Chapter 4

CATRIONA POV

Mabilis na nasanay ako sa bagong trabaho bilang sekretarya ni Kenzo. Araw-araw, maaga pa lang ay nasa opisina na ako. Inaayos ko ang kanyang iskedyul, naghahanda ng mga papeles, sumasagot sa mga tawag, at sinisigurong maayos ang lahat bago pa man siya dumating.

Sa unang tingin, akala ng lahat ay madali lang ang trabahong ito. Pero hindi. Si Kenzo ay napakahigpit. Gusto niya ay tumpak, mabilis, at walang mali. Kahit kaunting pagkakamali ay agad niyang napapansin. Dahil dito, laging nakaalisto ang isip ko at ang mga kilos ko.

Sa loob ng ilang linggo, nakita ko kung paano siya magpatakbo ng negosyo. Seryoso siya sa lahat ng oras, bihirang ngumiti, at laging may awtoridad. Sa mga pagpupulong, malakas ang kanyang boses at alam niya kung ano ang tama para sa kumpanya. Kahit ganito siya, napansin kong wala siyang pinapaboran. Lahat ay dapat sumunod sa patakaran.

Dahil laging magkatabi kami, madalas siyang tumitingin sa akin habang nagtatrabaho. Minsan ay tumitigil siya sandali, tila may iniisip, pero agad ding babalik sa kanyang ginagawa.

“Ms. Sanchez,” tawag niya sa akin isang hapon.

Lumapit ako agad. “Opo, Ginoong Ayapana?”

“Matagal ka na ba sanay sa ganitong klase ng trabaho?” tanong niya habang tinitingnan ang mga dokumento.

“Opo, Ginoo. May karanasan na po ako dito bago ako lumipat dito sa Maynila,” sagot ko nang direkta.

Tumingin siya sa aking mukha nang maikli. “Mabuti. Hindi ko kailangan ng taong matamlay o magugulatin. Sa lugar na ito, kailangan ng talas ng isip.”

“Naiintindihan ko po. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko,” sagot ko nang may kumpyansa.

Sa kabila ng kanyang pagiging mahigpit, wala siyang masamang sinabi sa aking trabaho. Sa katunayan, napansin kong lalo siyang kumakalma kapag maayos ang lahat. Unti-unti, nakuha ko ang kanyang tiwala, pero nanatili pa rin siyang malayo at pormal. Wala siyang itinatanong tungkol sa aking personal na buhay, at hindi ko rin ibinabahagi ang kahit ano.

Sa bahay naman, maayos ang buhay namin ni Kael. Tuwing uwian, agad akong umuuwi upang samahan siya. Masaya ang aking anak, at mabilis siyang natuto sa kanyang pag-aaral. Hindi niya hinihingi ang mga mamahaling bagay, sapat na sa kanya ang magkasama kami.

Isang gabi habang kumakain kami, nagtanong siya.

“Nay, mahirap po ba ang trabaho ninyo?”

Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang ulo. “Medyo mahirap, anak, pero kaya naman. Ang mahalaga, mabibigyan kita ng magandang kinabukasan.”

“Basta huwag po kayong mapagod,” sagot niya. “Ako po ay laging magiging mabait para hindi kayo mag-alala.”

Naramdaman ko ang init sa aking puso. Siya ang lakas ko. Kahit anong hirap sa trabaho, agad nawawala kapag nakikita ko ang kanyang ngiti.

Sa mga sumunod na araw, naging abala lalo si Kenzo. May malaking proyekto silang sisimulan, kaya madalas siyang magpuyat sa opisina. Minsan ay inuutusan niya akong maghatid ng mga kape o magbasa ng mga ulat sa harap niya.

May mga pagkakataong tahimik lang kaming dalawa sa loob ng malaking silid. Sa mga sandaling ito, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang pakiramdam. Nakikita ko ang pagod sa kanyang mga mata, at minsan ay naiisip ko—kung hindi lang dahil sa nangyari noon, baka ibang buhay ang mayroon kami ngayon. Pero agad ko itong itinataboy. Ang nakaraan ay tapos na, at ang mahalaga ay ang kasalukuyan.

Isang araw, habang inaayos ko ang kanyang mga gamit, aksidenteng nahulog ang isang lumang litrato mula sa kanyang mesa. Akma ko sanang pulutin nang mabilis, pero nakita ko kung sino ang nasa larawan. Siya at ang kanyang kasintahang si Alessandra.

Mabilis itong kinuha ni Kenzo at ibinalik sa loob ng kanyang drawer. Tumingin siya sa akin nang mabilis.

“Nakita mo?” tanong niya nang seryoso.

“Pasensya na po, aksidente lang,” sagot ko nang mahinahon.

Tumingin siya sa akin nang matagal. “Siya ang babaeng pakakasalan ko. Pero sa ngayon, may mga problema kami. Huwag mong ikakalat ito sa ibang tao.”

“Huwag po kayong mag-alala, Ginoo. Alam ko ang aking tungkulin,” sagot ko.

Wala na siyang idinagdag pa, pero sa sandaling iyon, naramdaman ko ang bigat sa kanyang balikat. Kahit makapangyarihan siya, may mga problema rin pala siyang hindi madaling solusyunan.

Lumipas ang ilang linggo. Naging maayos ang takbo ng lahat. Wala pa ring nakakaalam ng katotohanan. Sa trabaho, mahusay akong tinatanggap. Sa bahay, masaya kami ni Kael. Pero alam ko na ang panganib ay laging nakapaligid. Sa tuwing malapit ako kay Kenzo, laging may kaba sa aking dibdib. Baka sa isang iglap, may mapansin siya, o baka may makakita kay Kael at mapansin ang pagkakahawig nila.

Ngunit pinili kong huwag mag-isip ng masama. Gagawin ko lang ang aking trabaho nang maayos at itatago ang aming lihim hangga’t kaya ko.

Sa kabilang panig, si Kenzo ay lalong nalilito. May mga panaginip siyang gumigising sa kanya tuwing madaling-araw—mga alaala ng limang taon na ang nakalipas, ng isang babaeng iniwan niya at ng batang ayaw niyang tanggapin. Lalo siyang naguguluhan dahil tuwing nakikita niya ang kanyang bagong sekretarya, tila may boses sa kanyang isipan na nagsasabing may mali, may kulang, o may nakalimutan siya.

Pero laging sinasabi niya sa sarili, Imposible. Siya ay patay na. Ang babaeng ito ay ibang tao lang.

Sa ganitong kalagayan, patuloy ang aming mga araw. Magkatabi kami sa iisang bubong ng kumpanya, ngunit magkaiba ang aming mundo. Ang katotohanan ay nananatiling nakatago, at hindi ko alam kong hanggang saan ko kayang itago ang lahat.

 

TO BE CONTINUE,