LOGINFranco
"Sinabi ko na sayo, hindi ko tatanggalin si Georgina.” Hindi ko talaga maisip kung bakit ganun na lang ang pagpipilit ng aking ama na panatilihin sa tabi ko ang babaeng kagit na 'yon na ginawa na yatang hobby ang pambabara at pagsagot-sagot sa akin.
Isang oras na ang nakalipas ng makarating ako ng bahay.
“Hindi mo naman siguro balak na gawing kabit ang babaeng yon.”
“Franco!” bulalas ng aking ama. Kitang-kita ang disbelief sa kanyang mukha.
“Nagtatanong lang, alam ko naman na hindi mo magagawang saktan si Mommy.”
“Talagang hindi,” mabilis niyang tugon. Mula pagkabata ay nakita ko na kung gaano nila kamahal ang isa’t-isa. Kahit ang buong probinsya ng Catanduanes ay nakita iyon. Kaya lang, wala na akong maisip na ibang dahilan para hayaang manatili sa tabi ko ang Georgina na 'yon.
"Sumasakit ang ulo ko sa babaeng 'yon, Dad,” sabi ko habang napapailing pa.
“Sigurado ako na mabait siyang bata, Franco. Bakit hindi mo iyon makita?” tanong naman ng aking ama. "Kahit ang mommy mo ay ganon din ang tingin. Isa pa, nakikita ko na hindi mo siya kayang utos-utusan. Sigurado ako na sasabihin niya sa akin ang lahat ng nangyayari sayo.”
“Ganon, bantay ko pala siya?” tugon ko.
“Ilang taon ka na, hahayaan mo na lang ba na lagi kaming mag-aalala ng Mommy mo sayo?”
"Wait, Dad. Don't tell me pinag-aasawa mo na ako.”
“Hindi ba pwede yon? Kailan ka mag-uuwi dito sa isla ng babae na ipapakilala mo sa amin ng Mommy mo bilang kasintahan?”
“Wala pa akong plano, Dad. May hinihintay pa ako.”
Kumunot ang noo niya ng marinig ang sinabi ko. Halatang hindi naniniwala.
“I already made a promise to someone na pakakasalan ko.”
Tinaasan naman niya ako ng kilay. Mas lalong nahalata na hindi siya naniniwala sa akin. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko bago nilihis ang usapan.
“Wag kayong magmadali at darating din ako dyan. Sa ngayon, ang party muna mamayang gabi ang asikasuhin natin.”
Kung hindi ko sasabihin yon ay malamang na hindi rin kami matatapos sa pag-uusap.
Ang party ay thanks giving para sa success ng kumpanya namin na ako din ang namamahala na sinasabay ko sa pagiging gobernador dito sa probinsya ng Catanduanes.
Ang Cascara Holdings Inc. na ngayon ay Villareal Holdings na ay ang nangungunang holding company sa bansa. Ito rin ay negosyo ng pamilya ng aking ina na minana pa niya sa kanyang mga magulang na minana ko naman sa kanila ng aking ama na mula naman sa lahi ng politician dito sa Catanduanes.
Habang busy ang Mommy ko sa negosyo ay nasusuportahan pa rin niya ang political career ng aking ama.
Kung tutuusin ay hindi ko na kailangan pang maging politiko, pero mahal ko ang probinsya at may kailangan pa akong lutasin dito.
Ayaw ko rin ipasa sa kamay ng ganid na pulitiko ang posisyon dahil mas lalong magiging kawawa ang mga naninirahan dito.
“Franco, siguraduhin mo nga ang desisyon mo. Pero kung magkakaroon ng pagkakataon ay talagang ipapakasal kita sa kahit na kaninong babae para lang umayos ka.”
Tumayo na ako at naglakad papunta sa hagdan. Mas mabuti pang magpahinga na lang muna ako para may lakas para mamayang gabi.
6 pm.
Hapon na ng magising ako wala ba naman akong tulog ng nagdaang gabi tapos nabitin pa kaya mabilis akong kumilos para mag-asikaso ng sarili para sa party.
At heto na nga ako sa malawak naming hardin na sigurado akong pinagkaabalahan ng husto ng aking ina sa tulong ng mga kasama sa bahay.
Napakaganda ng paligid at base sa mga nakasabit na mga ilaw sa mga puno at halaman na nakapalibot sa lugar ay sigurado akong magiging maliwanag pa rin ito kahit maghatinggabi.
May maliit na stage sa harapan at halatang handang handa para sa mga magpeperform.
May mga bisita ng nagsisidatingan na pawang kasosyo sa negosyo. Pagbaling ko ng tingin sa aming bahay ay palabas mula sa malaking sliding glassdoor ang aking mga magulang.
Nagtagpo ang aming mga mata kaya nakangiti akong bumati sa kanila ng tuluyan silang makalapit sa akin.
“Mabuti naman at hindi ka na kinailangan pang gisingin,” sabi ng aking ina.
“Bumawi lang ng tulog Mom…” tugon ko.
