bang sinusubukan niyang alamin kung anong klaseng babae ang nasa harapan niya.

"Sumunod ka sa opisina ko," maikli niyang utos bago naglakad palayo.

Wala akong choice kundi sumunod. Kung tatakas ako ngayon, baka kasuhan pa niya ako o pagbayarin sa laptop niyang mukhang katumbas na ng sampung bahay namin ang presyo.

Pagpasok namin sa opisina niya sa pinakataas na palapag, hindi ko napigilang mamangha sa laki at linis ng lugar. Glass walls ang halos buong paligid, kaya tanaw ang malaking bahagi ng siyudad. Minimalist ang design, puro kulay abo, puti, at itim ang mga muwebles. Wala kang makikitang kahit anong kalat.

Sa itsura pa lang ng opisina, mahahalata mo nang sobrang perfectionist ng may-ari. Tipong baka pati pagtabingi ng isang ballpen sa mesa, mapansin niya.

Umupo siya sa swivel chair niya at ipinatong ang mga siko sa mesa habang pinagdidikit ang mga daliri. Seryoso niya akong tinitigan, na para bang may iniimbestigahan siyang kaso at ako ang pangunahing suspek.

"Magkano ang sweldo mo rito bilang part-time crew?" tanong niya nang diretso.

Kumunot ang noo ko. "Bakit mo tinatanong? Ibabawas mo ba sa sweldo ko 'yung natapon kong kape?"

"I'm offering you a job," diretsong sagot niya.

Napakurap ako. "Ha? Kakasabi mo lang na fired na ako, tapos ngayon, aalukin mo ako ng trabaho?"

"Hindi ito trabaho bilang waitress o tagalinis sa hotel." Binuksan niya ang drawer ng mesa at kumuha ng makapal na folder. "Kailangan ko ng babaeng kayang sumagot sa akin nang hindi natatakot, kayang humarap sa mga taong mapanghusga, at higit sa lahat, kayang makisabay sa laro ng pamilya ko."

Lalo akong napakunot-noo. "Anong pinagsasabi mo? Hindi ako naghahanap ng raket na ganyan. Kung gusto mo ng babaeng magpapanggap o sasama sa mga party mo, humanap ka ng iba."

"Babayaran ko ang lahat ng utang mo sa bangko," pagpapatuloy niya na para bang wala siyang narinig sa sinabi ko. "Lahat. Pati ang mga naiwan na obligasyon ng yumaong ama mo. Bibigyan din kita ng sapat na kapital para maitayo mong muli ang event styling business na gusto mong simulan."

Natigilan ako.

Parang biglang huminto ang mundo ko nang marinig ang huling sinabi niya. Paano niya nalaman ang tungkol sa pangarap kong magkaroon ng sariling business? At mas nakakabahala, paano niya nalaman ang tungkol sa mga utang ko?

"Paano mo nalaman ang mga bagay na 'yan?" tanong ko. Hindi ko naitago ang pagtataka at kaba sa boses ko.

"Trabaho kong alamin ang background ng mga taong nakakasalamuha ko, lalo na kung may potensyal silang maging kapaki-pakinabang sa akin," sagot niya na may bahagyang ngisi sa labi. "Kailangan ko ng babaeng magpapanggap na fiancée ko sa loob ng anim na buwan. Gusto kong matigil na ang pamimilit ng board of directors at ng pamilya ko na pakasalan ko ang anak ng business rival namin."

Napailing ako at napatawa nang pilit. "Baliw ka ba? Ni hindi nga kita lubusang kilala, bukod sa alam kong ikaw ang may-ari ng hotel na 'to, tapos gusto mong magpanggap akong fiancée mo? Ayoko. May dignidad pa rin ako kahit bagsak na ang buhay ko ngayon."

"Hindi ito libreng tulong, Avelina. Negosyo ito." Tumayo siya at naglakad palapit sa akin. Dahil sa tangkad niya, kinailangan ko pang bahagyang mag-angat ng mukha para salubungin ang tingin niya. "Ikaw ang nangangailangan ng pera, at ako ang may solusyon. Bibigyan kita ng dalawang araw para pag-isipan 'to. Kapag tumanggi ka, bukas na bukas din ay kakasuhan kita dahil sa pagkasira ng mga pribadong dokumento at mamahaling kagamitan ng kumpanya."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "Gago ka pala, eh! Pinipilit mo ako!"

"Hindi kita pinipilit, Avelina. Binibigyan lang kita ng pagpipilian." Inabot niya sa akin ang isang calling card na may direktang numero niya. "Tumawag ka kapag handa ka na."