CHAPTER 2

Pagkatapos ng nangyari noong sandaling bumulong siya nang malapit...kinimkim ni Jacey ang nararamdaman na inis rito.

Kung hindi lang siya ang boss ng ate niya, malamang nasa ospital na ang lalaking ito ngayon dahil mabubugbog niya talaga. Ang tanging nagawa ng dalaga ay ang kagatin ang kanyang labi.

Hindi naman ibig sabihin na lahat ng babae ay naaakit sa mayayamang gwapo, ‘di ba?

Lalo na kung alam mo naman na hindi mo sila maaabot kahit anong pilit. Sayang lang sa oras kung magkakagusto ka pa sa mga tulad nilang ubod ng yaman.

"Yung babaeng ‘to, ‘di ba kapatid ng secretary natin?" Tanong ni Michelle.

"Ayos ah...Ang bilis mo namang nakaalam."

"Lorien! ‘Wag mo nga akong pinagloloko!"

"Alam ko namang ‘yung event sa hotel mamaya ay setup ni Mom. Sigurado ako, maya-maya lang, may ipakikilala na naman siyang babae sa ‘kin. Alam mo ba na ako—"

"Kahit na, kailangan mo nang magkaroon ng asawa!" Mabilis na sabat ng ate niya.

"Ganyan ba kayo? Wala man lang awa sa asawa ko?" Bakas ang sarkastiko sa boses ni Lorien.

Ha? Asawa?? Nagitla si Michelle.

Aba’y mas grabe pa pala ito sa inaakala niya. Ang dalagang yakap-yakap pa rin ng kapatid niya ay nag-react na lang sa loob-loob niya.

"Huwag kang gumamit ng salitang ‘asawa’! Ni hindi nga natin alam kung sino at saan galing ang babaeng ‘yan!" Dikta ni Michelle.

"Ikaw rin naman ang nagsabing kapatid siya ng secretary."

"Lorien, pwede ba? ‘Wag mo akong sagutin ng pabalang. Kailangan talaga nating dumalo sa hapunan mamaya sa hotel. Ang anak ni Doña Felicia na kakarating lang galing Europa."

"Eh ‘di ikaw na lang ang magpakasal sa kanya!"

"LORIEN!!"

Si Michelle Gomez naman ang nakakatandang kapatid ni Lorien, isa siyang executive officer sa mismong hotel na kanyang tinutukoy. May asawa na rin siya, pero… hindi siya maaaring magkaanak dahil sa isang aksidente noong araw, kung saan tinanggalan siya ng isang napakahalagang bahagi ng katawan.

Kaya ang tanging pag-asa ng pamilya ay si Lorien na maaring magbigay ng tagapagmana.

"Sa tingin ko, mas mabuting ikaw na lang muna ang lumabas. Kailangan kong makausap nang pribado ang kapatid ko." Utos niya kay Jacey.

Hindi inakala ni Michelle na magpapakaseryoso ang kapatid niya sa isang babaeng ganito. Kilalang-kilala na niya kasi ang ugali nito.

"Opo."

Agad na tumayo si Jacey, pero hindi sapat ang lakas niya para makawala sa pagkakayakap ng lalaki—kaya bumalik din ang kanyang balakang sa kandungan nito. Mas malala pa ngayon, dahil pakiramdam niya ay may kung anong nakatulak sa ilalim ng balakang niya.

Napalunok siya at nagtaka.

"Actually, sa tingin ko mas ikaw ang dapat lumabas. Handa na akong bigyan si Mom ng apo," seryosong sabi ng lalaki habang nakatingin pababa… sa mismong bahagi na ‘yon.