LOGINThe CEO's Desperate BargainSix Months LaterElara stood in front of the full-length mirror, gently caressing her rounded belly. Six months pregnant na siya, at ang tiyan niya ay maliwanag na maliwanag. Suot niya ang simple white wedding gown na specially made para sa kanya — walang masyadong palamuti, elegant, at perpekto para sa kanilang renewal of vows.“Ang ganda mo talaga,” bulong ni Damien mula sa likuran niya. Niyakap niya si Elara mula sa likod, ang mga kamay niya ay dumapo sa tiyan niya. “At ang anak natin.”Elara leaned back on him, smiling. “Nervous ka ba?”“Oo,” amin ni Damien, hinalikan ang leeg niya. “Kasi ngayon, totoong kasal na ‘to. Walang kontrata. Walang takot. Walang deadline. Ikaw lang talaga ang akin… habang buhay.”The ceremony was simple but beautiful. Sa garden ng bagong bahay nila sa Tagaytay, ilang close friends at pamilya lang ang imbitado. Si Mama, na ngayon ay malakas na at masaya, ang umiiyak nang umiiyak habang naglal
The CEO's Desperate BargainElara’s head was pounding. Her wrists burned from the tight rope binding them behind her back. She was in a dark, damp room — probably another abandoned warehouse. The only light came from a single bulb swinging above her.“Damien…” bulong niya, luha na walang tigil ang tumutulo. One hand instinctively tried to reach her stomach even though her hands were tied. “Baby… kaya natin ‘to. Daddy will come for us.”The door opened. Lila entered, looking nervous but determined.“Lila… tulungan mo ako,” Elara begged, boses na mahina. “Para sa anak mo rin. Alam kong ayaw mo ring masaktan ang isang bata.”Lila looked away. “Hindi ko kasalanan ‘to. Si Rafael ang galit na galit. Gusto niyang iparamdam kay Damien kung ano’ng pakiramdam na mawalan ng lahat.”“Pero ikaw? Gusto mo bang lumaki si Rian na puno ng galit din?” tanong ni Elara, trying to appeal to her.Lila didn’t answer. She just left a bottle of water and some biscu
The CEO's Desperate BargainElara was folding baby clothes in the nursery when she felt it — a sharp pain in her lower abdomen. She gasped and held her stomach, breathing through it. It was only four weeks since they found out about the baby, pero parang ang bilis ng lahat.“Damien!” tawag niya, trying to keep her voice steady.Agad na tumakbo si Damien mula sa kanyang opisina. Mukha niya ay puno ng takot nang makita si Elara na nakaupo sa sahig, namumutla.“Baby, ano’ng nangyari?!” He knelt in front of her and placed his hand on her stomach. “Masakit ba? May dugo ba?”“Masakit… pero konti lang,” sagot ni Elara, umiiyak na. “Natatakot ako, Damien. Baka maapektuhan si baby.”Damien didn’t waste time. He carried her to the car and drove straight to the hospital, breaking every speed limit. Sa buong biyahe, hawak niya nang mahigpit ang kamay ni Elara.“Stay with me, ha? Huwag kang matulog. Mahal na mahal kita. Mahal na mahal namin ‘yung baby,” paul
The CEO's Desperate BargainElara sat on the edge of the bed, hand gently resting on her still-flat stomach. It had only been a few days since she found out, pero parang ang laki na ng pagbabago. Mas sensitive ang katawan niya. Mas madalas siyang mapagod. At mas madalas din siyang umiyak nang walang dahilan.“Baby… kaya mo ba ‘to?” bulong niya sa sarili.Damien entered the room carrying a tray of fruits and ginger tea. Nang makita niya si Elara na tahimik at may luha sa mata, agad niyang ibinaba ang tray at lumapit.“Love, ano’ng nangyari?” tanong niya, worried na umupo sa tabi nito at hinawakan ang tiyan niya. “Masama ba ang pakiramdam mo? Masakit ba?”Elara shook her head and leaned on his chest. “Natatakot lang ako, Damien. Paano kung hindi natin kayang protektahan siya? Paano kung maapektuhan na rin siya sa lahat ng gyera natin?”Damien’s arms tightened around her. He kissed the top of her head, then lifted her chin so she could look at him
The CEO's Desperate BargainElara stared at the two pink lines on the pregnancy test with shaking hands.“Positive…” bulong niya sa sarili. Ulit-ulit niyang binasa ang result. Hindi siya makahinga nang maayos. Tuwa. Takot. Pag-asa. Galit. Lahat sabay na dumagsa sa dibdib niya.Nasa banyo siya ng bagong bahay nila sa Tagaytay. Si Damien ay nasa kusina, nagluluto ng tanghalian. Hindi niya alam kung paano sasabihin sa kanya. Paano kung mas lalong maging komplikado ang lahat? Paano kung hindi pa sila handa?“Baby? Nandiyan ka pa ba?” tawag ni Damien mula sa labas ng pinto.Elara quickly hid the test sa likod ng cabinet at naghugas ng mukha. Paglabas niya, nakita niya si Damien na nakatayo sa hallway, walang shirt, may apron, at may ngiti sa labi.“Ang tagal mo. Okay ka lang?” tanong niya, lumapit at hinawakan ang beywang niya.Elara forced a smile. “Okay lang. Gutom na ako.”Habang kumakain sila, tahimik lang si Elara. Damien noticed it imm
The CEO's Desperate BargainElara stood in front of the mirror, adjusting the simple white dress she was wearing. Sa loob ng dalawang linggo, parang masaya na sila ni Damien. Pero ngayon, habang naghahanda silang puntahan ang kulungan para kay Rafael, parang bumalik lahat ng takot niya.“Baby, sure ka ba dito?” tanong ni Damien mula sa likuran niya. Niyakap niya si Elara at hinalikan ang balikat niya. “Kung ayaw mo, hindi na natin itutuloy.”“Gusto ko nang matapos na talaga ‘to,” sagot ni Elara, turning around to face him. “Gusto ko nang maging normal tayo. Walang takot. Walang multo ng nakaraan.”Damien kissed her forehead, then her lips — mabagal at puno ng pangako. Ang halik ay mabilis na naging mainit. He pinned her against the dresser, hands roaming under her dress.“Damien… late na tayo…” daing ni Elara pero ang katawan niya ay sumusuko na.“Five minutes lang,” he growled, lifting her dress and pulling her panties aside. He entered her in one
The CEO's Desperate BargainElara’s phone rang at 3:17 AM.She jolted awake, heart pounding. Damien stirred beside her, instantly alert. The caller was the head nurse from the hospital.“Mrs. Torres… your mother had a sudden cardiac arrest. We’re doing CPR now. Please come immediately.”The world s
The CEO's Desperate BargainElara couldn’t sleep. Kahit naka yakap si Damien sa kanya, ang init ng katawan niya, at ang mahina niyang hininga sa leeg niya, hindi pa rin mapakali ang isip niya. Paulit-ulit na naglalaro sa utak niya ang note na naiwan sa hospital.“Damien…” bulong niya sa dilim.“Hmm
The CEO's Desperate BargainElara woke up to the feeling of soft kisses on her bare shoulder. Damien was behind her, his warm body pressed against hers, one arm possessively wrapped around her waist. For the first time in weeks, there was no immediate meeting, no boardroom war, no urgent phone call
The CEO's Desperate BargainElara stared at her reflection in the mirror. Suot niya ang eleganteng white dress na binili ni Damien para sa kanya — parang bride na papasok sa labanan. Ang mukha niya ay maganda, pero ang mga mata niya ay puno ng takot at pagod.“Handa ka na ba?” tanong ni Damien mul







