ANMELDEN
YUHEI'S POV:
Hindi ko alam kung anong klaseng langit ang meron sa ibabaw ng chandelier. Pero kung meron man, sigurado akong hindi ako kabilang doon. Dahil sa gabing ‘yon, binebenta ang buhay ko sa presyong hindi ko kailanman pinili. Tahimik ang buong hall. Masyadong tahimik para sa isang lugar na puno ng mga taong may galit sa mundo. Ang sahig ay marmol, malamig sa talampakan. Ang ilaw ay ginto, masyadong maliwanag para sa isang gabi na puno ng kasalanan. At ako? Nakatayo sa gitna ng lahat, suot ang puting bestidang hindi naman talaga para sa kasal—kundi para sa bentahan. “Yuhei,” mahinang tawag ni Mama, nanginginig ang boses. Hindi siya makatingin sa akin ng diretso. Nakayuko lang siya, parang siya ang inaakusahan ng buong mundo. Alam ko na ang mangyayari bago pa man ako pumasok sa silid na ‘to. Alam ko na rin na wala na akong laban. Ang tanong na lang ay kung gaano kasakit ang kapalit. Sa harap namin ay ang mahabang mesa na parang sa mga pelikulang mayamang-mayaman ang bida. Sa dulo nito, nakaupo ang lalaking hindi ko kailangang tingnan nang matagal para malaman na siya ang dahilan kung bakit naglaho ang lahat ng hangin sa paligid. Si Elijah Blackwood. Isang pangalan lang, pero sapat para pagdudahan mo ang sarili mong paghinga. Malamig ang mata niya. Hindi basta malamig—kabangis ng yelong walang pakialam kung may mamatay sa harapan niya. Nakaayos ang itim niyang suit, perpekto ang bawat tiklop. Para siyang hari sa isang kahariang gawa sa dugo at salapi. At ako ang alay. “Miss Lin,” saad ng lalaking may hawak ng kontrata. “Handa ka na bang pumirma?” Hindi ako sumagot agad. Pinisil ko ang laylayan ng damit ko. Nanginginig ang mga kamay ko kahit pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Hindi ako handa. Pero wala naman talagang handa sa ganitong klase ng kapalaran. Lumapit si Mama sa akin. “Anak… pasensya na,” bulong niya. Isang basag na paghingang hindi na mabubuo pa. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sabihin na mali ‘to, na hindi ako gamit na pwedeng ipasa-pasa. Pero sa likod ng bawat sigaw ko, may kapalit na sigaw ng ospital—ang sigaw ng kapatid kong unti-unting nilalamon ng sakit. At sa bawat hakbang paatras na gusto kong gawin, may katotohanang mas mabigat: wala kaming pambayad. Wala kaming choice. Lumapit ako sa mesa. Ramdam ko ang mga matang nakatitig sa akin—mga matang hindi ako tinitingnan bilang tao kundi bilang ari-arian. Kinuha ko ang bolpen. Isang pirma. Isang guhit ng tinta. Isang buhay na tuluyang nagpalit ng pangalan. Sa sandaling bumaba ang bolpen sa papel, alam kong tapos na ang dati kong ako. Tahimik ang paligid matapos akong pumirma. Walang palakpakan. Walang pagbati. Parang lahat ay sanay na sa ganitong uri ng transaksyon. Tumayo si Elijah. Ang bawat hakbang niya papalapit sa akin ay parang martilyong humahampas sa dibdib ko. Nang huminto siya sa harapan ko, napilitan akong tumingala. Unang beses kaming nagkatinginan nang diretso. At doon ko nalaman kung gaano kahirap huminga kapag ang isang tao ay tinitingnan ka na parang ikaw ay pagmamay-ari na niya. “Simula ngayon,” malamig niyang sabi, boses na walang kahit anong emosyon, “Ikaw ay akin.” Parang hindi ako tao. Parang gamit. Parang pag-aari na pwedeng itago, gamitin, at wasakin kung kailan niya gugustuhin. Nilunok ko ang takot sa lalamunan ko. “O-opo,” mahina kong sagot. Isang kilay lang ang bahagya niyang itinaas. “Tandaan mo,” dagdag niya, “Hindi ka na pwedeng umatras.” At sa puntong iyon, alam kong hindi lang ang katawan ko ang nabili niya. Pati ang kalayaan ko. Sa loob ng kotse, tahimik ang paligid. Nakaupo ako sa tabi niya, nanginginig ang mga kamay ko sa ibabaw ng tuhod ko. Ang bintana ay itim. Hindi ko makita kung nasaan kami. Ang tanging malinaw ay ang presensyang katabi ko—mabigat, malamig, at nakakatakot. Hindi siya nagsalita. Hindi rin ako. Para kaming dalawang estrangherong pinagtagpo ng negosyo, hindi ng kapalaran. “Bakit ako?” hindi ko napigilang itanong, basag ang boses. Saglit siyang tumingin sa akin. Isang tingin na sapat para mabasag ang loob ko. “Dahil may halaga ka.” “Halaga?” parang sinaksak ang dibdib ko sa salitang ‘yon. “Tao po ako.” “Sa mundo