LOGIN“William, we have to talk,” pabagsak ang boses na saad ng ama ni William nang maabutan niya itong paakyat sa sala mula sa lanai. Nang magtama ang kanilang mga mata ng ama, disappointed ang mukha nitong tumitig sa kaniya na para bang may nagawa na naman siyang mali. Subalit bago pa man nabuo ang katanungan sa isipan, mabilis na pumasok sa kaniyang diwa ang alaala nang huling nangyari sa kanila ng inaanak nitong si Bert sa opisina ng lalaki. Umiwas kaagad si William ng tingin sa ama nang ibaba niya ang sling bag sa couch. “Pakiakyat nito sa kwarto ko, Nimfa,” pagod ngunit mahinahon niyang utos sa katulong na nagmamadali namang sumunod sa kaniya.“Yes, sir,” pagkawika'y umalis na ito kaagad. Kalmado at pormal siyang naupo sa couch na naroon. Pagkatapos ay sinulyapan ang amang si Don Marianno na mahigpit ang pagkakatitig sa kaniya na mahigit limang metro ang distansya ng layo mula sa kaniya. Papalapit na ito sa kaniya habang hinihintay niya ang maaaring sermon na matatanggap mula rito.
Naglalakad si Trisha nang mapadaan sa music room. Huminto siya nang marinig ang tila tunog ng piano sa loob. Pumasok siya at nakita ang mamá niya na nakaupo sa harap ng piano–tumutugtog. Iniwan niyang nakabukas ang pintuan at dahan-dahang lumapit sa kaniyang ina. Iminulat nito ang mga mata nang marinig ang mga yabag ng kaniyang paa. “Anak, hija..” Naupo siya sa upuang nasa tabi ng piano bench nang lingunin siya nito’t senyasan. “Bakit mag-isa lang po kayo rito?” tanong niya nang igala ang mga mata sa tahimik at malawak na kabuuan ng silid. Sumilay ang mapait na ngiti sa labi ng kaniyang ina na para bang may ipinahihiwatig. Napasunod siya ng tingin nang hawakan siya nito sa dalawang kamay. Gumapang ang mata niya sa music sheet na nasa harapan ng ginang. “Naalala ko lang si Genevieve. Halos araw-araw siya rito no’ng teenager pa lamang siya,” mahina pero may kabigatan ang boses nitong turan. Nagbaba siya ng tingin nang marinig muli ang pangalang iyon. Ang babaeng minsan nang
“B-Buntis ka?” iyon ang mga katagang una niyang narinig mula rito nang mapatingin ito sa tiyan niyang nagsisimula nang lumaki.Bago pa man siya makapagsalita ay mabilis na lumuhod sa kaniyang harapan ang lalaki. Ikinalaki niya iyon ng mga mata.“Trisha… I mean, Stephanie if that was your real name. I-I'm really sorry. I'm now begging for forgiveness, sana patawarin mo na ako sa-sa lahat ng ginawa ko.” Umiwas siya rito ng tingin at matigas ang boses na sumagot, “Matagal na kitang pinatawad. Wala rin naman akong mapapala kung kamuhian ko pa ang isang kagaya mo. Ika nga sabi mo, it's just a waste of time.” Napalunok ito. “I'm sorry. It was my fault, everything was.” “Buti naman natauhan ka na,” mariin niyang wika. “Wala na iyon, tapos na ang lahat. In fact, nakalimutan ko na nga, e. At saka, kung tungkol sa investment ang pinunta mo rito. Sorry to tell you this, wala nang mapapala ang kompanya ninyo sa Del Fuego. Wala ka nang magagawa. Alam mo, sinayang mo lang ang lahat ng pinaghirap
Lumipas ang isang oras matapos na i-report ang mga pangyayari ay lumabas sila ng police station. Hawak-hawak ang kamay, inalalayan ni William ang kaniyang asawa patungo sa nakaparadang kotse, hanggang sa makapasok ito. Naging panatag ang loob ni Trisha hanggang sa makauwi sila ng bahay. Kararating pa lang nilang dalawa, boses na agad ng nag-aalalang si Gng. Carmen ang kanilang narinig mula sa main door.“Kumusta ang anak ko?” kaagad nitong tanong nang si William ang una nitong nakita. “Stephanie, anak. Jusko, buti at walang nangyaring masama sa iyo. Masyado mo akong pinag-alala. Kumusta, hija, may masakit ba sa iyo?” aligagang dagdag nito nang suriin ang anak kung may natamong sugat sa katawan. Umiling si Trisha at mahina ang boses na sumagot, “Wala po, mamá. Ayos lang naman po ako.” Kaagad itong bumaling sa kaniya. Napayuko si William. Na-guilt siya nang kaunti sapagkat hindi niya nagawang iiwas si Trisha sa panganib. Hindi pa naman iyon maganda sa karamdaman ng kaniyang asawa la
