로그인MAHIGPIT ang pagkakahawak ni Adrian sa kamay ni Yumi habang tinatahak nila ang hallway ng condominium. Hindi ito nagsasalita, ngunit ramdam ni Yumi ang kakaibang determinasyon sa bawat hakbang nito.“Mr. Villareal… saan ba talaga tayo pupunta?” hindi na niya napigilang tanong habang bahagyang hinihingal sa bilis ng lakad nito.Ngunit isang maikling sulyap lamang ang isinagot ni Adrian.“Trust me.”Dalawang salitang iyon ang sapat upang patahimikin siya.Pagdating nila sa elevator, pinindot ni Adrian ang pinakataas na palapag. Doon pa lamang ay bahagyang napakunot ang noo ni Yumi.Sa rooftop?Sa ganitong oras?Ngunit hindi na siya nagtanong pa.Pagbukas ng elevator, agad silang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Tahimik ang paligid, tanging ilaw mula sa lungsod ang nagbibigay-liwanag sa madilim na kalangitan.Ngunit bago pa siya makapagtaka, ay napatigil siya. Dahil sa gitna ng rooftop, ay may nakahandang private jet. Hindi ito malaking eroplano, ngunit malinaw na isang luxury ai
BAHAGYANG napahinto si Yumi sa kanyang kinatatayuan. Sa isang iglap, tila may malamig na hangin na dumaan sa kanyang dibdib. Hindi niya inaasahan na sa araw na in-invite niya si Adrian ay tumapat pa sa Valentine’s Day. Kung iisipin, madaling magkamali ng interpretation ang sinuman.Ang reservation na ginawa niya ay nasa pinakataas na palapag ng isang exclusive restaurant sa Makati. Tatlong gilid nito ay puro salamin, at mula roon ay tanaw ang kumikislap na ilaw ng buong siyudad. Tahimik ang paligid, elegante, at halos perpekto para sa isang espesyal na gabi.Ngunit habang unti unting lumalalim ang gabi, ang tahimik na ambience ay napalitan ng bahagyang kaba sa kanyang dibdib. Napatingin siya sa oras. Lumilipas ang bawat minuto pero wala pa rin si Adrian.Hangang sa biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone. Nang tingnan niya ang screen, agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.Si Clyde.Agad sana niya itong i-di-decline, ngunit napindot niya ang answer.“Yumi?” agad na sabi ng lalaki m
BAHAGYANG natigilan ang saleslady sa mga inabot sa kanya ni Yumi. Halata sa mukha nito ang pagkagulat habang nakatitig sa mga mamahaling paper bag.“Ma’am, masyado pong mahal ito. Hindi ko po matatanggap,” alanganing sabi nito.Ngunit ngumiti lamang si Yumi, kalmado at walang bahid ng pag-aalinlangan.“Kunin mo na,” kaswal niyang sagot. “Marami namang pera ang asawa ko. Ganyan siya magbigay ng regalo sa mga friend niya. Nakita mo naman, di ba?”Saglit na nagdalawang-isip ang saleslady, ngunit sa huli ay napangiti na lamang ito at magalang na tumango.“Thank you po, Ma’am.”Pero mula sa gilid, kitang-kita ng saleslady ang buong pangyayari. Hindi na mahirap hulaan ang relasyon ng tatlo. At sa isip-isip niya, kung ganito kaganda at ka-elegante ang asawa, bakit pa kailangang maghanap ng iba?Ngunit higit sa lahat, hindi niya maiwasang humanga kay Yumi. Simple lang ito pero elegante, at higit sa lahat ay may mapanindigan.Samantala, napakunot ang noo ni Clyde habang pinagmamasdan ang eksen
WALANG nagawa si Clyde kundi tumango na lang sa babae.“Okay, I promise,” mahinang sabi ni Clyde habang pilit na ngumiti. “Be good.”Ngunit sa likod ng ngiting iyon ay punong-puno ng komplikasyon ang kanyang isipan. Hindi niya kayang sabihin kay Bianca ang totoo na anuman ang mangyari, babalik at babalik si Yumi sa kumpanya.Hindi dahil gusto niya, kundi dahil wala na siyang ibang pagpipilian. Nagbigay na ng ultimatum ang daddy niya kaya kailangan nilang ibalik si Yumi upang maisalba ang kompanya. At upang maibigay ang hinihinging limampung porsyentong shares, napilitan siyang galawin maging ang shares ng mommy niya at kapatid na si Clarisse. At lahat ng iyon ay ginawa niya nang palihim.At ngayong araw na ang deadline, at pagkatapos ng araw na ito, wala na siyang maitatago pa.Ngunit sa mga sandaling iyon, pinili muna ni Clyde na isantabi ang lahat. Nais muna niyang samahan si Bianca, umaasang kahit papaano ay mapagaan ang loob nito.Pagdating sa isang high end mall sa Bonifacio Glob
TAHIMIK na napatigil si Yumi matapos marinig ang sinabi ni Adrian. Sa isang iglap, nagtagpo-tagpo sa kanyang isipan ang lahat ng nangyari. Kaya pala ganoon ang tono ni Clyde kanina. Kaya pala paulit-ulit nitong tinatanong kung sino ang lalaking sumagot sa tawag niya. Si Adrian pala iyon. Bahagya siyang napangiti, ngunit hindi niya iyon ipinahalata. Sa halip ay ipinagpatuloy lamang niya ang pag-aayos ng mga gamit sa mesa. “Ah… ganun ba,” mahinahon niyang tugon. “Sorry, hindi ko alam na may tumawag.” Tahimik lamang na tumango si Adrian. Wala itong intensyong palakihin ang usapan. Pero sa kaibuturan ng kanyang isipan, malinaw sa kanya na ang lalaking tumawag ay hindi basta-basta. Hindi niya kailangang magtanong. Hindi rin niya kailangang pilitin si Yumi. Sapat na sa kanya na alam niyang may nakaraan ito. “At hindi ko na kailangang alamin,” kalmado niyang sabi. “That’s your past.” Bahagyang napahinto si Yumi sa kanyang ginagawa at napatingin sa lalaki. Hindi siya nito tinatanong. H
BAHAGYANG namula ang pisngi ni Yumi nang marinig ang boses ni Adrian. Hindi niya inaasahan na makakauwi ito nang ganoon kaaga.“Mr. Villareal... ang aga mo naman yatang nakauwi agad?” mahinahon niyang tanong, bahagyang nagulat.Ayon kasi sa sinabi ni Lola Chandria kanina, magiging abala raw ang lalaki buong gabi at malabong makauwi nang maaga.Hindi na sumagot si Adrian sa tanong niya. Sa halip, diretso itong naglakad papunta sa kama at tumingin kay Lola Chandria. Bagama’t nananatiling malamig ang kanyang aura, halata sa mga mata nito ang pag-aalala.“You said it was serious,” mahinahon nitong sabi. “How are you now?”Maingat nitong sinuri ang kalagayan ng matanda, ang kanyang postura, ang kulay ng mukha, pati ang galaw nito. Ngunit kaagad niyang napansin na hindi naman ito mukhang may malubhang kondisyon dahil namumula ang pisngi nito, maaliwalas ang ekspresyon, at tila masigla pa kaysa inaasahan.“Ah… kanina medyo masakit talaga,” sagot ni Lola Chandria, bahagyang umubo at umiwas ng







