登入Katatapos lang mag-shampoo ni Celestine at nagpanggap siyang hindi naintindihan ang boses sa labas: "Anong ginagawa mo diyan? Hindi pa ako nakatatapos maligo.""Buksan mo ang pinto, papasok ako para tulungan ka."Dahil transparent at malinaw na ang relasyon nila ngayon, hindi na siya nag-abala pang magtago at direkta na siyang nagsalita."No need, kaya ko na ang sarili ko."Sa kabila ng pinto, namula nang matindi ang mukha ni Celestine—napakawala talaga ng hiya ng lalaking 'to.Ang lalaking tinanggihan ay ayaw pa ring sumuko, nakatayo sa labas ng pinto at walang tigil sa kakatok. "Celestine, may kunsensya ka pa ba? Basang-basa rin ang mga damit ko. Kapag isinuot ko 'to nang matagal, magkakasakit ako at sipon.""Edi pumunta ka sa kabilang banyo sa labas."Bakit kailangang magpumilit na sumiksik sa iisang lugar? Ang maliit niyang planong manggulo ay halatang-halata na.Pabalik na ganti ni Sebastian, "May tao sa labas. Nakahihiya para sa akin ang lumabas para lang maligo. Paano kung kail
Naniniwala siyang kulang siya sa kakayahang humawak ng maayos na relasyon sa biyanan at manugang, kaya perpekto 'to—walang kailangang asikasuhin.Pagkatapos makarating sa isang consensus, natural na araw-araw nang nag-re-report si Sebastian sa condo niya.Sa ilalim ng dahilan na nakikikain lang ng hapunan, sa totoo lang ay lihim niya itong tinutulungan at inaasikaso.Naintindihan ni Celestine ang ibig nitong sabihin, kaso ayaw niya itong ireklamo o galitin, kaya hinayaan niya na lang ito.Nagkataong ang kaniyang anak na babae ay medyo ayaw na sa formula milk kamakailan, kaya halos hindi na ito umiinom ng formula at sinisigurado na lang na nakasisipsip ito ng breast milk at kumakain ng solid foods araw-araw.Ang chef mula sa Azure Bay ay araw-araw na pumupunta para magluto ng limang ulam at isang sabaw na puno ng nutrisyon, na nagpalabas pa ng mas maraming gatas para sa kaniyang anak.Nung gabi, ang pamilya ng apat ay masayang nakaupo sa dining room para maghapunan.Dalawang adult ang
"Actually, wala lang talaga 'yun. Si Mommy mismo ang tumawag sa 'kin maaga pa lang kaninang umaga, sinabing bumalik na siya sa South, pero may ipinadala raw siyang parcel para sa 'kin..."Nagulat si Sebastian Riego at naging mas maingat ang kaniyang ekspresyon: "Anong ipinadala niya sa 'yo?""Isang toy puppy—'yung lumang-lumang electric mechanical puppy nung mga dalawampu o tatlumpung taon na ang nakararaan. Kapag nilagyan mo ng battery, tatatahol at tatalon-talon."Ibinaba ni Sebastian ang kaniyang mga kagamitan at tinitigan siya, hindi sigurado kung naiintindihan niya ba kung anong klaseng laruan 'yun.Hindi na pakialam ni Celestine kung naintindihan nito o hindi, at simpleng ipinaliwanag na lang ang ibig sabihin sa kaniya ng toy puppy na 'yun.Nakinig si Sebastian habang nakikita ang kaniyang mukha na puno ng matinding pangungulila at alaalang nakaraan, kaya hindi niya napigilang makaramdam ng matinding awa at simpatya. Kusa niyang inabot ang kaniyang malaking kamay para hawakan an
"Baguhan lang ako—hindi ka ba natatakot na nakaupo diyan sa passenger seat? Paano kung magkamali ako at imbes na preno ay gas ang matapakan ko?"Hindi naman nag-aalala si Celestine para sa sarili niya; natatakot lang siya na kapag may nangyaring masama, hindi niya kakayanin ang responsibilidad o makabayad ng napakalaking halaga."Wala nga akong kinatatakutan sa 'yo, anong ikatatakot mo? Don't worry, may ganito ako sa paanan ko." Napangiti si Sebastian nang may buong tiwala at itinulak ng kaniyang paa ang foot brake sa passenger side.Nang makitang nakapagdesisyon na ito, wala nang magawa si Celestine kundi ang pumasok sa kotse.Ang dating napakamadilim at parang maulang mood niya buong araw ay pilit na pinalambot ng biglaang surprise ni Mr. Riego nang walang anumang paunang sabi.Isinara niya ang kaniyang seatbelt, hinawakan ang manibela at ang gear shift, pilit na hinahanap ang kaniyang ritmo."'Wag kang magmadali, take it slow. Ang pagmamaneho ay kailangang matapang pero maingat. Sa
