Chapter 4

Chapter 4 – Ang Multo sa CCTV

Liana’s POV

“Liana, please… pag-usapan natin ‘to.”

Patuloy ang katok ni Miguel sa pinto ko. Ramdam ko ang tensyon sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakakaba—ang possible breakup confrontation, o ang possibility na nakita niya akong lumabas ng kwarto ni Dr. Adrian Ramirez.

I mean… kung nakita niya ‘yon, patay talaga ako. Sa career, sa pride, sa future husband dreams ko.

Tumayo ako, nanginginig ang tuhod.

Kalma, Liana. Kayang-kaya mo ‘to.

Kinuha ko ang cellphone ko at binasa ulit ang last message ni Adrian:

“Just say the word, Liana. I’ll make sure hindi ka na niya guguluhin.”

Grabe ‘tong doctor na ‘to. Parang action star.

Nag-reply ako agad:

“Don’t. Ako na. I got this.”

Lumapit ako sa pinto, huminga nang malalim, at binuksan ito.

Bumungad sa akin si Miguel—guwapo pa rin, pormal ang suot, pero halatang puyat. May hawak siyang supot ng donuts. Manipulative ang approach, ha? Donuts agad?

“Hi,” sabi niya, mahina.

“Hi din,” sagot ko, malamig. Wala akong energy for drama.

“Can we talk?” tanong niya, para siyang batang gustong pumasok sa bahay ng kalaro.

“Dito na lang,” sagot ko. Tumayo ako sa tapat ng pinto. Arms crossed.

Tahimik siya sandali, tapos tinapunan ako ng tingin na parang may sasabihin pero nahihirapan.

“Liana… nakita kita kagabi.”

Ayan na nga ba.

Kinagat ko ang loob ng pisngi ko para di mapamura.

“Saan?” tanong ko, kunwari clueless.

“Sa… sa CCTV. Sa lounge. Lumabas ka ng kwarto ni Dr. Ramirez. May dala kang bedsheet… tapos—”

“Tapos mukha akong multo,” putol ko, sabay tawa. “Grabe ‘yung gulat ni Nurse Jessa, ‘no? Tumakbo talaga siya!”

Hindi siya natawa. Tinignan niya lang ako—diretso sa mata. Serious face. Hurt face.

“Liana, anong meron sa inyo ni Dr. Ramirez?”

Pucha. Wala man lang warm up?!

Nagpalit ako ng stance. Inangat ko ang isang kilay.

“May masama ba kung nagstay ako sa kwarto niya?”

“Hindi ‘yun ang point. Ang point, bakit hindi mo sinabi sa’kin? Akala ko tayo pa rin.”

At ‘yan ang linya ng mga lalaking walang right magtampo pero nagmamagaling.

“Miguel, we broke up three months ago. Ikaw ang nakipag-break. Hindi ko kailangang mag-explain sa’yo.”

Napayuko siya. Tapos tiningnan ulit ako.

“Pero Liana, mahal pa rin kita.”

Boom. There it is. The comeback line.

“Miguel…” Lumapit ako sa kanya, tinapik ko ang balikat niya.

“…may donut ka pa diyan?”

“Ha?” nalito siya.

“Kasi kung wala kang bagong i-ooffer maliban sa ‘mahal pa rin kita,’ hindi sapat ‘yon. Hindi ako donut na puwede mong balikan anytime. Hindi ako spare tire. Hindi ako—”

“Okay, gets ko na,” putol niya, halatang nasaktan.

“Good.” Sabay sara ko ng pinto.

Pagkatalikod ko, nanginginig ang tuhod ko. Grabe ‘yon. Akala ko ako ‘yung maiiyak, pero in fairness, ako pa ang nagpasara ng pinto.

Bago pa ako makasigaw ng “YES GIRL POWER!” sa loob ng kwarto, may biglang kumatok ulit.

Aba, ayaw pa rin tumigil si Miguel?

Pero pagbukas ko ng pinto—si Adrian. May hawak na paper bag.

“Peace offering,” aniya, sabay pakita ng kape at egg sandwich.

“Pinadala mo ‘yung CCTV footage kay Miguel?” tanong ko agad.

“Of course not. But I reviewed the footage… and, well, napaka-creative mo pala. Zombie? Really?”

Napapikit ako sa hiya. “Ayoko na pag-usapan ‘yon…”

Pero ngumiti siya. Yung ngiti na parang… proud pa siya.

