The Billionaire's Return
Si Lia Cruz ay isang pangalang kayang patahimikin ang buong fashion industry—isang babaeng binuo ang sariling mundo mula sa talento, disiplina, at katahimikan. Matapos ang isang masakit na diborsyo, iniwan niya hindi lang ang isang lalaki, kundi ang buhay na unti-unting kumain sa kanya. Akala niya, ang pag-alis ay sapat na para maging malaya. Akala niya, tapos na ang lahat.
Si Adrian Serano ay hindi sanay matalo. Isang makapangyarihang billionaire CEO, sanay sa kontrol, at pag-angkin. Para sa kanya, ang pagkawala ni Lia ay hindi wakas—isa lamang itong pagkaantala. Ang mga bagay na minsan nang naging kanya ay hindi niya hinahayaang manatiling alaala lamang.
“I want you to be mine again—this time, you’ll live by my rules.”
Sa pagbabalik ni Adrian, muling nagising ang mundong pilit tinakasan ni Lia. Hindi ito paghingi ng tawad. Isa itong pagbabalik na may layunin. Handa siyang gamitin ang kapangyarihan, impluwensya, at ang sariling dilim na matagal niyang itinago upang bawiin ang babaeng minsan niyang nawala—at igapos muli ang mundong pinili nitong talikuran.
Isang laban kung saan ang pagmamahal ay muling aangkinin, o tuluyang malulunod sa galit at tensyong matagal nang namuo—mga sugat na hindi na kailanman maibabalik.
อ่าน
Chapter: CHAPTER 8Dumating ang kargamento sa oras na hindi inaasahan.Hindi sa simula ng araw o sa patapos na sanang oras ng trabaho, kung hindi sa kalagitnaan ng araw habang ang mga tao'y nagpapasya kung manananghalian ba o tatapusin muna ang mga tinahi, ginunting, o trabahong kanilang nasimulan.Isang sandaling walang dapat gumambala dahil nasa importanteng parte sila ng araw.Ngunit may dumating, at biglang gumulo sa normal na Sistema ng araw na iyon.“Ma’am Lia?”Napalingon siya mula sa mesa ng kanyang mga sketch, ang lapis ay nakabitin sa ere, ang ideya niya'y biglang naputol. Nakatayo sa pintuan si Mara, ang kaniyang assistant, hawak ang clipboard at may bahagyang pag-aalinlangan sa mukha.“May dumating po para sa inyo.”Isang kahon ang kasunod nito-malaki, maingat na binalot, at may mga selyo ng customs clearance sa gilid. Hindi ito ordinaryong padala. Masyado itong pulido. “May pangalan ba?” tanong ni Lia habang lumalapit.Umiling si Mara. “Wala po. Walang sender. Walang note. Pero rare import
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-12
Chapter: CHAPTER 7Hindi agad nagsalita si Marco kahit narinig niyang tapos nang magsalita si Lia.Hindi siya madaling basahin. Hindi niya kailangan magsalita para may patunayan, dahil ang kanyang katahimikan ang mismong sisigaw para sa kanyang mga napatunayan. Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control.Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.Sa kompanya, kilala siya bilang strategic lead—ang huling tumitingin sa bawat plano bago ito isakatuparan. Ngunit higit pa roon, tila may dala siyang bigat na hindi kailanman ipinaliwanag. Isang uri ng pag-iingat na parang matagal nang natutong huwag magkamali.At sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Adrian sa harap niya, may bahagyang pagbabago sa kaniyang mga mata, hindi man halata pero sa sandalling tumagal ang iyong tingin, sapat na upang mag-ugat ng isang hindi matukoy na tanon
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-12
Chapter: CHAPTER 6Hindi maipaliwanag ni Lia kung kailan nagsimula ang kanyang kakaibang nararamdaman. Hindi niya ito matukoy, hindi rin mapangalanan. Walang eksaktong sandali. Walang malinaw na pangyayari.Parang isang natural na pangyayari, naganap nang hindi niya namamalayan. Pagpasok niya sa Lia Atelier kinabukasan, pareho pa rin ang lahat sa unang tingin. Ang marmol na sahig ay kumikinang sa ilaw ng umaga. Ang mga mannequin ay nakahanay, suot ang mga disenyong pinagpuyatan niya. Ang amoy ng tela at kape ay pamilyar, walang bago, nakakakalma pa din.Pero may mali.Meron talaga.“Good morning, ma’am,” bati ng bagong guard sa lobby.Sandaling huminto si Lia.Bagong guard?“Nasaan si Kuya Ben?” tanong niya, banayad ang boses pero may bahid ng pagtataka.“Na-reassign po, ma’am. Under new building management daw po.”Tumango lang siya. Hindi naman iyon bago. Malaki ang building. Maraming tenant. Maraming desisyon ang labas na sa kapangyarihan niya.Pero bakit parang may malamig na kamay na dahan-dahang
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-11
