Chapter 6

Tahimik ang opisina kung saan naroon si Elera, Ang ilaw mula sa labas ay malamlam, tumatama lamang sa mga salamin ng lamesa ni Elera. Nakaupo siya sa kanyang upuan, nakamasid sa mga numero at report sa laptop, ngunit hindi ang mga papeles ang nakaka-absorb ng isip niya. Hindi. Si Victor ang nasa lahat ng sulok ng kanyang utak.

Walang galit. Walang luha. Walang drama. May hawak siyang kontrol sa bawat kilos, sa bawat desisyon, at sa bawat paghinga. Ngunit kahit gaano siya ka-striktong naka-focus, alam niyang hindi niya kayang burahin ang presensya ng lalaking minsan niyang minahal—at minsan niyang pinili na iwan.

Tumunog ang elevator sa kabilang dulo ng opisina. Hindi siya nagulat. Alam niya—lamang niya sa puso at utak ang oras na darating siya.

“Elera.”

Walang kaba sa tinig. Mababa, malamig, at punong-puno ng pag-aari. Tumayo siya nang walang anumang galaw sa katawan, at kahit hindi siya lumingon, alam niyang nakatayo siya sa likod niya—si Victor.

“Victor,” mahinang bati niya, malamig ngunit walang takot. “Ano na naman ang dahilan ng pagdating mo?”

Ngumiti siya, hindi ngiti ng aliw, kundi ngiti ng isang lalaking tiyak sa sarili. “Hindi dahilan. Plano. At ikaw ang sadya ko.”

Tumango si Elera, walang emosyon, walang pagpapakita ng kahit anong reaksyon. Ipinakita lamang niya ang katahimikan ng kontrol—isang senyales na hindi siya madaling mahahawakan, kahit alam niya sa sarili niya na ramdam niya ang kapangyarihan ni Victor sa loob ng silid.

Lumapit siya sa kanyang mesa, tumayo sa likod ng upuan. “Kung nandito ka para guluhin ako, maaari kang umalis. Hindi ko kailangan ng kausap para sa trabaho ko.”

“Hindi ito trabaho, Elera,” sagot niya, mababa at malinaw, bawat pantig ay parang hinuhukay ang bawat depensa niya. “Pumunta ako rito para kunin ka ulit, alam mo yan kung gaano ako ma desperado.”

Tumango siya nang bahagya. Hindi pumapayag, ngunit malinaw na naiintindihan ang mensahe. Hindi siya magsusumamo, hindi siya magpapakita ng kahinaan. Ngunit kahit gaano siya ka-hard to get, alam niya—alam niya sa kaibuturan ng puso niya—na bawat salita ni Victor ay may epekto.

“Hindi ako pumasok sa trabaho para sayangin ang oras ko sa pag-uusap na walang saysay,” mahina niyang sagot, halos bulong, ngunit sapat para marinig ni Victor.

Tumayo siya sa harap niya, isang hakbang lang, sapat upang maramdaman ni Elera ang init at presensya. “Elera,” ang tinig niya ay may halong pang-aakit at banta. “Alam mo kung ano ang mangyayari kung patuloy mong ipag dadamot ang sarili mo sa akin. Alam mo na hindi lang ito basta galit o paghihiganti.”

Hindi siya kumibo. Tumayo siya nang diretso, walang pagtanggi sa lugar. Ngunit sa puso niya, naramdaman niya ang tinig ni Victor sa bawat sulok ng opisina—isang presensya na hindi niya maalis.

“Hindi mo ako makukuha dahil gusto mo, Victor,” mahina niyang sabi, malamig ngunit malinaw. “Makukuha mo lang ako kung pipiliin ko iyon. Hindi dahil sa puwersa.”

Ngumiti siya nang bahagya, at sa kanyang mga mata, may apoy—isang apoy ng pang-aari, obsesyon, at determinasyon. “Tama,” sagot niya, mababa at nakatutok. “Hindi ko kailangan. Pipiliin mo ako. Ngunit sisiguraduhin kong walang paraan para hindi mo ako piliin.”

Tumahimik sila sa isa’t isa. Walang drama. Walang luha. Walang galit. Ang tensyon ay parang kuryente sa loob ng silid—mapanganib, nakakaakit, at walang bakas ng kahinaan.

Tumayo si Elera at lumapit sa bintana. Tinitingnan ang lungsod, ngunit hindi niya itinaas ang mata kay Victor. Alam niyang naroroon siya, at ramdam niya ang bawat hakbang, bawat paghinga, bawat pagbabago sa temperatura ng silid.

“Ang bawat hakbang mo ay may kahulugan,” bulong niya sa sarili, hindi sa kanya. “At hindi ko hahayaan na manipulahin mo ang isip ko.”

Ngunit sa halip na umatras, lumapit siya nang kaunti, isang maliit na hakbang patungo sa mesa ni Elera, hindi humahawak, hindi nagiging agresibo. Ngunit sapat upang maramdaman niya ang banta ng presensya niya.

“Hindi mo maiwasan na maramdaman ako,” bulong ni Victor, halos sa tenga niya, ngunit hindi siya nagulat. Alam niya—alam niya na iyon ang punto ni Victor. Hindi lang ito tungkol sa pag-angkin; ito ay tungkol sa paghabol ng bawat galaw niya.

Tumalikod si Elera, huminga nang malalim. Pinipilit niyang hindi makita ang ngiti niya—isang ngiti na alam niyang nakalaan para sa kanya lamang, isang ngiti na may halong kalaban, halong pang-aakit, at halong obsesyon.

“Hindi mo ako mapipilit,” malamig niyang sabi, at sa bawat salitang iyon, alam niyang mayroong alon ng pagkabigo sa loob ng mga mata ni Victor. Ngunit hindi siya nagpakita ng kagalit. Walang drama. Tanging kontrol.

“Hindi,” sagot niya, direkta, malamig, at may kasamang pang-aari. “Ngunit gagawin ko ang lahat upang makuha ka ulit. alam kong ikaw ang nais kong makuha.”

Ang bawat salita ay parang hampas sa dibdib ni Elera. Hindi siya magpapakita ng emosyon, ngunit alam niya—alam niya na bawat hakbang ni Victor ay may intensyon. At siya… ay handang lumaban.

Tumigil si Victor, nagbigay ng maliit na ngiti, at dahan-dahang umalis. Hindi siya bumitaw. Ngunit alam ni Elera—alam niya na ito ay simula lamang. Ang digmaan ay nagsimula. Hindi ito tungkol sa drama o luha. Ito ay tungkol sa kontrol, pagpili, at paghabol.

Habang bumabalik siya sa kanyang mesa, huminga si Elera nang malalim. Pinilit niyang panatilihin ang katahimikan at kontrol. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may alam siyang katotohanan: hindi siya makakalayo. Hindi ngayon. At kahit gaano siya ka-hard to get, alam niya—alam niya sa bawat patte ng katawan niya—na si Victor ay lalaban para makuha siya, sa bawat paraan na hindi niya kayang pigilan.