OUR FATHER THE STRANGER

SELENA POV ***

4:37 AM.

Nanginginig ang kamay ko habang hawak yung pregnancy test. Dalawang pulang guhit. Maliwanag. Hindi pwedeng magkamali.

_"Imposible..."_ bulong ko sa sarili.

Isang gabi lang. Isang pagkakamali. Isang estranghero na hindi ko nga maalala ang mukha ng buo... maliban sa malamig niyang mga mata

Tinapon ko yung test sa basurahan. Kinuha ulit. Tiningnan. Dalawa pa rin.

Kumatok si mama sa pinto ng banyo. "Selena? Okay ka lang anak? Ang tagal mo dyan." tila napapansin nito ang pagiging balisa ko

Ngumiti ako, pero peke. "Okay lang ma! Naliligo lang sandali at lalabas na" tanging pagsisinungaling ko nalang para matapos na ang pangungulit nito sa akin .

Pagka pihit ko ng flash sa inodoro, bumagsak ako sa sahig. Lamig ng tiles ang tumagos sa balat ko. Ramdam ko ang lamig meaning totoo nga na buntis ako .

Paano ko sasabihin sa kanya? Sa papa ko? ano nalang ang kinabukasan na ibibigay ko dito .

At higit sa lahat... paano ko hahanapin yung lalaki na kahit pangalan hindi ko alam?

Grey eyes. Dark hair. Mabangong pabango na parang mamahalin. Yun lang ang tanda ko. Hanngang doon lang at wala ng iba pa.

Tumawa ako ng mapait. "Congrats, Selena. Best one-night stand ever."

,,

Kinabukasan, bumalik ako sa coffee shop namin. Normal na araw. Kape, billing, ngiti sa customers. Pero bawat lalaking pumasok na matangkad, nakatingin ako sa mga mata nila nagbabakasakali na isa sa mga ito ang ama ng mga pinagbubuntis ko .

Baka siya? Baka siya?

Wala.

Anim na buwan lumipas. Lumaki ang tiyan ko. Lumaki din ang takot ko. Nalaman ng mga magulang ko ngunit di nila ako tinakwil .Napagalitan lang pero sila parin ang nagsilbing sandingan ko sa bawag buwan na lumulipas habang buntis ako .

Hanggang isang araw, may pumasok na customer. Matangkad. Naka-hoodie. Nag-order ng black coffee, walang asukal.

Pagtingin niya sa akin... grey eyes.

Tumigil ang mundo ko.

Hindi ko alam kung tatakbo ako papalapit... o tatago sa ilalim ng counter.

Kasi yung estranghero mula nung gabi na yun... bumalik..parang ito ..parang sya ngunit di ako sigurado.

Anim na buwan. Laki na ng tiyan ko. Araw-araw ganun - kape, resibo, pilit na ngiti. lang ang ginagawa ko kahit karamihan sa mga nakakakilala sa akin ay hinuhusgahan ako .Maliban sa mga magulang ko na pilit iniintindi ang sitwasyon na meron ako .

Hanggang isang hapon.

Bukas pinto ng coffee shop. Pumasok siya.

Matangkad. Hoodie na itim. Boses na mababa nung nag-order: "Black coffee. No sugar."

Walang kinikibo. Walang ngiti.

Pero nung inabot ko yung kape... nagtagpo ang mga mata namin.

Grey. Malamig. Pero may kung ano.

Hindi ko siya kilala. Wala akong maalala na pangalan, at ng mukha.

Pero yung mata... pamilyar. Parang nanaginip ako nun. Parang nakita ko na sa dilim, habang nanginginig ako sa takot at... sa iba pa.

Napatitig ako ng sobra.

Siya rin. Sandali lang. Kunot noo, parang sinusuri ako. Parang may hinahanap.

Tumingin siya sa tiyan ko. Isang segundo lang. Walang emosyon.

Kinuha yung kape. "Thanks."

Talikod. Naupo sa pinakadulong mesa. Sa dilim.

