CHAPTER 4

Avelina "Avril" Montenegro

Isang malaking maleta lang ang dala ko nang lumipat ako sa penthouse ni Stefan nang gabing iyon. Ang akala ko, simpleng guest room lang ang ibibigay niya sa akin, iyong puwede akong matulog nang tahimik at magkulong hanggang sa matapos ang kontrata namin. Pero pagpasok ko sa kuwartong itinuro niya, parang hotel suite din pala ang dating. Malaki, sobrang linis, at amoy mamahaling air freshener.

Naglagay ako ng ilang damit sa closet bago dumiretso sa kusina para uminom ng tubig. Kanina pa kasi tuyo ang lalamunan ko dahil sa kaba at inis.

Pagdating ko sa kusina, nakita ko si Stefan na nakatayo sa harap ng kitchen island habang umiinom ng kape. Naka-itim pa rin siyang T-shirt at abalang nagbabasa sa tablet niya. Nang marinig niya ang mga yabag ko, saglit siyang lumingon bago muling bumalik sa binabasa.

"May mga gamit ka bang naiwan sa apartment mo? Ipinakuha ko na sa mga tauhan ko kanina," sabi niya na parang wala lang.

Napatigil ako sa pag-inom ng tubig. "Teka, sino'ng nag-utos sa 'yo na galawin ang mga gamit ko? Hindi ka man lang nagpaalam!"

"Wala namang sense kung doon ka pa matutulog habang may kasunduan na tayo," sagot niya habang dahan-dahang inilalapag ang tasa sa marmol na mesa. "Mas mabuti nang nandito ka para masanay kang tumira sa iisang bubong kasama ako."

Humakbang ako palapit sa kanya, nakataas ang isang kilay. "Look here, Mr. Yñiguez. Pumayag ako sa kasunduan natin dahil kailangan ko ng pera, hindi para kontrolin mo ang buhay ko at magdesisyon para sa akin nang walang paalam. Puwede bang magtanong ka muna bago ka magpadala ng mga tauhan mo para galawin ang personal kong gamit?"

Mariin niya akong tiningnan. Ang mga mata niya, parang nagyeyelong tubig na may kasamang seryosong awtoridad. Pero sa halip na magalit, bahagyang umangat ang gilid ng labi niya.

"Noted, Avelina. Next time, hihingi muna ako ng permiso bago ko pakialaman ang mga lumang damit mo," sarkastikong sagot niya.

Umirap ako. "Ewan ko sa 'yo. Matutulog na ako. Maaga pa tayo bukas para sa family gathering na sinasabi mo."

Lumipas ang gabi nang maayos, pero pagdating ng umaga, doon na nagsimula ang totoong pagsubok.

Maaga akong nagising dahil sa ingay mula sa kusina. Paglabas ko ng kuwarto, nakita ko si Stefan na nakasuot na naman ng mamahaling suit niya. Mukhang katatapos lang niyang mag-ehersisyo dahil bahagyang basa pa ang buhok niya. Seryoso siyang nakatingin sa tasang kape na inihanda ng kasambahay.

"Bakit ganito ang lasa ng kape?" tanong ni Stefan sa kasambahay na halatang nanginginig sa takot. "Ilang beses ko bang sasabihin sa 'yo na kalahating kutsarita lang ng asukal ang ilagay mo?"

Nang marinig ko iyon, hindi ko napigilang lumapit. Kinuha ko ang tasa mula sa kamay ng kasambahay at tinikman ang kape.

"Ang arte mo naman. Masarap naman ah. Sakto lang ang tamis," sabi ko habang diretso siyang tinitingnan. "Huwag mo ngang sigawan ang kasambahay dahil lang ikaw ang may-ari ng buong gusaling ito. Tao rin siya at puwedeng magkamali, lalo na kung ang dami niyang ginagawa rito."

Nanlaki ang mga mata ng kasambahay sa ginawa ko, habang si Stefan naman ay natahimik at nakatitig sa akin na parang hindi makapaniwalang may naglakas-loob na mangialam sa kape niya.

"I am just instructing her about my standard—" depensa niya.

"Standard mo, mukha mo," putol ko sa sasabihin niya. "Kung gusto mo talagang eksaktong kalahating kutsarita ng asukal, ikaw na lang ang magtimpla ng kape mo bukas. Huwag kang mandamay ng ibang tao dahil lang bad trip ka ngayong umaga."

Tumalikod ako at iniwan siyang nakatayo roon. Nakanganga pa rin ang kasambahay bago mabilis na pumasok sa kusina, mukhang gustong magtago sa nangyari.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni Stefan bago siya sumunod sa akin papunta sa dining area.

Habang tahimik kaming kumakain ng almusal, maya't maya ang pagtapik ko sa kutsara habang palihim na pinagmamasdan ang bawat galaw niya. Sobrang linis at organisado ng paligid. Bawat kubyertos, nasa tamang puwesto. Bawat plato, walang gasgas. Kanina ko pa rin napapansin na pati pagkain niya, may sinusunod na sistema—prutas muna, sunod ang itlog, at huli ang tinapay.

"May problema ba sa mukha ko at kanina mo pa ako tinitingnan habang kumakain?" malamig niyang tanong nang hindi man lang iniaangat ang tingin mula sa plato niya.

"Wala lang. Iniisip ko kung paano mo nakakayang mamuhay sa ganitong ka-rigid at ka-perpektong mundo," sagot ko habang isinasawsaw ang tinapay sa kape ko. "Hindi ka ba napapagod na lahat na lang kailangang may sinusunod na patakaran?"

"Hindi ko tinatawag na kulong ang pagiging organisado, Avelina. Iyon ang dahilan kung bakit kumikita ang mga negosyo ko habang ang iba ay nalulugi," sagot niya bago kumuha ng table napkin at maingat na pinunasan ang gilid ng labi niya.

"Edi ikaw na ang magaling sa negosyo," bulong ko habang umiiling.

Bandang hapon, dinala niya ako sa isang sikat na high-end boutique sa loob ng mall para mamili ng isusuot ko sa family gathering kinabukasan. Ayoko sanang sumama dahil kaya ko namang pumili ng maayos na damit mula sa mga gamit ko. Pero pinilit niya ako dahil ayaw daw niyang mapahiya sa mga magulang niya kung mumurahin ang suot ng magiging nobya niya.

Habang naghahanap ako ng simpleng damit sa rack, lumapit sa akin si Stefan na may dalang pulang silk dress. Simple ang design, pero halatang libo-libo ang presyo.

"Isuot mo 'to bukas," utos niya sabay abot sa akin ng damit.

Tiningnan ko muna ang dress bago ibinalik ang tingin ko sa kanya. "Ayoko niyan. Masyadong masikip sa bewang. Parang hindi ako makahihinga kapag kumain ako ng kanin."

"Just try it. Iyon ang gusto ng pamilya ko—simple pero elegante," giit niya.

"Ako ang magsusuot, kaya ako ang masusunod," sagot ko bago ibalik ang damit sa rack at kumuha ng kulay asul na midi dress na mas komportable sa katawan ko.

Hindi na nakapagsalita si Stefan. Tiningnan niya lang ako, halatang hindi alam kung maiinis ba siya o mamamangha dahil hindi ako basta sumusunod sa gusto niya.

Pagkatapos naming mamili, bumalik na kami agad sa penthouse para magpahinga. Bukas na ang unang totoong pagsubok ng pagpapanggap namin, at pakiramdam ko, mahaba-habang araw na naman ang naghihintay sa akin.