“Regalo niya kasi raw ito, medyo late na nga, e, pero at least ‘di ba, hindi niya nakalimutan. Nakakahiya rin naman kasing tanggihan, lalo pa't nag-effort iyong tao.”‘Tss..’“Ano sa tingin mo?” banayad at matamis ang ngiting wika nito habang nakaharap sa salamin at isinusukat iyon sa sarili. “Okay na isuot ko ito ngayon, hindi ba?” excited nitong dugtong. Lihim siyang napabuntong hininga. “Okay lang naman, kaya lang hindi kagandahan,” mahina niyang turan nang umiwas agad rito ng tingin at kunwaring binuksan ang kaniyang cellphone. Nilingon siya nito at nakapamaywang nang magtanong, “Akala ko ba maganda’t bagay sa ‘kin? E, bakit parang binabawi mo naman yata ang mga sinabi mo?” Kunot-noo at napanguso pa nang muli nitong itinuon ang mga mata sa damit.“Kanina ‘yon, nang una kong tingin, e, napansin ko na ang pangit pala ng design parang pang 1600’s.” Mas lalong kumunot ang noo nito sa sinabi niya. “1600’s? Okay ka lang, e halata namang hindi. Ito pang 1600’s talaga? Kalokohan. Ang g
Kinabukasan, maagang umalis ng bahay si William. Dumaan muna siya sa building bago nagtungo kina Trisha. Excited siya na makita ito makalipas ang mga araw at linggo na tanging text lamang ang kaniyang nagawa. Kabado siya lalo pa't alam niya ang kasalukuyang kalagayan ng kaniyang asawa ngayon. Palagi naman niya itong inuunawa patungkol roon lalo na’t may pinagdaraanan ito. “Hijo..” Yumukod siya nang magkita’t magkasalubong sila sa labas ng bahay ni Ginang Carmen. Naghihintay na rito ang van para umalis. “Ma, sinusundo ko po si Stephanie may lakad ho kasi kami ngayon,” diretso niyang wika niya matapos lingunin ang nakabukas na main door. Naghihintay roon ang nakatayong katulong. “Ganoon ba? Nasa itaas siya, akyatin mo na lang. Ikaw na ang bahala sa kaniya, ha,” turan nito nang magpaalam na sa kaniya upang umalis. “Sige po, maraming salamat.” Nakangiti itong tumango saka humakbang papasok ng sasakyan. Sinundan na lamang niya ng tingin ang papalabas na sasakyan sa gate. Nang ma
Busina ng sasakyan mula sa labas ang narinig ni Trisha. Pananda na dumating na nga ang hinihintay nilang angkan–ang mga Cervantes. Mula sa main door, inabangan ito ng kaniyang ina upang salubungin. May mga dala itong presents para sa kanila na ipinasok naman ng mga nakasunod na mga tauhan. Nagagalak
Nang makauwi si Trisha ng mansyon, hindi na niya naabutan si Genevieve roon. Wala na ang mga gamit nito at ayon pa sa katulong, naglayas daw ang babae. Walang imik na dahan-dahan siyang naupo sa rattan couch sa lanai nang umagang iyon. Ang mga mata niya ay sa labas ng hardin nakatanaw habang ang m
“Tell me, anak. Who did this to you at ipakukulong ko siya?!” galit na tanong ni Mrs. Del Fuego sa anak nito. Sumulyap muna nang makahulugan sa kaniya si Trisha bago ito muling bumaling sa ina at kaagad na napayuko. Tila hindi nito kayang sabihin sa mga magulang dahil alam niyang magagalit ito sa
“What's wrong with you?!” Galit na hinila ni William sa braso si Genevieve, sa may tabi ng hallway nang magkaroon siya ng pagkakataon. Ikinagulat at ikinakunot-noo iyon ng babae. “Alam ko ang ginawa mo. Nasisiraan ka na ba ng bait? Sarili mong kapatid, ginawa’n mo ng masama?!” pagpipigil na bulong n