Chapter: CHAPTER 5Hindi nagmamadali si Adrian Serano.Ang mga bagay na tunay na mahalaga ay hindi hinahabol. Hindi hinihila. Inaangkin ang mga iyon—unti-unti, sistematiko, hanggang sa hindi na nila maalala kung kailan sila tumigil na lumaban.“Sir,” marahang sabi ng assistant mula sa likuran. “She left the studio late again.”Hindi lumingon si Adrian. Hindi niya kailangan. Ang impormasyong iyon ay kumpirmasyon lamang ng isang bagay na matagal na niyang inaasahan.“Good,” sagot niya, mababa ang boses.Tahimik ang opisina niya sa itaas ng siyudad. Isang katahimikan na hindi mapayapa, kundi puno ng tensiyon—parang hiningang matagal nang pinipigil. Nakatayo siya sa harap ng salaming bintana, tanaw ang ilaw ng lungsod na parang dagat ng apoy sa ibaba. Mga gusali, mga kalsada, mga buhay—lahat gumagalaw sa ilalim ng isang sistemang matagal na niyang binuo.Lahat ay sumusunod. Maliban sa isa. Si Lia.Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang binalikan sa isip ang sandaling inilapag nito ang divorce papers
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-11
Chapter: CHAPTER 4“I’ll see you soon.”Hindi na bumalik sa dati ang mundo ni Lia matapos ang gabing iyon.Kahit bukas ang lahat ng ilaw sa Lia Atelier, may bahagi ng katahimikan na tila mas mabigat kaysa dati. Ang mga salamin ay pareho pa rin, ang marmol ay kasing kinis pa rin, ang mga disenyo ay kasing ganda ng inaasahan ng mundo—pero siya, hindi na.Hindi iyon nakikita ng iba. Wala sa mga tahi ng tela, wala sa mga sukatan ng baywang, wala sa perpektong hulma ng bawat gown. Ngunit sa bawat galaw niya, sa bawat paghinga, ramdam niya ang bigat ng isang presensyang hindi na kailangang makita para maramdaman.Hindi niya maalala kung ilang beses nang pumasok sa isip niya ang mga salitang iyon. Parang multong ayaw matahimik. Kahit pilitin niyang ibalik ang sarili sa trabaho—sa deadlines, sa fittings, sa ingay ng industriya—lagi at laging may sandaling nahuhuli siya ng katahimikan.At doon siya natatalo.Nakatayo si Lia sa gitna ng studio, hawak ang phone na matagal nang patay ang screen. Wala nang mensahe.
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-11
Chapter: CHAPTER 3Flashback — Ang PaghihiwalayTahimik na inilapag ni Lia ang divorce papers sa mesa. Walang sigaw. Walang luha. Pero sapat ang bigat ng papel para tuluyang mabasag ang matagal nang katahimikan sa pagitan nila.“Kung mananatili tayo sa ganito, pareho lang tayong mauubos,” mahinahon niyang sabi.Hindi agad tumingin si Adrian.Nakaupo lamang siya sa kabilang dulo ng mesa, tuwid ang likod, suot pa rin ang suit na parang mas mahalaga pa kaysa sa sandaling iyon. Ang relo niya ang unang nagsalita—isang mahinang tunog, paulit-ulit, parang nagpapaalala na may mas mahalaga siyang pupuntahan kaysa sa babaeng kaharap niya.Sa tunog na iyon, bumalik ang lahat kay Lia. Noon, hindi ganito si Adrian, marunong pa itong tumigil.Naalala niya ang mga unang buwan ng kasal nila—kung paano nito isinasara ang laptop kapag umuuwi siya, kung paano sila sabay kumakain kahit pagod, kahit tahimik. Noon, sapat pa ang presensya. Hindi kailangan ng maraming salita.Pero unti-unti, nagbago ang lahat. Sa simula, malil
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-11
Chapter: Chapter 5: I will eat alone Kakauwi pa lamang ni Cecily mula sa bahay ni Professor Alonso, kung saan matagal nilang pinag-usapan ang direksyon ng kanyang doktoral na pananaliksik at ang mga hakbang na kanyang tatahakin kasunod ng kanyang pakikipaghiwalay, nang biglang umalingawngaw ang tunog ng kanyang cellphone sa kanyang bulsa.Nang silipin niya ang screen, bahagyang napahinto ang kanyang paghinga.Lilibeth Shaw.Ang ina ni Linus.Kahit ang pangalan lamang nito ay sapat na upang magpabigat sa kanyang dibdib. Saglit siyang huminga nang malalim bago sinagot ang tawag.“Hello… Mommy?” magalang ngunit malamig ang kanyang tinig. “May problema po ba?”“Problema?!” sigaw ng boses sa kabilang linya, matinis, puno ng panghahamak. Hindi iyon pagbati kundi isang akusasyong matagal nang naghihintay ng pagkakataong sumabog. Napaatras si Cecily at bahagyang inilayo ang kanyang cellphone sa kanyang tainga.Sunod-sunod na ibinuhos ni Lilith ang sisi at galit sa kanya. Ayon sa mga kasambahay, ilang araw na raw wala si Cecily
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-07
