Chapter. 3

Chapter 3- Ang Pagtakas

Liana's POV

Nang lumabas si Adrian ay agad kong hinagilap ang aking mga damit at nag bihis na kaso nga lang hindi ko makita ang bra ko!

Saan ba nilagay yun ni Dr. Ramirez?!

Naghanap ako sa kama at natagpuan ko 'to sa ilalim ng unan niya. Hindi ko alam pero napatawa ako ng parang kinikiliti.

" Balak pa atang gawing souvenir ang bra ko!'' Natatawa kongg sabi.

" Nako doc! If ypu want a souvenir just tell me" Humagalpak na ako ng tawa habang nagpapa gulong-gulong sa kama.

Tama na nga to! At baka bumalik na yon!

Akmang magsusuot na ako ng bra ng biglang pumasok sa pintuan.

Si Adrian!

Bigla akong na freeze ng mga ilang segundo at pinigilan ko ang sarili kong tumili agad nalang akong tumalikod at nagmadaling nag suot ng damit.

" Nice view" pang-aasar niya sakin

Hindi ko nalang siya pinansin kahit alam kong namumula na ako sa kahihiyan.

Gusto ko nalang lamunin ako ng lupa sa totoo lang!

"Mag kape ka muna" bigla siyang sumeryoso.

Hala! Bipolar lang?

"Hindi na po, babalik na ako sa kwarto ko" Delikado ako dito!

"Mag usap tayo" He said in a firm voice,

''Wala tayong dapat pag usapan" sabi ko nalang kahit may dapat naman talaga kami pag usapan,

" Doon saa nangyari satin" Doctor Ramirez!! Wag mo na kase ituloy!

Tahimik nalang akong naupo sa upuan sa table niya dito sa may lamesa.

Mukha kasing wala siyang balak paalisin ako edi kakain nalang muna ako.

" I'm sorry Dooc, ako may kasalanan " mhina kong usal.

" Nagsisisi ka ba?" Seryosong tanong niya.

" Ikaw doc? Nagsisisi ka ba?" Balik na tanong ko.

Dahil kung ako tatanungin hinding-hindi ako nagsisisi indi ko alam bakit yon ang laman ng puso ko eh.

" hindi " mabilis na sagot niya sa akin .

tinitigan ko siya ng matagal pinoproseso ko lahat ng sinabi niya kahit isang word lang yun malaking epekto ang salitang yun sa akin .

" Alam kong mali dahil ako ang nasa katinuan kagabi pero hindi ko alam kung bakit hindi ako nagsisisi sa ginawa ko " diretso siyang tumingin sa mga mata ko at parang sinasabi ng mga mata niya sincere.. s'incere ako sa mga sinasabi ko' .

"Hindi rin ako " mahina kang sabi pero sapat na upang marinig niya . Nakita ko naman ang matamis niyang ngiti sa akin .

"Alam mo parang kulang pa yung kagabi sa mga gusto mong gawin sa akin " pang-aasar na naman niya sa akin na nikiapula ng mukha ko .

Bwiset ka doc!

Pasalamat ka crush kita

" Hindi ko alam ang mga sinasabi mo kaya hindi ako naniniwala sayo " sabi ko sa kanya sabay irap.

". So, doc pwede na ba ako lumabas ?" tanong ko sa kanya .

''Ano palang plano mo sa atin ? Pananagutan mo ba ako?" seryosong tanong sa akin ni doc.

Sa tanong niyang iyon ay talagang kinalaki ng mata ko

Siya ang heartthrob sa hospital tinatanong ako kung papanagutan ko siya ?!

Nasa multi universe ata ako !

"Pagiisipan ko" sabi ko at matamis akong ngumiti sa kanya .

" Sige na doc lalabas na talaga ako kailangan ko ng bumalik sa kwarto ko " final na sabi ko sa kanya dahil baka kung ano pang sabihin ng gwapong doktor na nasa harapan ko .

“Adrian na lang. Sabihin mo, Adrian. Or Daddy.”

“Ugh. Pwede bang i-erase ka na lang from my memory?”

Pero nagpipigil din ako ng tawa.

Pagkakuha ko ng sapatos, naglakad ako pa-door habang si Doc... este, Adrian, busy sa paghahalo ng kape. Perfect timing.

Bubuksan ko na sana ang pinto nang bigla siyang nagsalita,

“Sabihan mo ‘ko kung kailangan mo ng escort palabas.”

