LOGINAng sumunod na tatlong oras ay mga napaka-intense na legal discussion na ngayon ko pa lang naranasan. Every clause, every condition, every possible scenario was covered.
"In the event of pregnancy..." began one lawyer. "Not happening," Xander and I said simultaneously, kaya nagkatinginan kami ng panandalian. "Nevertheless," the lawyer continued, "we need this clause. Any child conceived during the contract period will be..." "Skip this part," Xander ordered. "Next section." "Social media guidelines," Attorney Claire read. "Miss Santos must maintain appropriate online presence. No controversial posts, no personal revelations, no-" "Wait," I interrupted. "Does this mean na kailangan kong burahin ang lahat ng social media accounts ko?" "We'll create new ones," pagpapaliwanag ni Xander "Managed by our PR team." "But my students follow me," I protested. "My online teaching-" "Will end after the wedding," he said firmly. "Pero-" "Non-negotiable." sa tono ng boses niya ay halatang wala na talagang lugar ang pagpupumilit ko. Ng mag a-apat na oras na ay medyo nahihilo na ang ulo ko sa mga terms and conditions na naririnig ko. Then came the part that made my heart stop. "Family inheritance clause," Attorney Claire announced. "In the event of Mr. Del Rosario's death during the contract period-" "Excuse me?" tumingin ako kay Xander. "Bakit may ganito?" "Standard procedure," ang calm ng pagkakasabi niya. "You'll be entitled to-" "Ayoko." I shook my head. "Tanggalin mo itong clause na 'to." Ang lahat ay parang nagulat sa sinabi ko. And Xander just stared at me with an curious eyes. Hindi ko ba dapat sinabi iyon? Pero ayoko talaga ng ganon. "Miss Santos," one lawyer began, "this is actually beneficial for you-" "I said no." I met Xander's gaze. "Andito ako para sa napagkasunduan nating amount, nothing more. No inheritance, no extra benefits, no... no death clauses. Please." Something shifted in Xander's expression. Was that... respect? "Remove it," sabi niya sa mga lawyers. "Anything else?" Finally, after what felt like forever, we reached the last page. "Sign here," Attorney Claire pointed. "And here... and here..." My hand shook slightly as I signed. Ito na 'to. Wala nang atrasan. Isabella, sana hindi mo ito pagsisihan sa huli. Si Xander naman ay pumirma ma na rin sa kaniyang parte. Iyon nga lang, ang paraan ng pagpirma niya ay gaya lang ng pagpirma niya sa mga iba pang business deals. Which, I suppose, he was. "Congratulations," Attorney Claire smiled. "You're now officially engaged." Engaged. The word felt foreign. "We'll announce it next week," Xander said, standing. "Simula bukas, you'll begin training with our social coordinator. The car will pick you up at 8AM." "Sir- I mean, Xander," I corrected myself. "Tungkol ngayong weekend..." "Yes?" "Ang Tita ko... gusto ka niyang makita." I bit my lip. "For dinner." Tumingin siya sa kin. "Dinner." "Yes po. Sa bahay niya." I rushed on. "Simple lang naman, home-cooked meal lang, pero important po sa kanya kasi she's like a mother to me and-" "Fine." "Ha?" I blinked. "Talaga?" "It makes sense," he said practically. "Kailangan nating i-establish ang relationship's legitimacy natin. Family dinners are normal." Normal. Right. Because everything about this was so normal. "Saturday, 7PM," I told him. "Dapat magsuot kayo ng casual attire po." "I don't do casual." "Subukan niyong magsuot." I smiled sweetly. "And that's an order." He actually almost smiled back. "Don't push your luck, Miss Santos." "It's Isa, remember?" Tumayo na rin ako at inayod na ang mga gamit ko. "And Xander?" tinignan ko siya. "Hmm?" "Thank you." I meant it. "For agreeing to meet her." He nodded once, then turned to leave. Pero nang nasa pintuan na siya, huminto ito. "Isa?" "Yes?" "The outfit..." He glanced back. "Was better than the coffee shop uniform. Keep dressing like this." At tuluyan na siyang umalis, leaving me to wonder – was that actually a compliment? My phone buzzed. Si Jenny. "Ate! Doc Mike said may mag-sponsor ng treatment