Chapter: Chapter 4: Do it, again. Malalim na ang gabi nang sa wakas ay makatulog si Mara sa mga bisig ni Linus. Tahimik ang buong bahay, walang yabag, walang boses na maririnig, ngunit sa loob ng kanyang isipan, wala ding kapayapaan.Ilang araw nang hindi umuuwi si Cecily.Bagama’t puno ng mga kasambahay ang mansyon, may kakaibang pagkakapit si Mara sa kanyang ina. Ayaw nitong maiwan sa kahit kanino. Kaya’t saan man magpunta si Linus nitong mga nagdaang araw, buhat-buhat niya ang bata, sa sala, sa opisina sa bahay, maging sa hapag-kainan.Para sa isang lalaking sanay sa kontrol mapanegosyo, sa imahe ng pamilya, sa bawat galaw ng kanyang buhay, ito’y isang uri ng pagkabigo na hindi niya inaasahan.Matigas ang ulo ni Mara. Hindi siya basta napapakalma ng mga estranghero. At sa tuwing magwawala ito, hindi niya maiwasang maalala kung paanong kabisado ni Cecily ang bawat hinga, bawat simangot, bawat luha ng bata. Sa pagkawala niya, si Linus ang napilitang pumalit sa papel na iyon, isang responsibilidad na ngayon lamang niy
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-07
Chapter: Chapter 3: The day she left Matapos lisanin ni Cecily ang kanyang tirahan, muling nabalot ng tila normal na katahimikan ang mansyon.Bandang hapon, bumalik si Linus kasama si Mara at ang kanyang assistant na si Julie. Pagpasok pa lamang nila sa bahay, agad na naalala ng bata kung saan inilalagay ang pamahid para sa paso. Hindi siya nag-atubiling tumakbo paakyat ng ikalawang palapag, dala ang pagmamadali at inosenteng layunin.Sa master bedroom, tumingkayad siya upang abutin ang lalagyan sa ibabaw ng aparador. Sa kanyang paggalaw, natamaan ang isang maliit na kahong nasa dresser. Isang bahagyang tunog ang umalingawngaw, ting!, habang gumulong ang isang kumikislap na singsing, dumulas pababa, at tuluyang nawala sa ilalim ng kama.Hindi iyon napansin ni Mara.Bitbit ang pamahid, mabilis siyang bumaba.Sa kalagitnaan ng hagdan, bigla siyang tumigil at napaisip. Tumingin siya sa paligid bago nagtanong sa isa sa mga katulong, “Nasaan si Cecily?”Nagkatinginan ang mga kasambahay bago may sumagot, maingat ang tono.“Uma
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-07
Chapter: Chapter 2: Who will you be without me? Mabilis na inayos ni Cecily ang kanyang damit, ang kanyang kamay ay nanginginig.“I want a divorce,” bigla niyang sabi.Nagbuga ng usok si Linus at malamig na tumawa.“Divorce?” Ang kanyang mata’y nababalot ng poot. “Who will you be without me? Huh? Cecily?”Matalim ang kanyang tingin, walang awa.“Dinala ko si Mara sa abroad for a trip. Nawala ka ng isang linggo at ngayon gumagawa ka ng eksena? Tinatakot mo ba ako?”Mapait na napangiti si Cecily.“At bakit kailangan mong dahil ang babaeng secretary mo?”Hindi niya binanggit ang mga larawan, magkakaparehang lokasyon, at mga ngiting kinukutsa ang kanyang presensya. Pagod na siyang patunayan ang kanyang sarili.“Nasa ospital ako,” tahimik niyang sabi. “Tungkol sa anak natin—”Biglang nandilim ang ekspresyon sa mukha ni Linus. Tinupok niya ang kanyang sigarilyo at liningon siya, ang boses niya’y malamig at tila kayang bumutas sa hangin.“Sinabi ko na sa’yo noon. Ayoko nang magkaanak. Ang responsabilidad mo lang ay si Mara.”Bumunot ito n
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-07
Chapter: Chapter 1: I want a divorceNanatili si Cecily ng buong isang linggo sa ospital. Pitong araw at pitong gabi ang dumaan sa ilalim nang putting ilaw, kasama ang paminsan-minsang tunog ng makina, at mahihinang hakbang ng mga nars na pumapasok at lumalabas na hindi alam ang kanyang pangalan.Sa araw ng kanyang pag-alis ay narinig niyang ang bulungan ng mga nars sa istayon sa labas ng kanyang silid.“Mag-isa siyang na-admit dito, ‘lam mo ba. Walang pamilya, walang asawa.”“Siya lang din ang nagdesisyon magpaabort. Kawawa naman… O baka hindi.”“Sabi nila, maraming mayayaman ang ayaw sa gulo. Baka kabit. Kinuhaa ang pera at naglaho bigla.”Mababa lang ang kanilang boses, pero tila bawat salita ay tumusok sa kanyang tenga nang walang awa.Mariing kumuyom ang kanyang mga daliri sa kanyang gilid habang napunta ang kanyang tingin sa kanyang tiyan, na ngayo’y bumalik sa dati nitong hugis, wala nang laman. Sinabi ng doktor na matagumpay ang operayon, na kailangan niya lamang magpahinga. Pero walang gamot ang kayang magpamanh
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-02-07
เข้าสู่ระบบ
