LOGINPinindot ni Cecily ang doorbell, at hindi nagtagal ay bumukas ang pinto.
Bumungad sa kanya si Siera na nakasuot ng brown wool dress. Ang kulot at mahaba nitong buhok na nakalaylay sa likuran ay nagbibigay dito ng aura na parehong mapang-akit at sopistikado.
"Welcome! Pasok ka," bati ni Siera nang may malapad na ngiti.
Inabot ni Cecily ang dalang bote ng red wine. "Salamat pala sa pagpapahiram ng coat kanina."
Walang kahit anong balak si Cecily na tumayo mula sa kaniyang kinauupuan. Hindi man lang niya nilingon ang lalaking nasa kaniyang likuran. Para sa kaniya, ang bawat segundong gugulin niya sa pakikipag-usap dito ay pagsasayang lang ng hininga.Tuluyan nang nagbago ang timpla ng mukha ni Linus. Sa kaniyang pananaw, kahit ano pang kapintasang mayroon si Cecily, lagi itong nagpapakita ng walang kapantay na debosyon pagdating kay Mara. Subalit ngayon, kahit alam na nitong may sakit ang bata, pinipili pa rin nitong magpatangay sa selos at pag-iinarte. Napakababaw... napakaimpaktita, saisip niya."Buong akala ni Mara ay uuwi ka ngayong gabi, kaya napakahabang oras siyang nag-abang sa sala hanggang sa makatulog na lang sa sofa! Wala ka bang nararamdaman sa mga pinagsasabi ko?" asik ni Linus, pilit na isinusumbat ang bawat detalye. "Kahit natutulog, paulit-ulit niyang itinatanong kung kailan ka babalik! Masama ang pakiramdam ng bata ngayon,
Bitbit ang ilang supot ng meryenda, nakatayo si Linus sa tapat ng pinto ni Cecily. Akma na niyang pipindutin ang doorbell nang bigla niyang maalala ang huling beses na napadpad siya rito. Sa pagkakataong ito, ayaw na niyang mapagkamalang masamang tao ng mga security guard.Minabuti niyang tawagan na lang muna si Cecily sa selpon.-Kakatapos lang maligo ni Cecily at kasalukuyang naglalagay ng moisturising mask. Nang marinig ang ringtone ng kaniyang selpon, hindi na niya iminulat ang mga mata at sumagot sa pamamagitan ng voice control."Buksan mo ang pinto," utos ng pamilyar ngunit nakakarinding tinig sa kabilang linya.Inangat ni Cecily ang gilid ng kaniyang face mask at sumulyap sa screen. Si Linus nga. Paano nito nalaman ang kinalalagyan niya? Doon lang niya naalala ang iniwang bilin nito kanina na magkita sila sa gabi. Marahil nang makita nitong hindi siya sumipot sa Dojin, ito na mismo ang
"Ibig mong sabihin, nakita mo si Cecily sa mismong law firm?""Oo nga!" Bakas ang pananabik sa boses ni Penelope sa kabilang linya. "Linus, pambihira, congratulations! Sa wakas, makakalaya ka na rin sa babaeng 'yan! Marahil ay naramdaman niyang wala na siyang puwang sa tabi mo ngayong bumalik na si Siera. Natakot siguro siyang maunahan mo sa paghahain ng divorce, kaya pinili niyang magkusa para hindi naman siya magmukhang kawawa! Kung sa bagay, may kaunti pa naman pala siyang delicadeza."Subalit hindi ganoon kababaw mag-isip si Linus.Limang taon niyang nakasama si Cecily sa ilalim ng iisang bubong. Bagaman madalang silang magkausap sa araw-araw, sapat na ang panahong iyon para makilala niya ang ugali ng asawa. Alam niya kung gaano siya nito pinapahalagahan na halos sambahin na nga siya nito noon.Paano siya bibitiw sa kasal nang ganoon kadali? Bukod dito, kung talagang may delicadeza si Cecily, bak
Inasahan na ni Cecily na ganito ang magiging reaksyon ng kaniyang tiyahin. Pinagdikit niya ang kaniyang mga labi; alam niyang malalaman din naman nito ang totoo balang araw, kaya mas mabuting sabihin na niya ang lahat ngayon. Lalo na’t nagsisimula na si Linus sa pag-aayos ng hatian ng kanilang mga ari-arian. Hindi na magtatagal at kailangan na nilang harapin ang pormal na proseso ng divorce."Auntie, pinag-isipan ko na po itong mabuti. Pumayag na rin si Linus. Kasalukuyan na kaming sumasailalim sa mga procedure—"Hindi pa natatapos ni Cecily ang kaniyang sasabihin nang isang malakas na sampal ang dumapo sa kaniyang pisngi. Napahawak siya sa kaniyang namamanhid na mukha at tumingin sa kaniyang tiyahin nang may gulat."Auntie...""Huwag mo akong tawaging Auntie!" Matalas at matinis ang boses ni Celsa. Siya, na laging kilala sa pagiging elegante at mahinhin, ay nanginginig ngayon sa tindi ng
Napairap na lang si Cecily at walang nagawang pinaandar ang kotse. Kung ang isang tao ay kayang manatiling walang kinalaman sa pait ng mundo habang buhay, hindi ba’t isang uri rin iyon ng kaligayahan? Ignorance is bliss, ika nga.Pero hindi siya ganoon; kailangan niyang mabuhay nang dilat ang mga mata.Pagparada ng sasakyan sa tapat ng Rosewood Hotel, hindi na hinayaan ni Cecily na lamunin siya ng pag-aalinlangan. Diretsahan niyang binitiwan ang mga salitang babasag sa katahimikan."Tita, maghihiwalay na kami ni Linus."-Nang bumalik si Linus sa kumpanya, naroon na rin si Siera sa kaniyang opisina. Napansin ni Linus ang tila matamlay na aura ng dalaga kaya agad itong lumapit nang may pag-aalala."Anong problema?"Nag-angat ng tingin si Siera, tila may sasabihin pero agad ding nagbawi ng tingin at nanahimik. "Huwag na lang, baka makaape
Hindi pa kailanman ginamit ni Cecily ang card na ito.Ngunit habang iniisip niya ang kawalang-hiyaan ni Linus, ay kumulo ang kaniyang dugo. Dapat lang na pera niya ang pambili sa cheongsam na ito, saisip ni Cecily. Ituring na lang niya iyon na kabayaran sa pambabastos niya sa kaniya.Ibinigay ni Cecily ang black card sa staff.Agad na natahimik ang paligid. Kilala ng lahat ang card na iyon; para lamang iyon sa mga top VIP ng Shaw Bank. Bakas ang inggit at poot sa mga mata ni Siera. Kailangan na niyang mapilit si Linus na hiwalayan ang babaeng ito sa lalong madaling panahon. Hindi niya matanggap na ibinibida pa rin ni Cecily ang titulong "Mrs. Shaw" sa publiko.Maya-maya, bumalik ang staff na bakas ang pag-aalinlangan."Ma'am, frozen po ang card niyo."Tiningnan ni Cecily ang card. Sa halip na mapahiya, napangisi siya sa inis. Galing mo talaga, Linus!