ko sa Korea! Totoo ba? Paano? At sino?" I stared at the message, tears forming in my eyes. Ito ang dahilan kung bakit ako pumirma sa kontratang iyon. This moment, this hope. "Surprise, bunso," I replied. "May good news ako sa'yo. I'm coming to the hospital." Another text came in, this time from Xander: "Car's waiting downstairs to take you to the hospital. The first payment will be transferred today." "Thank you," I wrote back. "Hindi mo alam kung gaano kalaking tulong 'to." His reply was pure Xander: "I know exactly how much it is. Three million pesos." But then, surprisingly, he added: "Good luck telling your sister. And Isa? You did well today." Habang naka upo sa sasakyan niya, tumingin ako sa hawak kong kontrata na pinirmahan ko kani-kanina lang. Ten million pesos. One year of marriage. No falling in love. So simple, diba? So why did my heart skip when he called me Isa?Chapter 13: The Engagement Party"Miss Isabella, puwede po bang pakigalaw ng kaunti ang ulo niyo sa kanan?"Sumunod ako sa utos ng photographer habang nakatayo sa gitna ng malaking ballroom ng Del Rosario mansion. Ang aking long gown na custom-made ni Monique Lhuillier ay kumikinang sa ilalim ng mga chandelier.Perfect daw dapat ang pre-engagement shoot. Utos ni Regina."Very good!" excited na sabi ng photographer. "Now, Mr. Del Rosario, puwede po bang yakapin niyo si Miss Isabella mula sa likod?"Naramdaman ko ang mga kamay ni Xander sa bewang ko. Mabuti nalang at nakatalikod ako sa kanya. Hindi ko kayang makita ang mukha niya ngayon.Hindi pagkatapos ng mga nalaman namin kagabi."Isabella, tingnan mo 'to."Iniabot niya sa akin ang isang lumang kontrata. Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ito.MEMORANDUM OF AGREEMENT between DEL ROSARIO INDUSTRIES and SANTOS CONSTRUCTION."One week before..." bulong ko. "One week before the scandal...""Keep reading."At doon ko nakita.Reg
"Sorry for what?"Bakit naman siya nag s-sorry? Wala naman siyang kasalanan sa nangyari noon."For bringing up old wounds."I shook my head."Hindi mo kasalanan." My voice was small. "At least... at least now I know...""Know what?""Na tama ang kutob ko noon." I looked at the sky. "Na hindi possible na magnakaw ang Papa ko... I know that he wasn't like that."There was a silence for a moment."Tell me about him." Siya ang unang nagsalita.Tumingin ako sa kaniya."What?""Your father." His voice was soft. "Tell me about him."For a moment, I hesitated. Then..."He was..." I smiled through tears. "He was the best dad ever.""Yeah?"I nodded."Every Sunday, kahit sobrang busy sa work, he'd take me and Jenny to Luneta." I closed my eyes, remembering. "Bibili ng ice cream, mag-fe-ferry ride, maglalaro sa playground...""Sounds nice.""It was." My voice cracked. "Tapos every night, he'd check our homework. Kahit pagod na pagod na siya. And he will teach us if he noticed our mistakes, and p
"Santos? As in Santos Construction?"Napatigil ako sa paglalagay ng sugar sa kape ni Xander. First time kong marinig ang pangalan ng company ng Papa ko after... after everything."H-hindi po," defensive kong sagot sa matandang board member. "Common lang po ang Santos sa Pilipinas.""Ah," tumango siya, pero halata sa mga mata niyang hindi siya kumbinsido. "Kasi may kakilala akong Santos noon. Edmund Santos." He looked at me and asked, "Do you know that name?"Si papa."S-sorry po," pinilit kong ngumiti habang iniaabot kay Xander ang kape niya. "Hindi ko po siya kilala."Mainit ang tingin ni Xander sa akin. Alam kong alam niyang nagsisinungaling ako.Nasa executive lounge kami ng Del Rosario Industries para sa monthly board meeting. As "fiancée" ng CEO, kailangan kong dumalo. Kunwari supportive future wife ang peg ko."Sayang," patuloy ng matanda. "Magaling na engineer 'yun. Pero nawala nalang bigla..."Nanginig ang mga kamay ko. Buti nalang at nakaupo na si Xander sa tabi ko."Uncle,"