ko,” mariin niyang sagot, “lahat ay may presyo.” Tumahimik na lang ako. Dahil sa mga oras na ‘yon, unti-unti kong nauunawaan na pumasok ako sa isang mundong hindi para sa mga tulad ko. Pagdating namin sa mansyon, halos manghina ako sa laki nito. Para itong palasyo na nakatayo sa gitna ng kadiliman. Walang kahit anong init ang bumabalot sa lugar. Ginto sa labas, pero yelo sa loob. Dinala ako ng mga kasambahay sa isang silid na mas malaki pa sa buong bahay namin noon. Sa gitna nito ay isang kama na parang hindi para sa pahinga—kundi para sa pagsasadula ng kapangyarihan. “Magpahinga ka,” malamig na utos ni Elijah. “May mga susunod ka pang dapat gawin bilang asawa ko.” Asawa. Isang salitang hindi ko kailanman inasam sa ganitong paraan. Pagkaalis niya, napahawak ako sa dibdib ko. Parang may mabigat na batong ipinatong sa puso ko. Hindi ako umiiyak. Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil pagod na pagod na akong umiyak. Sa kabilang dulo ng mansyon, si Elijah ay nakatayo sa harap ng mga salamin, malamig ang tingin sa sarili niyang repleksyon. “Tapos na ang unang hakbang,” bulong niya sa sarili. “Yuhei… hindi mo pa alam kung bakit ka talaga nandito.” Sa likod ng mga pader ng mansyon na ‘yon, hindi lang isang babae ang ikinulong. Isang lihim. Isang paghihiganti. Isang laro ng kapalaran na nakahanda nang pumutok. At sa gitna ng lahat—ako. Ang babaeng binili ng isang halimaw. At ang halimaw na unti-unting sisirain ako… o ililigtas niya sa sarili kong kadiliman.The door continued to open.A low mechanical sound echoed throughout the Memory Sanctuary, followed by a faint vibration beneath their feet. The light coming from the narrow opening slowly spread across the floor, revealing a corridor that none of them had seen before. Unlike the other sections of the facility, this place did not look abandoned. Its walls were clean, its lights were still functioning, and the glass panels on either side reflected the figures standing before the entrance.Yuhei could barely move.His eyes remained fixed on the words displayed above the doorway.FAMILY MEMORY ARCHIVE: UNLOCKED.TWO SONS. ONE ORIGINAL MEMORY.He had read the message several times, hoping that perhaps he had misunderstood something. But the words remained unchanged, as if the system itself was waiting for him to accept what had just been revealed.Elijah was his father's first child.His brother.The thought felt unfamiliar, almost impossible to believe. For years, Yuhei had known Elijah
The moment Valerie stepped into the corridor, nobody moved. Her presence seemed to change the atmosphere of the entire sanctuary. She looked calm, almost welcoming, as if she had simply returned home after being away for a few days. But Yuhei knew better. There was something unsettling about the way she looked at him, particularly the faint smile that appeared whenever their eyes met.Mira stood several feet away from her sister, unable to hide the emotions crossing her face. There was disbelief, anger, and something Yuhei couldn't quite understand. Perhaps it was the pain of seeing someone she had mourned for years suddenly standing in front of her.“Valerie,” Mira finally whispered.Her younger sister tilted her head. “You still remember my name. That's good.”“Don't act like nothing happened.”Valerie's smile slowly disappeared. “I wasn't expecting a warm welcome, but I thought you would at least ask how I've been.”“You know exactly what I want to ask.”“Then ask.”Mira stepped fo
The monitor remained black after Valerie's message ended. Nobody spoke, and nobody seemed willing to move. The name itself had already changed the atmosphere inside the sanctuary. Mira stood in front of the screen, her eyes fixed on the reflection of her own face. For years, she had believed her sister was gone. She had accepted the possibility that she would never see her again, even if a small part of her had always refused to believe it.Now Valerie was standing somewhere inside the facility.Alive.And apparently, she had been waiting for this moment.“Mira,” Yuhei called softly.His mother didn't respond.He approached her carefully. “Who is she?”Mira finally looked at him. Her expression was difficult to read, but Yuhei could see the fear behind her eyes.“She was my younger sister.”“Why didn't you tell me about her?”“Because I thought she was dead.”Yuhei glanced toward the monitor. “But she knows about Winter. She knows about this place. And she knows our family.”Mira nodd