Napasimangot nang malalim si Celestine, napatigil para pilit na pigilin ang pamumula ng kaniyang mga mata, at inilabas ang note galing sa loob ng parcel."Celestine, sorry. Nung umalis si Mommy years ago, nadala ko pala 'yung paborito mong toy puppy. Naisip ko kasi noon, seeing this toy, parang kasama na rin kita. But now that I found you, I don't need its company anymore, kaya ibinabalik ko na sa 'yo."Ang kaniyang kamay na humahawak sa note ay uncontrollably na nanginginig, at ang kaniyang mga luha ay biglang pumatak nang hindi inaasahan. Mahigpit na pinisil ni Celestine ang papel habang tuluyang napaiyak.Bakit ba kailangang gawin 'to?Bakit hindi na lang sila magmove on at magpatuloy sa kani-kanilang buhay nang tahimik?Ganoon ba talaga kahalaga kung magkakilalanan pa silang mag-ina o hindi?Ginamit pa talaga nito ang pinakamamahal niyang alaala sa kabataan para lang saktan uli ang puso niya.Ang galit sa puso ni Celestine na lumaki at nag-accumulate sa nakaraang mga araw ay bigla
Nagtatakang tumingin si Celestine sa kaniya, "Dala-dala mo talaga 'yan ngayon?""So balak mo pa talagang gamitin 'yan sa susunod mong buhay?"Tahimik niyang itinikom ang kaniyang mga labi, alam niyang siya ang may pagkakamali sa usapin, kaya wala siyang nagawa kundi ang bumalik sa loob at magkalkal sa cabinet para hanapin ang gift box ng bag.Isang designer bag na nagkakahalaga ng apat hanggang limang daang libo—ang bitbitin 'yun sa labas ay sobrang nakapapressure.Nang makalabas siyang uli, nakaramdam si Sebastian Riego ng kaunting kasiyahan at sadyang tinanong ang kaniyang nakatutuwang anak na babae sa kaniyang mga bisig, "Maganda ba ang bag ni Mommy? Binigay 'yan ng Daddy sa kaniya."Celestine: "..."Sobrang bata talaga mag-isip! Tatlong taong gulang—mas malala pa roon!"Yaya Belen." Nang makitang paalis na ang babae, tinawag ni Sebastian Riego ang kasambahay para kunin ang bata at nag-utos, "Teka lang, kailangan ko ring bumalik sa kumpanya. Sabay na tayo.""Huwag na, hindi naman t
"Sige, thank you." Mahinang pasasalamat ni Celestine bago dahan-dahang humigop ng mainit na tsaa."Sabi ni Yaya Belen, makakatulong din daw 'to," dagdag ng lalaki sabay abot ng isang malambot at mabalahibong hot water bottle.Kinuha ito ni Celestine nang dahan-dahan. "Salamat uli.""You don't have
Naka-office attire na si Celestine pero dahil nasa bahay pa, naupo muna siya para padedehin si Isabelle. Habang hawak ang maliit at malusog na kamay ng anak, biglang lumambot ang puso niya. Kung wala lang siguro ang mga bata, matagal na siyang umalis at hindi na lilingon pa sa impyernong ito, pumay
Bigla ring tumaas ang boses ni Celestine: "Sino ba sa ating dalawa ang hindi marunong makipag-usap nang maayos? Sino ba ang laging sarkastiko kung sumagot? Anong masama sa pag-uwi ko sa probinsya para magpalipas ng gabi? Kailangan mo ba talaga akong habulin dito para lang ipahiya sa harap ng ibang
"Magkaiba 'yun! Ilang dekada ang itatagal mo sa mundong ito, tapos makakasama mo ang taong hindi mo naman mahal? Irresponsible 'yan sa sarili mo!" mabilis na hirit ni Gabriel Domingo. Nawala ang malumanay niyang boses; halatang hindi niya nagustuhan ang convenience mindset ni Celestine."Isa pa...