“Hindi na, sanay akong umeskapo mag-isa.”

Pak! Miss Independent vibes.

Labas agad ako ng kwarto. Pero—

AY PUTA. May nurse!

Si Nurse Jessa. Paakyat gaaling labas. No no no nooo.

Wala akong choice. Kailangan ko magpanggap.

Activate Ninja Mode.

Sumampa ako sa gilid ng hallway, nagtago sa malaking plant box. Tapos tinakpan ko ang katawan ko ng bedsheet na dala ko. Parang multo. Parang... zombie.

Napatigil si Nurse Jessa sa tapat ko.

“Miss? May tao ba dyan?”

‘Wag kang kumibo, Liana.

Pero ‘di ko kinaya—

“Uuugghh... brains... Brrraaaiiinnsss...”

Sabay sabog na zombie voice.

“AAAAAAHHH! Z-ZOMBIEEEE!!”

Sigaw ni Jessa sabay takbo papalayo. Naiwan niya ang clipboard at stethoscope niya.

Ako? Tumakbo rin. Pero papunta sa kwarto ko habang pinipigilan ang tawa.

Pagkapasok, bagsak ako sa kama.

Napahiga ako na parang nag-marathon.

“Grabe ‘to. Pang-MMFF.”

Tumingin ako sa ceiling.

Ngunit bago ako makapikit—

PING!

Text from unknown number.

[Adrian Ramirez]

Nice ninja moves, Miss Cruz.

PS: Naiwan mo panty mo sa ilalim ng kama.

“PUTA.”

Napatalon ako. Sabay sigaw ng malakas.

Hinagis ko ang phone sa kama, tapos tinakpan ko ang mukha ng unan.

Bwiset kang Doctor ka.

Pero habang nakapikit ako, naaalala ko pa rin ‘yung titig niya... ‘yung pagngiti niya... at kung paano siya humawak sa’kin kagabi...

Wait lang...

Wait... what if...

BLUR.

A memory flashed.

Yung kamay niya...

Yung labi niya...

At may binulong siya bago ako makatulog.

“Mine.”

Wait—what?!

Sinong mine? Bakit may “mine”?! Bakit parang... hindi ako ‘yung humalik sa kanya?

BAKIT PARANG SIYA ‘YUNG NAUNA?!

Napa-bangon ako sa kama ng may narinig akong kumakatok sa pintuan .

"Sino yan! Kung wala kang dalang pagkain huwag ka ng pumasok " malakas na sigaw ko sa kabilang bahagi ng pintuan .

Lumapit ako sa pintuan ng at sumilip sa peephole.

Si Miguel

Oh,My.Ghosh

Parang biglang lumamig ang kwarto kahit nakapatay naman ang aircon . Napaatras ako at napaupo sa kama .

Nawala bigla ang isip ko sa nangyari kagabi

“Liana, please pag-usapan natin ito "

Napakagat labi ako. Hindi ko alam kung bubuksan ko ba ang pinto o magtatago na lang sa ilalim ng kamagayan ng panty ko kanina .

“Alam kong nandiyan ka . nakita kita kanina kasama si "

hindi niya naituloy ang sasabihin niya pero sapat ng sinabi niyang kasama si para tumalon ang puso ko .

SH*T. NAKITA NIYA?

Biglang nagsisigaw ang lahat ng alarma sa utak ko.

Hindi pa ako nakakarecover mula sa bangungot na baka may nakakita sa ‘kin kanina habang lumalabas mula sa kwarto ni Dr. Adrian, tapos ngayon—eto na. Live confrontation.

Hinawakan ko ang dibdib ko at napalunok. Tapos dumiretso ako sa salamin.

Mukha pa ba akong disente? O mukha na akong... well, alam mo na.

Wala pang isang minuto, tumunog na naman ang phone ko. Another message from Adrian.

|From: Adrian|

Kung gulo ang dala ni Miguel, gusto mo ba ako na ang humarap?

Napakunot-noo ako.

Wait lang. This man… is volunteering as tribute?

Hindi ko na alam kung matatawa ako o maiiyak.

Napatingin ako sa pintuan, kung saan patuloy pa rin ang pagkatok ni Miguel.

At sa cellphone ko… kung saan may isa na namang mensahe si Adrian.

|From: Adrian|

Just say the word, Liana. I'll make sure hindi ka na niya guguluhin.

Oh no.

Hindi na ito basta-basta pagtakas.

This just got real.