That night, nakahiga ako sa lumang kama ko sa apartment namin ni Jenny. Three days na kong dito natutulog.My phone buzzed. It was a message from Xander.XANDER: Come home.HOME. That word again.ME: Busy eh! Sorry!XANDER: Isabella.ME: Good night!XANDER: We can't avoid this forever.ME: Avoid what?XANDER: You know what.ME: Sorry! Antok na ko!Then I turned off my phone.Humiga ako at hinawakan ko ang labi ko.Still feeling his kiss.Still remembering his touch.Still hoping..."Tama na, Isa! Huwag ka nang mag delusyon." I scolded myself. "Kontrata lang to!"But then...Why did it feel so real?The next morning, nagising ako sa tunog ng doorbell na akala mo nagmamadali yung nasa labas"Coming!" irita kong tawag ko.Pagbukas ko ng pinto ay hindi ko inaasahan ang nasa likod nito."Good morning." bati niya. And he's on his Ceo mode. I mean his wearing his usual attire."H-hi..." I tried to close the door.Pero napigilan niya gamit ang isang paa."Three days," he said quietly. "You've
"Ate naman!" Frustrated na si Jenny. "Ilang araw ka nang nagtatago!" Nakahiga ako sa hospital bed niya, nakataklob ang kumot sa mukha. "Hindi ako nagtatago!" defensive kong sagot. "Busy lang!" "Busy?" She pulled the blanket off. "O bakit ka nga dito natutulog sa hospital?" "Kasi..." Napakamot ako ng ulo. "Miss na kita?" "Ulol!" Binato niya ako ng unan. "Ilang araw ka nang umiiwas kay Kuya X no?" Napabuntong hininga ako. Three days na nga since 'yung kiss. Three days na kong nagtatago. "Mali ba ko?" bulong ko. "Sa pagtatago? Oo naman!" "Pero Jenny..." Napaupo ako. "Nahihiya ako eh!" "Bakit naman?" "Kasi..." Namula ako. "First kiss ko yun eh." "HA?!" Napasigaw si Jenny. "FIRST KISS MO YUN?!" "Shhh!" Tinakpan ko bibig niya. "Dahan dahan!" "Sorry!" She whispered excitedly. "Pero Ate... first kiss mo talaga?" Tumango ako. "Oh my god!" She squealed. "Ang romantic! Sa High Street pa! Tapos trending pa!" "Jenny naman!" Pero namula ako. "Hindi romantic yun!"
"I mean..." I backtracked. "Like... yung situation natin...""Right." His voice was strange. "The situation. Our situation."Pagkatapos nanaman nun ay nagkaroon ng awkward silence. Kaya ako na ang unang nagsalita."Um..." I stood up. "Matutulog na ko-""Wait." He grabbed my wrist. "About the reporters...""Okay lang yun! Ano ka ba!" I forced a laugh. "Parte lang 'yon ng job 'di ba?""Still." Napakunot siya ng tuluyan. "I don't like them harassing you.""Sus, sanay na ko!" "You shouldn't have to get used to it.""Xander..." I sat back down. "Parte to ng deal natin, right? Ang press coverage, public appearances... Kaya ginagawa ko lang kung ano ang nasa kasunduan natin""I know, I know. Pero..." He ran a hand through his hair. "The pregnancy rumors..."I laughed. Naalala ko nanaman 'yung tungkol sa issue na iyon. "Ang wild no? As if namang mangyayari 'yun!"Hindi siya ngumiti. Napangiwi na lang tuloy ako."Um..." Kinakabahan na ko. "May problema ba?""My grandmother. Mama called."Ay p
"Good job today!" Ms. Grace packed up her things. "Remember, always stick to the script. Kung may unexpected questions, refer to Sir Alexander. And please, practice your society smile!"Pagkaalis niya, bumuntong-hininga ako. "Xander, sigurado ka sa'kin? Feeling ko mabubuko agad ako.""You did well
"Ano'ng ginawa mo?!" Napapikit ako sa lakas ng boses ni Tita Baby. We were sitting in her small apartment, kung saan ako tumutuloy minsan kapag late na ang shift ko. It was almost midnight, pero kailangan ko talagang makausap siya. "Tita, please..." I gestured to her neighbors. "Baka magising si
"Good evening, ma'am," bati ng driver nang lumabas ako. "This way po." The car was a sleek black BMW. Sa buong biyahe, pinipigilan kong mangati sa kakanikay ng dress. Hindi ako sanay sa ganitong suot. Puro t-shirt at jeans lang ako usually, minsan dress pero 'yung cotton lang na comfortable. La
"Ate, may problema ba?" Napalingon ako kay Jenny na nakahiga sa hospital bed niya. Pangatlong beses na niyang natanong 'yon in the past hour. Hindi ko kasi mapigilan ang pagtitig sa bintana, iniisip kung tama ba 'tong pinasok ko. "Wala naman," sagot ko, forcing a smile. "Pagod lang." "Sure ka?

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