“Congratulations anak, napakalaki ng nagawa mo para sa kumpanya.” Napangiti ako sa sinabing iyon ng aking ina. Bakas sa mukha niya na talagang proud siya sa akin.
“Nagmana talaga sayo ang anak natin na yan, my loves.” Napangiwi ako sa endearment na yon ni Dad.
“Yang mukha mo nga Franco!” puna sa akin ng aking ina.
“Kasi naman Mommy, may binabagayan din ang endearment.”
“Sinasabi mo ba na wala na kaming karapatan ng ama mo na–”
“Okay, fine. Wala na akong sinabi.”
“Hayaan mo na ang anak natin, Cataleya. Inggit lang yan sa atin,” sabi ni Dad. “Mabuti pa ay simulan na natin ang kasiyahan.
Iniwan na nila ako para harapin ang mga bisita. Alam nila na wala akong hilig sa ganon. Mas gusto ko pang kausapin ang mga mamamayan ng Catanduanes kaysa ang mga negosyanteng ito.
Ewan ko ba, dito na nga sa isla ginanap ang pagdiriwang ay talagang nagpunta pa rin sila.
Napailing na lang ako at nagsimula na ring makipagkwentuhan sa mga nilalapitan kong bisita. Ako pa rin ang CEO ng kumpanya, tungkulin ko na istimahin sila.
Nagulat ako ng pagtingin ko sa aking wristwatch ay nakita kong alas onse na pala ng gabi. Pagkatapos ng hapunan ay hindi ko na nakaharap pa ang mga magulang ko at ng ilibot ko ang aking tingin ay nakita kong busy pa rin sila sa pakikipag usap.
Hindi ba matatapos iyon?
“Wait,” sabi ko sa waiter na nagdaan na may dalang tray at may nakalagay na inumin.
Kumuha ako ng isang kopita na may lamang alak at tsaka siya nagpatuloy na sa paglakad.
Inisang lagok ko lang ang alak at naramdaman ko ang pagguhit ng init sa aking lalamunan.
Hindi naman ako ganon kadaling malasing at mas lalong hindi pa ako lasing.
Pero ilang saglit ay parang naramdaman kong umikot ang aking paningin.
“Anak, okay ka lang?” tanong ni Mommy ng saktong mapadaan siya sa akin.
“Parang tinamaan na po yata ako, mabuti pa ay umakyat muna ako sa aking silid.”
“Ganon ba? Ang aga pa may tama ka na agad?” nagtatakang tugon ni Mommy. “Anyway baka dahil pagod ka pa rin. Halika at samahan na kita, may kukunin rin lang ako sa kwarto.”
Hindi na ako tumanggi at sumabay na ako sa kanya. Hinatid pa niya ako sa aking silid bago tumuloy sa kwarto nila ni Dad.
Nang maiwan ako ay parang tila naging maalinsangan na ang pakiramdam ko. Hinubad ko ang coat na suot ko at sinunod na tinanggal ang necktie.
Pero parang init na init pa rin ang pakiramdam ko kaya tuluyan ko ng hinubad ang aking damit para sana maligo ngunit pansamantala muna akong naupo bago nahiga sa kama dala ng hilo.
Hindi ako sigurado kung gaano na ako katagal sa pagkakahiga. Basta narinig ko na lang ang pintuan na bumukas.
“Gov, pinapakamusta po ni Ma'am Cataleya ang pakiramdam niyo. Baka daw gusto niyong uminom ng gamot,” sabi ni Georgina.
Nag-angat ako ng tingin sabay dahan dahan na bumangon.
“G-Gov, bakit na naman kayo nakaburlesk dyan?” gulat niyang tanong. Pero hindi ko yon pinansin at basta na lang akong tumayo at nilapitan siya.
“Damn, ang ganda mo yata ngayon…” Hindi ko alam kung saan nanggaling yon pero ng makita ko ang bahagyang nakaawang na bibig niya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko na kuyumusin siya ng halik.
