PROLOGUE — The Price Of A Life.

YUHEI'S POV:

Hindi ko alam kung anong klaseng langit ang meron sa ibabaw ng chandelier. Pero kung meron man, sigurado akong hindi ako kabilang doon. Dahil sa gabing ‘yon, binebenta ang buhay ko sa presyong hindi ko kailanman pinili.

Tahimik ang buong hall. Masyadong tahimik para sa isang lugar na puno ng mga taong may galit sa mundo. Ang sahig ay marmol, malamig sa talampakan. Ang ilaw ay ginto, masyadong maliwanag para sa isang gabi na puno ng kasalanan. At ako? Nakatayo sa gitna ng lahat, suot ang puting bestidang hindi naman talaga para sa kasal—kundi para sa bentahan.

“Yuhei,” mahinang tawag ni Mama, nanginginig ang boses. Hindi siya makatingin sa akin ng diretso. Nakayuko lang siya, parang siya ang inaakusahan ng buong mundo.

Alam ko na ang mangyayari bago pa man ako pumasok sa silid na ‘to. Alam ko na rin na wala na akong laban. Ang tanong na lang ay kung gaano kasakit ang kapalit.

Sa harap namin ay ang mahabang mesa na parang sa mga pelikulang mayamang-mayaman ang bida. Sa dulo nito, nakaupo ang lalaking hindi ko kailangang tingnan nang matagal para malaman na siya ang dahilan kung bakit naglaho ang lahat ng hangin sa paligid.

Si Elijah Blackwood.

Isang pangalan lang, pero sapat para pagdudahan mo ang sarili mong paghinga. Malamig ang mata niya. Hindi basta malamig—kabangis ng yelong walang pakialam kung may mamatay sa harapan niya. Nakaayos ang itim niyang suit, perpekto ang bawat tiklop. Para siyang hari sa isang kahariang gawa sa dugo at salapi.

At ako ang alay.

“Miss Lin,” saad ng lalaking may hawak ng kontrata. “Handa ka na bang pumirma?”

Hindi ako sumagot agad. Pinisil ko ang laylayan ng damit ko. Nanginginig ang mga kamay ko kahit pilit kong pinapakalma ang sarili ko.

Hindi ako handa. Pero wala naman talagang handa sa ganitong klase ng kapalaran.

Lumapit si Mama sa akin. “Anak… pasensya na,” bulong niya. Isang basag na paghingang hindi na mabubuo pa.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sabihin na mali ‘to, na hindi ako gamit na pwedeng ipasa-pasa. Pero sa likod ng bawat sigaw ko, may kapalit na sigaw ng ospital—ang sigaw ng kapatid kong unti-unting nilalamon ng sakit. At sa bawat hakbang paatras na gusto kong gawin, may katotohanang mas mabigat: wala kaming pambayad. Wala kaming choice.

Lumapit ako sa mesa. Ramdam ko ang mga matang nakatitig sa akin—mga matang hindi ako tinitingnan bilang tao kundi bilang ari-arian.

Kinuha ko ang bolpen.

Isang pirma. Isang guhit ng tinta. Isang buhay na tuluyang nagpalit ng pangalan.

Sa sandaling bumaba ang bolpen sa papel, alam kong tapos na ang dati kong ako.

Tahimik ang paligid matapos akong pumirma. Walang palakpakan. Walang pagbati. Parang lahat ay sanay na sa ganitong uri ng transaksyon.

Tumayo si Elijah. Ang bawat hakbang niya papalapit sa akin ay parang martilyong humahampas sa dibdib ko. Nang huminto siya sa harapan ko, napilitan akong tumingala.

Unang beses kaming nagkatinginan nang diretso.

At doon ko nalaman kung gaano kahirap huminga kapag ang isang tao ay tinitingnan ka na parang ikaw ay pagmamay-ari na niya.

“Simula ngayon,” malamig niyang sabi, boses na walang kahit anong emosyon, “Ikaw ay akin.”

Parang hindi ako tao. Parang gamit. Parang pag-aari na pwedeng itago, gamitin, at wasakin kung kailan niya gugustuhin.

Nilunok ko ang takot sa lalamunan ko. “O-opo,” mahina kong sagot.

Isang kilay lang ang bahagya niyang itinaas. “Tandaan mo,” dagdag niya, “Hindi ka na pwedeng umatras.”

At sa puntong iyon, alam kong hindi lang ang katawan ko ang nabili niya. Pati ang kalayaan ko.

Sa loob ng kotse, tahimik ang paligid. Nakaupo ako sa tabi niya, nanginginig ang mga kamay ko sa ibabaw ng tuhod ko. Ang bintana ay itim. Hindi ko makita kung nasaan kami. Ang tanging malinaw ay ang presensyang katabi ko—mabigat, malamig, at nakakatakot.

Hindi siya nagsalita. Hindi rin ako. Para kaming dalawang estrangherong pinagtagpo ng negosyo, hindi ng kapalaran.

“Bakit ako?” hindi ko napigilang itanong, basag ang boses.

Saglit siyang tumingin sa akin. Isang tingin na sapat para mabasag ang loob ko. “Dahil may halaga ka.”

“Halaga?” parang sinaksak ang dibdib ko sa salitang ‘yon. “Tao po ako.”

“Sa mundo ko,” mariin niyang sagot, “lahat ay may presyo.”

Tumahimik na lang ako. Dahil sa mga oras na ‘yon, unti-unti kong nauunawaan na pumasok ako sa isang mundong hindi para sa mga tulad ko.

Pagdating namin sa mansyon, halos manghina ako sa laki nito. Para itong palasyo na nakatayo sa gitna ng kadiliman. Walang kahit anong init ang bumabalot sa lugar. Ginto sa labas, pero yelo sa loob.

Dinala ako ng mga kasambahay sa isang silid na mas malaki pa sa buong bahay namin noon. Sa gitna nito ay isang kama na parang hindi para sa pahinga—kundi para sa pagsasadula ng kapangyarihan.

“Magpahinga ka,” malamig na utos ni Elijah. “May mga susunod ka pang dapat gawin bilang asawa ko.”

Asawa.

Isang salitang hindi ko kailanman inasam sa ganitong paraan.

Pagkaalis niya, napahawak ako sa dibdib ko. Parang may mabigat na batong ipinatong sa puso ko. Hindi ako umiiyak. Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil pagod na pagod na akong umiyak.

Sa kabilang dulo ng mansyon, si Elijah ay nakatayo sa harap ng mga salamin, malamig ang tingin sa sarili niyang repleksyon. “Tapos na ang unang hakbang,” bulong niya sa sarili. “Yuhei… hindi mo pa alam kung bakit ka talaga nandito.”

Sa likod ng mga pader ng mansyon na ‘yon, hindi lang isang babae ang ikinulong. Isang lihim. Isang paghihiganti. Isang laro ng kapalaran na nakahanda nang pumutok.

At sa gitna ng lahat—ako.

Ang babaeng binili ng isang halimaw.

At ang halimaw na unti-unting sisirain ako… o ililigtas niya sa sarili kong kadiliman.