LOGINIsla Danica SalvatierraMahigpit ko pa ring yakap si Lucas habang nakaupo kami sa malambot na sofa sa living area ng penthouse. Paulit-ulit kong hinahaplos ang likod niya para pakalmahin siya. Namumula pa ang mga mata niya, at halatang takot na takot pa rin siya sa mga nangyari noong nasa poder siya ng mga Lazarte.God, ang sakit isipin na pinagdaanan niya ang lahat ng 'yon nang wala ako sa tabi niya."Mama, natatakot po ako doon sa bahay na 'yon. Ang sungit po nila Claris," mahina niyang bulong habang nakabaon ang mukha sa balikat ko. Mahigpit pa rin ang kapit niya sa damit ko, na para bang natatakot siyang baka mawala ulit ako kapag bumitaw siya."Huwag ka nang matakot, baby. Nandito na si Mama. Hindi na nila tayo basta-basta mapaghihiwalay. Hindi na rin kita iiwan," bulong ko habang pinupunasan ang natitirang luha sa pisngi niya.Napakunot ang noo ko nang maramdaman kong mainit ang noo niya. Agad kong idiniin ang palad ko sa leeg niya para tingnan kung may sinat siya. Tama nga ang
Isla Danica SalvatierraNatahimik ang buong conference room. Para bang binagsakan ng langit at lupa ang lahat ng naroon, lalo na si Tyrone at ang tatay niya na kanina lang ay nagyayabang habang nakaupo sa mahabang mesa. Paulit-ulit na lumilipat ang tingin ni Tyrone mula sa mukha ko papunta sa magkahawak naming kamay ni Jiro. Halatang nanginginig ang panga niya habang unti-unting napapalitan ng takot ang galit at pagtataka sa mukha niya.Hindi na ako katulad ng kahapon. Wala na ang mga luha ko, wala na ang maruming damit, at lalong wala na ang dating itsura kong parang wala nang laban. Ngayon, nakatayo ako sa harap nila bilang isang babaeng may kapangyarihang kaya silang pabagsakin."Mr. Sandoval... I-ito ba ay isang uri ng biro?" basag ng tatay ni Tyrone sa katahimikan. Pilit niyang pinatatatag ang boses niya kahit halatang nanginginig ang mga kamay niyang nakahawak sa sandalan ng upuan. "Isang simpleng empleyado lang ng diner ang babaeng 'yan. Paano siya naging—""Isang salita pa mul
Isla Danica SalvatierraMaaga pa lang, ginising na ako ng isang babaeng stylist na may dalang sandamakmak na damit, sapatos, at makeup kits sa kwarto ko sa penthouse. Halatang pinaghandaan na nila ang lahat. Kahapon lang, basang-basa ako sa ulan, lugmok, at walang nagawa kundi umiyak sa harap ng gate nina Tyrone. Pero ngayon, heto ako, nakatayo sa harap ng malaking salamin habang pinag-uusapan ng mga staff kung anong kulay ng lipstick ang babagay sa akin."Ms. Isla, kailangan nating i-highlight ang mga mata mo para mas matapang ang dating mo," sabi ng makeup artist habang maingat na nilalagyan ng eyeliner ang mga mata ko.Hindi ako sumagot. Nakatingin lang ako sa repleksyon ko sa salamin habang unti-unting nawawala ang eyebags at pagod sa mukha ko. Napapalitan ang dati kong itsura ng isang mukhang pamilyar pa rin, pero may kakaibang talim na ngayon.Kung kahapon, isa lang akong ordinaryong diner server na kayang apakan ng mga Imperial at Lazarte, ngayon, may pangalan na akong dala na
Isla Danica SalvatierraPagpasok namin sa penthouse ni Jiro, para akong napunta sa ibang mundo. Sobrang lawak ng lugar, tahimik, at puro salamin ang mga dingding kung saan tanaw ang kumikislap na mga ilaw ng siyudad mula sa taas. Pero wala akong pakialam sa karangyaan ng lugar na 'to. Ang nasa isip ko lang ay ang mga nakasulat sa kontratang hawak ko at ang mukha ng anak kong si Lucas habang umiiyak nang kunin siya ng mga tauhan nina Tyrone."Maupo ka muna," utos ni Jiro habang hinuhubad ang suit jacket niya at basta na lang inilapag sa sofa. Umupo siya sa isang armchair at diretsong tumingin sa akin. Nakatayo pa rin ako malapit sa pintuan, hindi sigurado kung dapat ba akong umupo o manatili na lang doon."Hindi na kailangan," malamig kong sagot habang mahigpit na hawak ang strap ng luma kong bag. "Gusto ko lang malaman ang mga detalye. Ano ang kailangan kong gawin pagkatapos kong pumirma rito?"Hindi nagbago ang ekspresyon niya. Seryoso siya at halatang pinag-isipan na niya ang lahat
Isla Danica SalvatierraNakatitig ako sa malaking itim na payong na panangga sa ulan at sa kamay ng lalaking nakalahad sa harap ko. Ang linis ng suot niyang suit, halatang gawa sa mamahaling tailoring, samantalang ako, basang-basa na, marumi ang gilid ng sapatos dahil sa putik, at nanginginig sa lamig."Sino ka?" garalgal kong tanong. Hindi ko magawang tanggapin ang kamay niya dahil sa sobrang pagod at pagkalito.Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang payong. Doon ko nakita nang maayos ang mukha niya sa ilalim ng dilim, na tinatamaan ng liwanag mula sa streetlight. Matalim ang panga niya, makapal ang kilay, at malamig ang abuhing mga mata na para bang kaya akong basahin hanggang sa pinakaloob ng pagkatao ko. Hindi man lang siya ngumiti. Seryoso ang mukha niya, at may awtoridad sa kilos na hindi ko maipaliwanag.Siya si Jaxon Kaelen Sandoval, o mas kilala bilang Jiro sa mga negosyante rito sa siyudad. Kilala siya bilang isa sa pinakamayaman at pinakamapanganib na bilyonaryo na walang sinas
Isla Danica SalvatierraNanlalabo na ang mga mata ko habang paulit-ulit kong binabasa ang court order na hawak ko. Parang may dumidiin sa dibdib ko, kaya halos hindi ako makahinga nang maayos. Limang taon kong ginawa ang lahat para kay Lucas. Limang taon na puro pagod, puyat, at instant noodles ang bumuhay sa akin, makabili lang ng gamot niya sa asthma at may maipangkain kami araw-araw. Tapos, ganoon na lang? Isang iglap, kaya nang kunin ng mga Imperial ang lahat sa akin?"No... please naman," nanginginig kong bulong habang nakatayo sa labas ng malaking gate ng mansyon nina Tyrone.Suot ko pa rin ang uniform ko sa diner kung saan ako nagtatrabaho bilang kahero at server. Wala na akong oras para magpalit ng damit kanina nang mabalitaan ko mula sa social worker ang nangyari.Bumukas ang mabigat na bakal na gate. Lumabas si Claris, ang babaeng umagaw kay Tyrone noong buntis pa lang ako kay Lucas. Nakasuot siya ng mamahaling silk dress, may hawak na branded na kape, at nakataas ang kilay