“You were brilliant. I mean, I’d date a ninja-zombie hybrid anytime.”

“Tigil-tigilan mo nga ako diyan,” sagot ko, pero hindi ko mapigilan ‘yung kilig sa loob.

Tinanggap ko ang sandwich. Umupo kami sa maliit na mesa ng kwarto ko. Tahimik kami habang kumakain, pero hindi ‘yung awkward silence—yung comfortable kind.

“Liana…” panimula niya.

“Tungkol sa nangyari sa’tin…”

Tumingin ako sa kanya. Nakatitig siya sa akin na parang may sasabihin na mahalaga.

“Kung ayaw mong may mangyari ulit, I’ll respect that. Pero kung ako lang ang tatanungin…”

“Gusto mo maulit?” tanong ko, diretsahan.

“Hindi lang maulit. Gusto kong makilala ka pa. Gusto kong malaman kung bakit ka takot sa frog plushies, kung bakit lima ang alarm mo tuwing umaga, at kung bakit mo ginagawang comfort food ang isaw.”

Napangiti ako. Pucha. Pa-deep si Doc.

“Ano ‘to, doc? Pang-W*****d?”

“Pang-true story,” sagot niya, sabay tayo. “Pero may isa lang akong tanong.”

“Ano na naman ‘to?” tanong ko habang ngumunguya.

“Puwede ba akong manligaw?”

BOOM.

Nabilaukan ako sa egg sandwich. Umubo ako ng ilang beses bago nainom ang natitirang kape.

“Ha?!” halos sabay ng ubo ko.

Ngumiti lang siya. “May CPR certification ako, kung kailangan mo.”

Lintek. Charming pa rin kahit ina-attack na ako.

“Hindi pa nga ako sure kung may feelings ako, tapos biglang manliligaw?” tanong ko, pero malambot ang boses ko.

“Eh ‘di kilalanin mo muna ako,” sagot niya.

Nagkatinginan kami. Tapos pareho kaming natawa.

“Doc…” sabi ko, “Paano ‘pag may makaalam?”

“Let them,” sagot niya, simple lang.

Pero kinabukasan, hindi lang “may nakaalam.” Lahat ng tao sa ospital, alam na.

Pagpasok ko sa lounge, lahat nakatingin sa akin. Tapos biglang may nag-play ng creepy music mula sa cellphone ni Nurse Jessa.

“Ay! Ang multo sa CCTV, dumating na!” sigaw ni Marco, yung janitor na mahilig sa chismis.

“Gusto mo ba ng bedsheet, ma’am?” sabay alok ni Jessa, may bedsheet talaga siya.

Halos lumubog ako sa kahihiyan. Bakit ba may CCTV?! Bakit ba ako nag-bedsheet zombie?!

Pilit kong ini-ignore lahat, pero biglang dumating si Adrian—white coat, confident walk, at may hawak pang clipboard.

Tapos tumayo siya sa gitna ng lounge.

“Kung meron mang multo sa ospital na ‘to, ako ang unang magpapalagay ng CCTV sa lahat ng kwarto para lang makita ulit siya.”

OH. MY. GAWD.

Tumili ang buong nurses' station. Si Jessa napa-squat sa kilig. Ako?

Nalaglag ‘yung kape ko.

“Adrian!” sigaw ko. “Tumigil ka!”

Nilapitan niya ako. “I just want to be clear. You’re mine. Kahit ilang bedsheet pa itago mo, makikita at makikita pa rin kita.”

At bago ako makapalag—hinawakan niya kamay ko. In public. Sa lounge. Sa harap ng CCTV.

OH NO.

OH YES.

At habang hawak niya ang kamay ko, narinig kong may nag-flash ng camera.

Sumunod-sunod ang clicks. Parang paparazzi sa gitna ng ospital.

“Uy, uy, uy! May bagong love team sa St. Gabriel's!” sigaw ni Marco, may hawak nang cellphone na nakatutok sa amin.

“Live ‘to, guys. As in naka-live!” bulong ni Jessa, sabay turo sa phone niya.

“Wait, anong live?!” gulat kong tanong.

Tumango si Marco. “F******k Live, girl. As in, buong ospital, pati board of directors… nanonood na.”

At doon na ako napalunok.

PUTOK NA PUTOK NA.

Paano ko ‘to malulunok?