Chapter 7

Hindi na lingid sa mga tao sa buong building ang presensya ni Victor Alvares.

Sa ikatlong araw na sunod-sunod siyang bumalik sa opisina, nagsimula nang mag-iba ang ihip ng hangin. Hindi literal—kundi ang atmosphere. Ang dating tahimik na corporate floor ay may kakaibang tensyon na hindi maipaliwanag, parang may paparating na bagyo na hindi mo alam kung kailan tatama.

At lahat iyon ay dahil sa isang lalaki.

“Pangatlong araw na ‘yan, no?” bulong ng isang empleyada sa pantry, hawak ang kape na matagal nang malamig. “Hindi ba weird?”

“Super,” sagot ng isa pa, palinga-linga muna bago nagsalita. “I mean… si Victor Alvares ‘yan. Hindi ‘yan yung tipo ng lalaking bumabalik-balik sa isang lugar nang walang dahilan.”

Tumango ang isa. “Diba? Kilala ‘yan sa industry. Isang tingin lang niya, nanginginig na ‘yung boardroom. Masungit, brutal, walang pakialam kung may masaktan basta manalo.”

“Pero napansin niyo ba—” maingat na singit ng isa pang babae, “—iba siya pagdating kay Ma’am Elera.”

Tahimik silang lahat sandali.

Parang bawal banggitin. Parang delikado.

“I mean,” pagpapatuloy niya, mas mahina ang boses, “same stare, pero… hindi intimidating. Dominant, oo. Pero parang—soft. Hindi mo ma-explain.”

“Exactly,” sagot ng isa. “Parang sa kanya lang ‘yung ganung tingin.”

Hindi lang sa pantry ang usap-usapan.

Sa cubicles, sa hallway, sa loob ng elevators—kahit saan may dalawang taong magkatabi, may bulungan.

“Kanina, nakita ko,” sabi ng isang junior analyst. “Nakaupo lang si Victor sa sofa sa labas ng office ni Ma’am Elera. Tahimik. Walang phone. Walang meeting.”

“Wait, seryoso?” gulat ng kausap niya. “Hindi ‘yun yung Victor Alvares na kilala ko.”

“Kami rin,” sabat ng isa pa. “Sa dati kong kumpanya, muntik na akong ma-terminate dahil lang nagkamali ako ng slide. Hindi man lang siya tumingin—sinabi lang, ‘Fix it or leave.’”

“Pero ngayon,” dagdag ng isa, “kanina nakita ko si Ma’am Elera, dumaan siya. Hindi man lang siya nagsalita, pero tumayo agad si Victor. Like… agad.”

Tahimik ulit sila.

May mga kwentong hindi na kailangan ng konklusyon.

Sa loob ng opisina, tahimik si Elera.

Nakaupo siya sa desk niya, kalmado, diretso ang likod, fingers moving smoothly over the keyboard. Hindi siya nagpapaapekto. Hindi siya tumitingin sa labas kahit alam niyang nandoon si Victor—alam niyang palagi siyang nandoon.

Hindi niya kailangan lumingon para maramdaman ang presensya nito.

Parang anino. Tahimik. Palagi.

Tumunog ang notification sa screen niya—meeting reminder. Tumayo siya, inayos ang blazer, at lumabas ng opisina.

Doon niya siya nakita.

Nakatayo si Victor malapit sa salamin, isang kamay nasa bulsa, ang isa hawak ang phone pero hindi nakatingin. Naramdaman niya agad ang paggalaw ni Elera kahit wala pang tunog ang mga hakbang nito.

Lumingon siya.

Hindi nagbago ang expression niya—dominant, controlled—but the eyes softened. Just a fraction. Enough.

“Busy ka?” tanong ni Victor, mababa ang boses, Taglish pero malinis, hindi pilit.

“Always,” sagot ni Elera, diretso, walang ngiti. “Anong kailangan mo?”

Ngumiti si Victor nang bahagya. “Wala. Just checking. You look… composed.”

“Because I am,” sagot niya, walang emosyon.

