All Chapters of The Ex-Husband CEO Started Chasing Her : Chapter 1 - Chapter 10

Ang paligid ay puno ng ingay: tawanan ng mga lalaking sanay makipag-usap tungkol sa pera na parang laro lang, tunog ng basag na yelo sa mamahaling baso, usok ng sigarilyong mas mahal pa sa buwanang sahod ng karamihan. At sa gitna ng lahat ng iyon—nakatayo si Victor. Hawak niya ang baso ng whiskey, malamig ang likido sa palad niya, habang ang mga co-CEOs at business partners ay nagkakumpulan sa paligid ng mesa, parang mga asong gutom sa susunod na plano. “Next quarter, we move forward with our expansion into Europe,” sabi ni Marco, mayabang ang ngiti habang diretso ang tingin kay Victor. “Ang pangalan ni Victor lamang ay sapat na para magwagi ang ating kumpanya.” Tumawa ang mga lalaki. Natural. Sanay silang si Victor ang sentro ng usapan—ang lalaking hindi kailangang magpakita ng emosyon para sundin. “Huwag na nilang subukan.” Palakpakan. Tawanan. Ego. Power. At sa likod ng lahat ng iyon—nandoon si Elera. Nakatayo siya malapit sa dining area, tahimik, may hawak na baso ng tubig.

Hindi agad gumalaw si Elera matapos umalis si Victor. Nakatayo pa rin siya sa gitna ng conference room, hawak ang folder na matagal nang wala sa ayos ang kapit ng mga daliri niya. Ramdam niya ang mga mata sa paligid—ang mga tanong na hindi binibigkas, ang mga bulong na pilit nilulunok. Pero wala siyang naririnig nang malinaw. Ang tanging malinaw sa kanya—bumalik siya. Si Victor Alvares. Parang multong hinila palabas ang mga alaala na matagal na niyang ikinulong. Ang boses nito. Ang presensya. Ang paraan ng pagtitig—parang kaya nitong hubaran ang lahat ng depensa niya kahit isang tingin lang. Huminga siya nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. Pero hindi pa rin bumababa ang bigat sa dibdib niya. Bakit ngayon pa? Ilang taon niyang pinaghirapan ang katahimikan. Ang distansya. Ang buhay na itinayo niya nang walang pangalan ni Victor sa bawat sulok. Pinutol niya ang lahat—mga lugar, tao, alaala—lahat ng may kinalaman sa lalaking minsan niyang minahal… at minsang sumira sa kanya. At nga

Tahimik ang opisina kung saan naroon si Elera, Ang ilaw mula sa labas ay malamlam, tumatama lamang sa mga salamin ng lamesa ni Elera. Nakaupo siya sa kanyang upuan, nakamasid sa mga numero at report sa laptop, ngunit hindi ang mga papeles ang nakaka-absorb ng isip niya. Hindi. Si Victor ang nasa lahat ng sulok ng kanyang utak. Walang galit. Walang luha. Walang drama. May hawak siyang kontrol sa bawat kilos, sa bawat desisyon, at sa bawat paghinga. Ngunit kahit gaano siya ka-striktong naka-focus, alam niyang hindi niya kayang burahin ang presensya ng lalaking minsan niyang minahal—at minsan niyang pinili na iwan. Tumunog ang elevator sa kabilang dulo ng opisina. Hindi siya nagulat. Alam niya—lamang niya sa puso at utak ang oras na darating siya. “Elera.” Walang kaba sa tinig. Mababa, malamig, at punong-puno ng pag-aari. Tumayo siya nang walang anumang galaw sa katawan, at kahit hindi siya lumingon, alam niyang nakatayo siya sa likod niya—si Victor. “Victor,” mahinang bati niya, ma

Eksaktong alas-dose ng tanghali nang muling gumalaw ang atmosphere sa buong floor.Hindi dahil sa announcement. Hindi dahil sa meeting reminder.Kundi dahil bumukas ang elevator.At lumabas si Victor Alvares.Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nag-announce ng presensya. Hindi niya kailangan. Suot niya ang charcoal suit, walang tie, bukas nang bahagya ang unang butones ng polo—relaxed, pero hindi kailanman casual. Sa isang kamay, may dala siyang insulated bag na halatang galing sa isang lugar na hindi basta-basta pinupuntahan. Sa kabilang kamay, isang bouquet ng simpleng puting lilies—hindi flashy, hindi OA, pero intentional.At sa pagitan ng mga iyon, isang sobre. Malinis. Walang pangalan sa labas.Tahimik ang buong floor.May mga empleyadong kunwari busy, pero ang mata ay palihim na sumusunod sa bawat hakbang niya.“Lunch break na ba?” bulong ng isa, kunwari nagbabasa ng email.“Shh,” sagot ng isa pa. “Paparating siya.”Hindi sila nagkakamali.Diretso ang lakad ni Victor papunta

Tapos na ang meeting.Walang naging komplikasyon. Walang pagtutol. Walang naglakas-loob magtanong ng ikalawang beses. Gaya ng inaasahan ni Victor—diretso, mabilis, kontrolado. Isa-isa niyang isinara ang mga usaping tinalakay, para bang checklists lang ang mga iyon na matagal na niyang kabisado. Nang tumayo siya mula sa upuan, kasunod ang sabay-sabay na pagtayo ng iba, alam niyang tapos na ang bahagi ng araw na hindi niya pinapahalagahan.Ang mahalaga—ang susunod.Paglabas niya ng boardroom, hindi na niya hinintay ang assistant. Siya mismo ang humakbang palabas ng hallway, mahabang stride, tuwid ang likod, ngunit ang isip niya ay wala na sa loob ng gusaling iyon.Kinuha niya ang phone mula sa bulsa, isang mabilis na tingin sa oras.Eksakto.Schedule ni Elera.Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya bumagal. Ang bawat hakbang niya ay eksakto—parang alam na ng katawan niya kung saan siya pupunta kahit hindi pa sinasabi ng isip.Pagdating sa lobby, tinanggihan niya ang driver sa isang ting