CHAPTER 2

Isla Danica Salvatierra

Nakatitig ako sa malaking itim na payong na panangga sa ulan at sa kamay ng lalaking nakalahad sa harap ko. Ang linis ng suot niyang suit, halatang gawa sa mamahaling tailoring, samantalang ako, basang-basa na, marumi ang gilid ng sapatos dahil sa putik, at nanginginig sa lamig.

"Sino ka?" garalgal kong tanong. Hindi ko magawang tanggapin ang kamay niya dahil sa sobrang pagod at pagkalito.

Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang payong. Doon ko nakita nang maayos ang mukha niya sa ilalim ng dilim, na tinatamaan ng liwanag mula sa streetlight. Matalim ang panga niya, makapal ang kilay, at malamig ang abuhing mga mata na para bang kaya akong basahin hanggang sa pinakaloob ng pagkatao ko. Hindi man lang siya ngumiti. Seryoso ang mukha niya, at may awtoridad sa kilos na hindi ko maipaliwanag.

Siya si Jaxon Kaelen Sandoval, o mas kilala bilang Jiro sa mga negosyante rito sa siyudad. Kilala siya bilang isa sa pinakamayaman at pinakamapanganib na bilyonaryo na walang sinasanto pagdating sa negosyo.

Pero bakit nandito ang isang tulad niya sa madilim na kalyeng ito, sa harap ng isang babaeng kagaya kong umiiyak?

"Hindi mo kailangang malaman kung sino ako sa ngayon," malamig niyang sagot habang nakalahad pa rin ang kamay niya sa akin. "Ang mahalaga, alam ko kung anong klaseng impiyerno ang pinagdadaanan mo dahil sa mga Lazarte. At alam ko rin kung paano ko maibabalik sa iyo ang anak mo."

Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko nang marinig ko ang sinabi niya.

Lucas.

Ang pangalan ng anak ko ang tuluyang nagpawala sa takot na bumabalot sa dibdib ko. Sa halip, mas nanaig ang kagustuhan kong lumaban. Hindi ko kayang basta na lang sumuko habang nasa mga kamay nila ang anak ko.

"Paano?" mabilis kong tanong. Wala na akong pakialam kung sino siya o kung anong klaseng bitag ang posibleng pinapasok ko. Ang nasa isip ko lang, kailangan kong mabawi si Lucas.

"Sumakay ka muna sa kotse ko bago ka pa magkasakit sa lamig," utos niya bago tumalikod at sumakay ulit sa mamahaling SUV.

Wala na akong ibang pagpipilian. Ang malamig na hangin ay parang karayom na tumutusok sa balat ko, pero mas masakit pa rin ang pakiramdam na wala sa tabi ko ang anak ko. Agad akong sumunod at pumasok sa backseat, kahit alam kong baka madumihan ko ang malinis na leather seats ng sasakyan niya. Pagkaupo ko pa lang, may isa na sa mga tauhan niya na nag-abot sa akin ng malinis na tuwalya.

Tahimik lang si Jiro habang umaandar ang sasakyan palayo sa mansyon ng mga Lazarte. Habang nasa biyahe kami, ilang beses kong ipinikit ang mga mata ko para pigilan ang pagluha, pero wala ring nangyari. Patuloy pa rin ang pagbagsak ng mga luha ko sa mga palad ko.

"Gusto mo ba talagang makuha si Lucas?" tanong ni Jiro, na siyang bumasag sa katahimikan. Kanina pa siya nakatingin sa labas ng bintana bago siya lumingon sa akin.

"Oo," sagot ko nang walang pag-aalinlangan kahit basag pa rin ang boses ko. "Kahit anong mangyari. Siya na lang ang meron ako."

"Maganda." Tipid ang sagot niya bago kumuha ng folder mula sa armrest at ihagis iyon sa kandungan ko. "Basahin mo."