Nagtagpo ang mga mata nila.

May katahimikan sa pagitan nila na mas maingay pa sa anumang argumento.

Sa paligid nila, ramdam ng mga empleyado ang pagbabago. Ang way na tumayo si Victor. Ang angle ng katawan niya—nakaharap kay Elera, sarado sa mundo. Parang silang dalawa lang ang nasa floor.

At doon nagsimula ang bulungan.

Hindi na napigilan ni Victor.

Naririnig niya ang mga boses. Hindi malinaw ang salita, pero malinaw ang tono. Curiosity. Judgment. Speculation.

Unti-unting dumilim ang expression niya.

“Elera,” sabi niya, hindi inaalis ang tingin sa kanya, “go to your meeting.”

Hindi iyon utos. Paalala iyon. At sinunod niya, walang tanong.

Pagkatapos niyang makalayo, doon gumalaw si Victor.

Isang hakbang pasulong. Dalawa.

Tumigil siya sa gitna ng floor.

Hindi siya sumigaw.

Mas delikado iyon.

“Enough.”

Isang salita lang. Mababa. Pero sapat para tumigil ang lahat.

Lumingon ang mga empleyado. Ang iba, napatayo. Ang iba, napatigil sa pag-type.

“Kung may oras kayo mag-usap,” malamig niyang sabi, dahan-dahan pero malinaw, “ibig sabihin kulang kayo sa trabaho.”

Tahimik ang floor.

“Hindi ako pumunta dito para maging topic ng chismis niyo,” dagdag niya, ang boses steady pero may babalang nakapaloob. “At lalong hindi para pag-usapan ang personal na buhay ng kahit sino.”

Naglakad siya, mabagal, ang bawat hakbang may bigat.

“Kung may makita akong isang taong hindi focused sa trabaho niya—” huminto siya, tumingin sa paligid, “—consider this your only warning.”

Walang sumagot.

“Back to work,” sabi niya.

At parang may invisible switch na pinindot, gumalaw ulit ang opisina. Mga mata sa screen. Mga kamay sa keyboard. Walang lumingon.

Tumalikod si Victor at bumalik sa upuan niya sa labas ng opisina ni Elera, parang walang nangyari.

Pero sa loob niya, may kumukulo.

Hindi siya galit dahil sa chismis.

Galit siya dahil pinapansin ng mundo ang isang bagay na gusto niyang manatiling kanya lang.

Lumipas ang oras.

Nang matapos ang meeting ni Elera, tahimik siyang lumabas. Hindi siya nagulat nang makita si Victor na nakatayo ulit, parang hindi gumalaw buong oras.

“Hindi ka ba napapagod?” tanong niya, diretso.

Ngumiti si Victor, bahagya. “For you? Never.”

Hindi siya sumagot.

Naglakad siya palayo, at sumabay siya, hindi humahawak, hindi lumalapit—sakto lang. Control.

“Alam mo,” sabi niya, casual ang tono pero mabigat ang meaning, “they can talk all they want. I don’t care.”

“Tapos nagalit ka kanina,” sagot ni Elera.

Tumawa siya nang mahina. “Hindi dahil sa kanila.”

Huminto si Elera at tumingin sa kanya.

“Then why?”

Lumapit siya ng kalahating hakbang. Hindi sobra. Enough lang para maramdaman.

“Because you’re not something they get to talk about,” sagot niya, diretso ang tingin. “You’re not public property. You’re—”

Huminto siya.

Ngumiti.

“—personal.”

Tahimik si Elera.

Hindi siya umatras. Hindi rin siya lumapit.

“Careful, Victor,” sabi niya, malamig pero hindi galit. “You don’t own me.”

Tumango siya, parang tanggap ang hamon. “Not yet.”

Naglakad siya palayo, iniwan siyang nakatayo sa hallway.

At sa likod niya, nakatingin si Victor—dominant, obsessed, patient.

Alam niyang hard to get si Elera.

At mas lalo niya iyong ginugusto.