Ako naiwan, hawak pa rin yung tray. Tibok ng puso ko, ang lakas.

Hindi kami magkakilala.

Pero bakit... bakit parang matagal na kaming nagkakilala?

"Thanks."

Yun lang sinabi niya. Tapos talikod agad. Walang lingon ..Stranghero nga kung umasta o baka nagkakamali lang ako na sya nga ang lalaking naka one night stand ko sa hotel.

Nagmamadali siyang lumabas. Pagsara ng pinto, tumunog yung bell.

Tahimik ulit yung coffee shop.

Ako naiwan, nakatitig pa rin sa pintuan. Sa tiyan ko. Sa kamay kong nanginginig.

Hindi ko siya kilala. Pero bakit ang sakit sa dibdib nung umalis siya?

Huminga ako ng malalim. "Focus, Selena. Trabaho lang."

Pero bago pa ako makabalik sa counter...

_Thud._

Isang malakas na sipa. Sa loob ng tiyan ko.

Napahawak ako sa gilid ng mesa. Namilog ang mga mata ko.Masyado naman ata maaga para sumipa ng ganung kalakas ang mga anghel sa aking tyan .

Hindi pa kasi siya ganun kalakas sumipa lately. Pero ngayon... parang galit.

Parang naramdaman din ng baby ko na umalis yung lalaki.

Napatingin ako ulit sa pintuan. Wala na.

Nawala na yung grey eyes. Nawala na yung pamilyar na pakiramdam.

Tanging naiwan... dalawang sipa sa tiyan ko, at tanong na hindi ko masagot. Kung sya ba o hindi baka nag iilusyon lang ako dahil pranning kung sino nga ba ang nakabuntis sa akin .

------

Damien POV ****

Hindi dapat ako bumalik.

Pero ilang oras sa coffee shop,ako at ang kotse ko napadpad ulit sa tapat.

Hindi ako pumasok. Umiikot lang.

Pangalan sa name tag: Selena. ito ang maalala ko kanina

Pamilyar. Pero hindi sapat. Napansin kong gabi na at kailangan kong makasigurado kaya , dumiretso ako sa hotel. Yung hotel nung gabing yun. Anim na buwan na ang nakalipas.

Sa lobby tahimik. Binayaran ko ang receptionist. para magtanong kung nakapag log in ba kami that time .

"Guest list. March 12. 11PM to 4AM."

Scroll. Pangalan. Room number. Pirma.

Tumigil ang daliri ko sa isang pangalan: *Selena Rivera*. Room 412. Kunot noo akong napatitig .Tama nga ang hinala ko .

Check-in: March 12, 10:47PM. Check-out: March 13, 6:12AM. Mag-isa lang.

Wala picture sa file. Pero yung pirma... pamilyar. Yung "S" niya. Gaya nung sulat niya sa resibo ng kape kanina.

Hindi ako tanga.

March 12. Isang gabi. Ako rin nasa Room 412. Pero umalis ako 4AM. Bago siya magising.

Bago ko sabihin pangalan ko talaga dahil nagtanong ang receptionist kung sino ako .

Xander yung binigay ko sa kanya. Madaling kalimutan at tuwing may kalokohan ito ang ginagamit kong pangalan .

Ngayon anim na buwan na. Tiyan niya ay malaki na.

Tinignan ko ulit Yung record hindi ako makapaniwala na mahahanap ko na din sya sa aksidenteng sitwasyon .

Selena Rivera. 23 years old. Address: isang kanto lang mula sa coffee shop.

Hindi ko siya kilala.

Pero anak ko yun. Buntis ito galing sa akin

Hindi ko pa sigurado. Pero pakiramdam ko... oo.

Tumayo ako. Iniwan ang pera sa counter.

Paglabas ko, malamig ang hangin na sumalubong sa akin.

Hindi ako bumalik para managot. Bumalik ako para makasiguro. At sigurado na ako. Hindi ko siya kilala. Pero dugo ko yung dala niya.