The Billionaire's Vengeful Wife

Isla Danica Salvatierra

Nanlalabo na ang mga mata ko habang paulit-ulit kong binabasa ang court order na hawak ko. Parang may dumidiin sa dibdib ko, kaya halos hindi ako makahinga nang maayos. Limang taon kong ginawa ang lahat para kay Lucas. Limang taon na puro pagod, puyat, at instant noodles ang bumuhay sa akin, makabili lang ng gamot niya sa asthma at may maipangkain kami araw-araw. Tapos, ganoon na lang? Isang iglap, kaya nang kunin ng mga Imperial ang lahat sa akin?

"No... please naman," nanginginig kong bulong habang nakatayo sa labas ng malaking gate ng mansyon nina Tyrone.

Suot ko pa rin ang uniform ko sa diner kung saan ako nagtatrabaho bilang kahero at server. Wala na akong oras para magpalit ng damit kanina nang mabalitaan ko mula sa social worker ang nangyari.

Bumukas ang mabigat na bakal na gate. Lumabas si Claris, ang babaeng umagaw kay Tyrone noong buntis pa lang ako kay Lucas. Nakasuot siya ng mamahaling silk dress, may hawak na branded na kape, at nakataas ang kilay habang nakatingin sa akin na para bang isa akong basurang basta na lang itinapon sa kalsada.

"Akala ko ba nag-resign ka na sa pagiging desperada, Isla?" bungad niya, sabay ngisi na halatang gustong-gusto niyang ipakita sa akin kung gaano siya kasaya sa nangyayari. "Huwag ka nang magmakaawa rito. Tumingin ka nga sa paligid mo. Ano bang maibibigay mo sa pamangkin ko? Isang maliit na apartment na binabaha kapag umuulan? Ang laki na ng utang ng pamilya mo sa amin, tapos gusto mo pang ipagkait sa pamilya Lazarte ang tagapagmana nila?"

"Anak ko si Lucas, Claris!" sigaw ko, basag na ang boses sa kakaiyak habang pilit na lumalapit sa gate kahit hinaharangan ako ng dalawang guwardiya. "Ako ang nagluwal sa kanya! Wala kayong karapatang kunin siya sa akin!"

"Karapatan?" Napatawa si Claris na para bang nakakatawa talaga ang sitwasyon ko. "Isla, magising ka nga sa realidad. Sa mundong ito, kung sino ang may pera, siya ang may kapangyarihan. Si Tyrone ang nakalagay na ama sa birth certificate, at ang tatay niya ang nagbayad sa mga huwes para sa kanila mapunta ang custody ng bata. Wala kang laban. Mahirap ka lang."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa narinig ko. Ang mas masakit, alam kong may katotohanan ang mga sinasabi niya. Wala akong milyong piso para kumuha ng sikat na abogado. Baon na rin sa utang ang pamilya namin dahil sa dati naming kasunduan sa kumpanya nina Tyrone, at ginamit nila ang lahat ng puwedeng gamitin para lalo kaming idiin.

Kasabay nito, bumukas ang p***o ng isa pang itim na kotse sa loob ng bakuran. Lumabas si Tyrone. Suot niya ang mamahaling suit niya, seryoso ang mukha, at wala ni katiting na emosyon sa mga mata habang malamig akong tinitingnan.

"Tyrone, sabihin mo sa kanila na ibalik sa akin si Lucas!" umiiyak kong tawag sa lalaking minsan kong minahal. Ang parehong lalaking tumalikod sa akin nang malaman niyang wala na akong yaman na maipagmamalaki.

Huminto siya sa tapat ko, ilang dangkal lang ang layo sa likod ng bakal na gate. Ni hindi man lang siya natinag sa hitsura ko—gusgusing uniform, mugto sa kakaiyak na mga mata, at mga kamay na hindi ko na mapigilang manginig.

"Kailangan ni Lucas ng maayos na buhay, Isla. Isang buhay na hindi mo kayang ibigay sa kanya habang nagpapakapagod ka sa fast food chain na 'yan para lang may panggastos kayo," malamig niyang sabi. "Tanggapin mo na lang na talo ka. Mas mabuting lumayo ka na bago ko pa ipakulong ang nanay mo dahil sa mga utang ninyong hindi nababayaran."

Pagkasabi niya noon, basta na lang siyang tumalikod at naglakad palayo na para bang wala lang sa kanya ang lahat ng sinabi niya. Si Claris naman, natawa lang bago tuluyang pumasok sa loob. Ilang segundo lang ang lumipas, isinara na nila ang malaking gate sa mismong harapan ko.

Napaluhod ako sa sementadong kalsada. Doon na tuluyang bumuhos ang mga luha ko habang mahigpit na niyayakap ang sarili ko. Wala nang natira sa akin. Kinuha nila ang trabaho ko, binantaan ang nanay ko, at ngayon, pati ang kaisa-isang dahilan kung bakit kinakaya kong bumangon araw-araw, inagaw pa nila. Ang sakit-sakit. Pakiramdam ko, paulit-ulit akong pinapatay habang wala akong magawa kundi tanggapin ang lahat.

Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na nakaluhod doon. Hindi ko na rin namalayan na unti-unti na palang lumalakas ang ulan. Hanggang sa may humintong itim na SUV sa tapat ko. Bumukas ang p***o nito at bumaba ang isang lalaki, may hawak na itim na payong habang nakatingin sa akin mula sa kinatatayuan niya.

Hindi ko maaninag nang maayos ang mukha niya dahil sa dilim at sa lakas ng ulan, pero ramdam ko agad ang bigat ng presensya niya. Matangkad siya, maayos ang bihis, at may malamig na awtoridad sa kilos na kahit paano ay nagpahinto sa paghikbi ko.

"Gusto mo ba silang pabagsakin?" tanong niya, mababa at seryoso ang boses.

Dahan-dahan akong napatingala sa kanya.

"Kasi kung gusto mo," dagdag niya habang iniabot sa akin ang isang kamay para tulungan akong tumayo, "ako ang magbibigay sa iyo ng dahilan para sila naman ang lumuhod sa harap mo."