CHAPTER 3

"Hoy, ikaw!"

Nagsimula nang mainis ang dalagang nadamay sa kalokohan nang walang paalam.

"Calm down, sweetie. Hintayin nating makalabas si Michelle."

Ang matalim na titig ni Lorien ay tila naglalabas ng kakaibang enerhiya—sobrang tindi ng titig na ‘yon, saglit na napapikit ang babae sa tensyon. Para bang nakita niya ang kaluluwa niya sa mata ng lalaki.

Napalunok siya nang lihim. Hindi siya makahinga nang maayos. Lalo pa’t ganito kalapit ang distansya sa pagitan nila.

"Kahit anong mangyari, kailangan mong dumalo sa event sa hotel ngayong gabi. Kapag hindi ka pumunta... alam mo na kung ano ang kayang gawin ko!"

At sa sinabi niyang ‘yon, nagsalubong ang kilay ni Michelle habang umiikot ang katawan paalis, sabay martsa palabas ng kwarto.

Nang maisara ang pinto, agad na napabuntong-hininga si Lorien. Bigla rin namang nag-iba ang ekspresyon ng mga mata niyang kanina pa nakatitig sa dalaga—kaya dali-daling tumayo ang babae mula sa pagkakaupo sa kandungan niya. Alam na niya kung anong susunod.

"Sandali."

Biglang tawag ni Lorien nang makitang papalapit na siya sa pinto. Huminto ang babae, dahan-dahang lumingon.

"Po?"

Ay naku... Ano na naman kaya ‘to? Isip ni Jacey.

Naalala niya bigla kung paano siya ginamit sa palabas kanina para lokohin si Ma’am Michelle. At tulad noon, kapag wala na siyang silbi, itatapon na lang siya palayo. Mas mabuting mauna na siyang umalis bago siya tuluyang itaboy.

"Alam kong matalino ka na para hindi na pag-usapan ang bagay na ito.." Seryoso ang tono ni Lorien.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Tungkol sa..."

Naputol ang lalaki. Kumunot ang makakapal niyang kilay habang nakatitig sa babae—na mas matapang pa kaysa inaasahan niya. "Lumabas ka na."

---

Kinahapunan, sa isang mamahaling hotel...

"Hindi talaga ako binigo ng anak ko."

Tuwang-tuwa si Madame Hazel habang nakatingin sa anak niyang si Michelle, sa mismong oras na pumasok sa ballroom ang anak niyang si Lorien.

"Lorien, here!"

Tinataas ni Michelle nang bahagya ang kamay upang makita agad ng kapatid kung nasaan sila.

Ang totoo, nakita na ni Lorien ang pwesto nila. Naga-acting lang siyang nagmamasid pa sa paligid.

"Good evening!" bati niya paglapit.

Agad niyang iniabot ang kamay upang makipagkilala sa babaeng hindi pamilyar na nakaupo sa mesa—alam niya agad, ito ang target ni Madame Hazel, ang dahilan ng gabing ito. Ang anak ni Madame Felia, ang bagong dating mula Europa.

"Magandang gabi," bati ng isang magandang babae na halatang bihasa sa ayos. Mamahaling makeup ang bumalot sa kanyang mukha, at iniabot niya ang kamay para makipagkamay sa kanya sa estilo ng mga taga-Kanluran.

"Ikaw siguro ang babaeng gustong ipakilala sa akin ni Mom, tama ba?"

"Lorien!" Tawag ni Madame Hazel at binigyan siya ng matalim na tingin.

Alam na ni Madame Hazel kung saan patungo ang sasabihin ng anak niya. Ilang beses na kasi nitong sinabotahe ang mga plano niya noon pa.

"What is it, Mom?” Sabay lingon ni Lorien sa paligid at kunwaring may hinahanap.

"Mom, huwag mo na pong ulitin ‘tong style na ‘to. Akala ko tuloy, asawa ko ‘yung dumating!" Sabi niya sabay tawa ng sarkastiko.

"Ano raw?!"

Napasinghap ang babaeng ipinakilala sa kanya—si Georgia—nang marinig na may asawa na raw si Lorien.

“It’s not like that..."

Agad na tumingin si Madame Hazel kay Michelle bilang senyales. Nakuha naman agad ng kapatid ang ibig sabihin—kailangan niyang ilayo muna si Lorien.

"Halika, sumama ka sa’kin!" Hinila siya ni Michelle.

"Saan mo naman ako dadalhin? Hindi pa nga kami nakakakilala nang maayos nung babae."

Bigla naman siyang hinampas ni Michelle.

"Aray! Masakit ‘yon ah! Bakit mo ako pinalo?" Napahawak si Lorien sa braso niyang tinapik ng kapatid.

"Ano’ng sabi mo? Susunod ka raw sa’kin, ‘di ba?"

"Pero ibang usapan na ‘to, Ate. Hindi ko naman gusto ‘yung babaeng ‘yon."

"Pero ‘yung babaeng kinakasama mo ngayon? Hindi siya ang tamang tao para sa’yo. Hindi kayo magtatagal. Mas mabuting tapusin mo na at hanapin ang karapat-dapat para sa isang seryosong relasyon."

"Kung ‘yan ang pag-uusapan, mauuna na ako. Ayoko ng drama."

"Lorien!"

"Sabi ko na sa inyo, hindi ‘yan ang bagay na puwedeng pilitin. Lalo na ang puso."

Bigla na lang may nagsalita mula sa likuran. Hindi natuwa si Michelle nang marinig ang boses.

"Ikaw na naman, Fidel! Kung wala ka ring maitutulong, manahimik ka na lang!"

Si Fidel, ang asawa ni Michelle, ay walang nagagawa kundi sundin ang bawat dikta ng misis niya.

---

Kinabukasan, sa kompanya...

"Kate!"

"Opo!"

Agad na tumayo si Kate mula sa kanyang upuan nang marinig ang tinig ng boss na kakalabas lang ng elevator.

"Sabihin mo sa bagong sekretarya na pumasok siya sa opisina ko."

Dere-deretso sa paglalakad si Lorien Gomez papasok ng opisina, hindi man lang lumingon.

Napatingin si Kate sa kapatid niyang babae, nagtaka kung bakit bigla na lang gustong makausap ng boss ang kanyang kapatid.

"Bakit ka kaya pinapatawag ng presidente?"

Hindi muna niya pinauna ang kapatid sa opisina—mas gusto muna niyang malinawan bago ito tuluyang pumasok.