The Winter Core came alive.A deep mechanical vibration traveled through the sanctuary, making the glass panels tremble. The lights above them flickered repeatedly, while the monitors displayed hundreds of rapidly changing symbols. Yuhei remained beside Elijah, holding his shoulders as the latter slowly lifted his head. Something about his expression had changed. His eyes were open, but the familiar warmth that Yuhei had always recognized in them was missing.“Are you okay?” Yuhei asked.Elijah didn't respond.“Eli?”The name seemed to reach him. His eyes shifted toward Yuhei, and for a brief moment, the familiar expression returned. But it disappeared almost immediately when he looked toward Elias.“You came back,” Elijah whispered.Elias smiled. “Of course I did.”Yuhei's grip tightened around Elijah's shoulder. “What did you do to him?”“Nothing that wasn't already inside him.”“Stop speaking in riddles.”Elias looked at Yuhei with an almost amused expression. “You still have your
For several seconds, nobody moved.The room seemed to become smaller after Mira's warning. Yuhei's eyes remained fixed on Elijah, trying to understand why his mother had suddenly pointed at him. Elijah stood near the doorway, completely silent, while Leon and Riven looked between them with confusion written across their faces. Orion, on the other hand, didn't look surprised.That was what frightened Yuhei the most.“You knew,” Yuhei said quietly.Orion looked at him.“I suspected.”“Suspected what?”“That Elijah was connected to Winter.”Elijah's expression immediately hardened. “That's a lie.”Mira slowly stepped away from the central chamber. “No. Orion isn't lying.”Elijah shook his head. “I don't know what you're talking about.”Yuhei stared at him. “Then why did my mother tell me to look at you?”“I don't know.”His answer came too quickly.Riven noticed it too. He moved toward the nearest console and began searching through the sanctuary's database. “Give me a second.”Elijah lo
The hidden door slammed shut behind them, leaving the five of them trapped inside the narrow chamber. The sound of the metal locking into place echoed through the underground facility, followed by an uncomfortable silence. Yuhei remained frozen in front of the staircase, staring at the darkness below. The voice he had just heard was still playing inside his mind.Mira.His mother had spoken to him again.Not through an old recording.Not through a damaged file.It had sounded real.Alive.“Did you hear that?” Elijah asked quietly.Yuhei nodded without taking his eyes away from the staircase. “Yes.”Leon immediately approached the sealed door and tried the emergency release. Nothing happened. He pressed the control again, harder this time, but the panel remained completely dead.“Locked from the other side.”Riven was already examining the wall. “There isn't an electronic access point anymore. The entire section has been isolated.”Yuhei finally turned around. “Can you open it?”Riven
Hindi agad nagsalita si Yuhei.Nakatayo lang siya sa gitna ng mga screen, nakatingin sa data na hindi na dapat niya makita.Mga galaw ng tao.Mga desisyon na parang hindi sa kanila nanggagaling.Mga pangalan na hindi lumalabas sa kahit anong official recor
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al
Yuhei’s POVHindi ko alam kung anong oras na pero dilat pa rin ang mga mata ko. Naka-side lang ako sa kama, yakap ang unan na parang iyon na lang ang tanging sandalan ko sa loob ng napakalaking kwartong ‘to. Tahimik ang buong mansyon, pero pakiramdam ko may mga matang nakabantay sa bawat
Yuhei’s POVHindi ako nakatulog buong gabi.Kahit gaano kalambot ang kama, kahit gaano kamahal ang mga unan at kumot, hindi pa rin nito kayang takpan ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hinga ko ay may kalakip na takot na baka paggising ko, mas malala pa ang mundong haharap sa