Binuksan ko ang folder gamit ang nanginginig kong mga daliri. Mga dokumento ang laman nito—mga kontrata, litrato ng mga transaksyon, at mga ebidensya ng iligal na pagtatago ng pera ng pamilya Lazarte at ng kumpanya nina Claris. Nanlaki ang mga mata ko habang isa-isang binabasa ang mga nakasulat doon.

"Ano 'to?" tanong ko habang nakatingin sa mga papeles.

"Ito ang mga ebidensyang matagal ko nang pinaghirapang tipunin para pabagsakin ang mga Lazarte at ang buong pamilya nila," seryosong paliwanag ni Jiro habang diretso ang tingin sa akin. "Pero hindi sapat ang mga papeles na 'yan kung kikilos ako nang mag-isa. Kailangan ko ng taong makakapasok sa mismong pamilya nila, isang taong may legal na dahilan para makapasok sa mansyon nang hindi sila maghihinala."

Napakunot ang noo ko. "At paano ako makakatulong sa plano mo? Isa lang akong ordinaryong empleyado ng diner na pinag-initan nila!"

"Dati kang nobya ng nag-iisang tagapagmana nila, at ikaw ang ina ng apo nila. May karapatan kang lumaban sa korte para makuha ang anak mo, basta may sapat kang pera at proteksyon," sagot niya habang sumasandal sa upuan. Hindi nagbabago ang seryosong ekspresyon niya. "Ang alok ko sa iyo, Isla... Pakasalan mo ako. Magpapanggap tayong mag-asawa sa harap ng publiko at ng batas sa loob ng isang taon. Bibigyan kita ng sapat na pera, isang kilalang abogado na lalaban para sa custody ng anak mo, at ang buong impluwensya ko para pabagsakin ang mga Lazarte."

Napanganga ako sa narinig ko.

Kasal?

Isang pekeng kasal sa pagitan ng isang bilyonaryo na kagaya niya at ng isang babaeng wala nang ibang maipagmamalaki kundi ang sarili niya?

"B-Bakit ako?" pabulong kong tanong dahil hindi ko talaga maintindihan kung bakit ako ang napili niya. "Ang daming babae diyan na mas bagay sa iyo at mas karapat-dapat kaysa sa akin. Bakit kailangan mo pa akong pakasalan?"

Ilang segundo akong tinitigan ni Jiro. May kakaibang dilim sa mga mata niya, isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Para bang may personal siyang galit sa pamilya Lazarte na hindi ko pa alam.

"Dahil pareho tayong may gustong pabagsakin, Isla. At kailangan ko ng taong hindi basta susuko sa laban na 'to," sagot niya, madiin ang bawat salitang binibitawan niya. "Kaya ako naman ang magtatanong sa iyo... Gusto mo bang makasama ulit ang anak mo, o hahayaan mo na lang silang apihin ka habang buhay?"

Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang matayog na high-rise building na malamang ay kinaroroonan ng penthouse niya. Napatingin ako sa folder na hawak ko bago ibinaling ang tingin ko kay Jiro.

Wala akong nakitang kahit anong biro sa mga mata niya. Seryoso siya sa alok niya, at alam kong hindi ito basta simpleng kasunduan lang.

Alam kong mapanganib ang pinapasok ko. Hindi ko alam kung ano ang tunay niyang motibo o kung ano ang posibleng mangyari sa akin kapag pumayag ako. Pero kung may pagkakataon akong mabawi si Lucas, handa akong isugal ang sarili ko, kahit sa demonyo pa ako makipagkasundo.

"Anong kailangan kong gawin?" tanong ko, seryoso at wala nang pag-aalinlangan habang nakatitig sa mga mata niya.

Kinuha ni Jiro ang panulat mula sa bulsa ng suit niya at iniabot sa akin, kasabay ng huling pahina ng kontrata.

"Pumirma ka, at bukas na bukas din, sisimulan nating gibain ang mundo nila."