FrancoI pressed my lips together, suppressing the urge to grab my phone again and message her first. Why should I be the one to reach out when she couldn't even spare a few seconds to ask how I was doing?The more I thought about it, the more ridiculous it seemed. I was the one who had spent two days away from the island to fetch her, and now I was the one wondering whether she had even noticed that I was gone.Napailing ako sa sarili ko.Get a grip, Franco.I was the governor, a grown man with a province to manage and more responsibilities than I could count. I shouldn't be sitting in the back of my car, sulking over the fact that my wife hadn't texted me.And yet, heto ako at ginagawa ang ayaw kong gawin.A few minutes later, the car finally entered the mansion's driveway. The familiar sight of the property came into view, and I immediately straightened in my seat as Mon slowed down in front of the main entrance."Here we are, sir," he announced."Thanks, Mon. You can go home after
FrancoPinilig ko ang ulo ko at marahang iminasahe ang sentido ko.I could already imagine another lengthy discussion with them, complete with raised eyebrows, disapproving looks, and arguments that would probably go around in circles until someone finally gave up.And honestly, I wasn't in the mood to deal with that right now.Kailangan ko munang isantabi ang tungkol kay Joanne at sa kumpanya dahil may mas importanteng bagay akong kailangang asikasuhin.Dalawang araw akong nawala sa isla para sunduin si Georgina sa Manila, at pagbalik ko ay para bang nagkaroon ng reunion ang lahat ng trabahong iniwan ko. My desk was practically buried under piles of documents, reports, and folders that needed my attention.It was as if every piece of paper in the office had conspired to make my life miserable the moment I stepped through the door."Seriously?" I muttered under my breath as I stared at the mountain of paperwork waiting for me.Napailing ako at hinila palapit ang unang folder. Wala nam
FrancoEverything seemed to be falling into place, at least for now. Although there were still a few problems that needed to be dealt with, I could finally say that things were starting to work out the way I wanted them to.Pansin ko naman na okay na kami ni Georgina, kahit pa pilit niyang itanggi iyon.Hindi man niya sabihin nang diretso, ramdam ko sa paraan ng pakikitungo niya sa akin na unti-unti na ring nagbabago ang sitwasyon sa pagitan namin.After what happened between us over the past two days and nights, it would be ridiculous for her to keep pretending that there was absolutely nothing going on between us.Hindi naman ako manhid para hindi mapansin ang mga nangyari sa amin. I knew there was an undeniable attraction between us, and I was pretty sure that she felt it, too.The way she reacted whenever I got close to her, the subtle changes in her expression, and even those little moments when she seemed to forget that she was supposed to be mad at me were enough to tell me tha
Third PersonNapatingin si Georgina sa kanilang magkahawak na mga kamay. Hindi niya namalayang bahagyang nanikip ang kanyang dibdib sa simpleng kilos na iyon.Sa kabila ng lahat ng nangyari, naroon pa rin ang init at pagmamahal na matagal niyang inakalang tuluyan nang nawala sa buhay niya.At sa pagkakataong iyon, hindi niya alam kung alin ang mas mahirap tanggapin—ang katotohanang nagkamali siya ng hinala tungkol sa mag-asawa o ang katotohanang sa kabila ng kanyang mga pagdududa ay hindi pala siya kailanman tuluyang tinalikuran ng mga ito.“Nangako ako sa mga magulang mo na aalagaan at poprotektahan ka namin,” malumanay na sabi ni Cataleya habang marahang hinahagod ang likod ng kamay niya. “Noong nawala sila, hindi namin alam kung paano ka tutulungan. Bata ka pa noon, at napakaraming bagay ang nangyari nang halos sabay-sabay. Ang alam lang namin, kailangan naming tuparin ang pangako namin sa kanila at siguraduhing may babalikan ka kapag handa ka nang bumalik.”Bahagyang nanginig ang
Third Person“Georgina, is everything okay?” Hindi na napigilan ni Kiko na magtanong matapos ang ilang minutong pagmamasid sa dalaga. Nagkatinginan ang mag-asawa, at sa isang saglit na pagtatagpo ng kanilang mga mata ay tila nagkaunawaan na sila. Hindi man nila alam kung ano mismo ang sasabihin ni Georgina, pareho nilang nararamdamang may isang katotohanang matagal nang kinikimkim ng dalaga.Gayunpaman, hindi nila ito pinilit na magsalita dahil gusto nilang manggaling mismo sa dalaga ang anumang pagtatapat na nais nitong gawin.“Tito, Tita,” mahinang panimula ni Georgina.Dahan-dahan niyang iniangat ang ulo at sinalubong ang mga mata ng mag-asawa. Sandali siyang natigilan nang makita ang paghihintay sa kanilang mga mukha, ngunit pinilit niyang huwag muling umiwas ng tingin.Huminga siya nang malalim, saka mariing pinagtagpo ang mga palad sa kanyang kandungan na para bang doon niya kinukuha ang lakas ng loob na kailangan niya.Hindi naging madali para sa kanya ang desisyong ito. Ilang
Third PersonMakalipas ang ilang sandali, dumating ang isang kasambahay upang ipaalam na handa na ang almusal. Agad na tumayo ang lahat at nagtungo sa dining area.Habang naglalakad, hindi pa rin inaalis ni Franco ang kamay sa likod ni Georgina, dahilan upang ilang beses siyang lingunin ng dalaga nang may nagbabantang ekspresyon.“Hindi ka ba marunong maglakad nang hindi ako hinahawakan?” mahina niyang tanong habang nakangiting humaharap sa ibang direksiyon, kunwari ay walang kakaibang nangyayari.“Marunong naman,” sagot ni Franco, hindi man lang natinag sa pagbabanta ng dalaga. “Pero mas gusto kong may kasama ka.”“Sus! Palusot.”“Bakit? Hindi ba puwedeng maging sweet ang fiancé mo?”“Fiance mo mukha mo!” bulong ni Georgina, saka bahagyang pinisil ang kamay nitong nakahawak sa kaniya.Natawa si Franco ngunit hindi na siya sumagot. Sa halip, bahagya lamang siyang yumuko upang halikan ang tuktok ng ulo ng dalaga, na agad namang napahinto sa paglalakad at napatingin sa kaniya nang masam







