Mag-log in“Halos lahat ng mga sasakyang iyan ay inorder sa abroad ni Adrian at ng team niya gamit ang pangalan ko. Hindi naman ako mapili pagdating sa mga kotse. Basta maayos ang performance at maganda ang takbo, sapat na iyon sa akin,” paliwanag ni Rafael habang nakatuon ang tingin sa daan.“Ah, ganoon ba?” maikling tugon ni Mara.Hindi siya gaanong interesado sa mga kotse, kaya wala rin siyang masyadong alam tungkol sa mga mamahaling sasakyang nakaparada sa garahe ni Rafael. Para sa kanya, basta maayos ang takbo at komportable ang sasakyan, ayos na iyon.“May naaalala akong pulang Maserati sa garahe. Direktang inangkat iyon mula sa ibang bansa. Mas bagay iyon sa isang babae. Ipapahanap ko sa secretary ko ang susi bukas para magamit mo,” dagdag ni Rafael.Napalingon agad sa kanya si Mara.“May kotse ka palang pang-babae?” tanong niya. Hindi niya maiwasang maghinala. Bigla niyang naisip na baka iyon ang sasakyang dati nitong inihanda para sa dating fiancée ngunit hindi naibigay nang maghiwalay
“Napakaraming multo sa pamilya Santos. May mga sakim, mga linta, mga demonyo, at kung anu-ano pang halimaw. Natatakot akong baka madamay ka sa gulo nila at hindi ka na makawala kapag nasangkot ka na.”Diretsahang sinabi iyon ni Mara. Hindi niya gustong balang araw ay maging problema rin ni Rafael ang mga taong matagal na niyang pinakikitunguhan.Napangiti si Rafael. Marahan niyang tinapik ang dulo ng ilong nito gamit ang mahaba niyang daliri.“Hindi naman ako ganoon kadaling mapasubo sa gulo.”“Alam ko. Pero gusto kong ako mismo ang mag-ayos ng mga problema sa pamilya Santos. Ayokong makialam ka at lalo pang lumaki ang gulo. Hayaan mong ako ang humarap sa kanila.”Tumayo si Mara sa mga daliri ng kanyang paa at marahang hinalikan sa pisngi si Rafael.“I'm sorry, Rafael. Mukhang kailangan mo munang magtiis at manatiling secret lover ko.”“Ang tigas talaga ng ulo mo.”Umiling si Rafael na may halong pagkawalang-magawa. Kahit ilang beses niya itong subukang kumbinsihin, alam niyang hindi
Sandaling pinag-isipan ni Mara ang tanong ni Rafael bago mariing umiling. “Forget it. Kapag lumipat dito ang batang si Theo, kawawa naman ang lahat ng bote, plorera, at iba pang dekorasyon sa sala at study room. Baka isang araw, pagbalik mo, wala ka nang madatnang buo. Tingnan natin kung hindi ka manghihinayang sa mga iyon!” Naalala niya ang napakaraming antigong kagamitan sa loob ng villa. Halos lahat ay gawa sa tunay na ginto at pilak, bukod pa sa iba pang mamahaling materyales. Kapag nakialam ang isang batang likas na makulit at mausisa, tiyak na hindi magiging ligtas ang mga iyon. Kalmadong ngumiti si Rafael. “Hindi naman ganoon kasakit sa loob kung may mabasag man. Pero sayang pa rin. Habang tumatagal, mas nagiging bihira ang mga bagay na iniwan ng mga sinaunang henerasyon. Hindi madaling makahanap ng kapalit ng mga iyon.” Tumango si Mara bilang pagsang-ayon. “May alam ka rin pala sa mga antigong bagay?” “Hindi gaanong marami. Karamihan sa mga koleksiyong nakita mo sa loob
Lumaki si Mara sa isang mayamang pamilya, kaya hindi siya basta-bastang maloloko pagdating sa mga mamahaling kagamitan. Kahit hindi siya eksperto sa interior design o mga antigong bagay, alam niya kung alin ang may tunay na halaga. Mula sa mga dekorasyon hanggang sa mga muwebles sa loob ng villa, halatang walang tinipid sa bawat detalye. Hindi lamang basta mamahalin ang mga ito; tila maingat ding pinili ang bawat isa upang bumagay sa kabuuang disenyo ng bahay. May ilang painting sa dingding at mga porselanang nakadisplay sa sala na tila pamilyar sa kanya. Parang nakita na niya ang mga iyon sa mga katalogo ng mga auction na minsan niyang nasulyapan. Wala siyang sapat na kaalaman tungkol sa mga antigong koleksiyon upang matukoy kung alin ang tunay at alin ang peke. Pero kung iisipin ang katayuan ni Rafael Villanueva, imposibleng basta na lamang siya maglalagay ng mga pekeng bagay sa sarili niyang tahanan. Napailing si Mara habang pinagmamasdan ang paligid. “Grabe. Napakababa talaga
“Pagkatapos mo akong makasama, pera agad ang iaabot mo sa akin? Ano ba ang tingin mo sa akin, Rafael?” Napailing si Mara habang nakasulyap sa itim na card na hawak niya. May mapait na ngiti sa mga labi niya nang tuluyan niya itong kunin. Kahit ang mga babaeng nagbebenta ng kanilang sarili ay may katumbas na halaga. Kaya hindi niya maiwasang magtaka kung magkano naman ang itinakda ni Rafael para sa isang gabing kasama siya. Sigurado siyang hindi magiging kuripot ang isang lalaking katulad nito. Hindi naman iyon ang ibig sabihin ni Rafael. Alam niyang mali ang pagkaunawa ni Mara, ngunit bago pa ito makatanggi, inabot niya ito at mahigpit na niyakap. “Ano ba ang tingin ko sa’yo?” mahinahon ngunit mariing tanong niya. Lalo niyang hinigpitan ang yakap, saka marahang hinalikan ang mga mata ni Mara. Nalasahan niya ang alat ng mga luhang kanina pa nito pinipigilang tumulo. “Isa kang mahalagang babae sa buhay ko. Ikaw ang babaeng mahal ko, ang ina ng anak ko, at ang magiging asawa ko sa
Nawalan ng balanse si Mara nang itulak siya ni Rafael palayo. Bumagsak siya sa sahig at agad na niyakap ang kaniyang mga tuhod. Ibinaba niya ang ulo at itinago ang mukha sa pagitan ng mga braso habang tahimik na humahagulgol. Mahina lamang ang kaniyang mga hikbi, ngunit bawat tunog ay tila may dalang matinding sakit. Para siyang isang kuting na sugatan at walang ibang magawa kundi umiyak. Nakapanghihilakbot pakinggan ang pigil niyang pag-iyak, lalo na dahil alam ni Rafael kung gaano kabigat ang pinagdaanan niya. Bahagyang kumunot ang noo ni Rafael habang nakatingin sa kaniya. Hindi siya gumalaw mula sa kinatatayuan, ngunit unti-unting lumuwag ang mahigpit na pagkakakuyom ng kaniyang kamao. Ilang sandali ring nanatiling ganoon si Mara. Nang sa wakas ay mapatahan niya ang sarili, dahan-dahan siyang tumayo mula sa sahig. Hindi pa man tuluyang nawawala ang mga luha sa kaniyang pisngi, muli siyang lumapit kay Rafael at buong tapang na yumakap dito. Idiniin niya ang mukha sa dibdib ng l







