LOGINFranco
“Fuck, Georgina!” sigaw ko habang dali-daling binunot ang aking pagkalalaki bago nagsimulang hanapin ang brief at pantalon na kanina’y buong giliw kong hinubad na parang wala nang bukas.
Napatingin ako sa sahig. Tangina. Nasaan na nga ba ‘yung brief ko?
“Gov naman!” sigaw ni Georgina na personal kong katulong slash bantay-sarado slash kontrabida sa buhay ko, habang nakatayo sa may malapit sa poste na papunta ng kitchen na parang principal na nakahuli ng estudyanteng nagyoyosi sa likod ng gym.
“Ilang hakbang na lang ang kwarto niyo! Bakit dito pa sa sala? Baka akala ng CCTV, may live show kayo!”
Halos mabulunan ako sa sarili kong laway. Putcha, may CCTV nga pala. Hindi ko na naisip kanina dahil nga medyo madilim naman.
“Sino siya?” gulat na tanong ng babaeng kanina lang ay parang pusa na nakakunyapi sa sandalan ng sofa, ngayon ay parang naliligaw na tupa, habang hawak-hawak ang kanyang dress na parang wala siyang ideya kung saang butas dapat ipasok ang kamay.
“’Yun pa o, panty mo,” sabat ni Georgina sabay turo sa manipis na telang itim na parang pamunas lang ng salamin. “Baka maiwan mo eh gawin pang souvenir ng amo ko. Ayaw kong labhan 'yan."
Bwisit talaga ang bibig ng babaeng ito? Saan ba nakuha ng aking mga magulang ang Georgina na 'to?
“Bakit ba gising ka pa?” iritado kong tanong habang sinusubukan kong ipasok ang isang paa sa pantalon, na parang ayaw makisama sa akin ngayon.
“Nakita mo na, Gov. Nakalimutan mo na naman, no?” Tumitig siya sa akin na parang nanay kong ilang beses nang sinabi na huwag isawsaw ang kamay sa ketchup bottle. Nakahalukipkip pa ito, at sinusundan ng tingin ang bawat kilos ko.
“Bakit nga kasi?!” Kumulo na ang dugo ko. Kung hindi lang ako n*******d ay baka nasakal ko na ‘tong babaeng ‘to. "Tsaka 'yang mga mata mo! Kung saan saan mo tinitingin!"
"Kasalanan ko pa ngayon dahil nakita ko ang talong mo pati na ang lubot mong kakulay ng hating gabi?"
"Lubot ko? Kakulay ng hating gabi? Hoy Georgina, kahit ingudngod ko ang mukha mo dito eh hinding hindi ka mauulingan no!" malakas kong sabi at tuluyan ng nakalimutan ang babaeng kasama ko. "Sagutin mo ang tanong ko. Bakit gising ka pa? Don't tell me hinihintay mo ko!"
"Kakaloka, ba't naman kita hihintayin eh hindi mo naman dala yung kama?" Umiikot na naman ang mga mata niya ng magsalita. "Hindi ba’t ilang beses ko nang sinabi? Maaga tayong pinapauwi ng daddy mo sa isla!” Pabuga niyang sagot habang nagkakamot ng kili-kili na tila hindi nakakaramdam ng hiya kahit na may kaharap na lalaki.
Natigilan ako. Oo nga pala.
“Eh, anong oras pa lang ah?” Pilit kong tanggi sabay tingin sa aking wristwatch at kinakabit ang butones ng pantalon ko na ayaw pa yatang magkasya.
“Gan’to po talaga ako nagigising ‘pag pabalik na ng isla. Nagluluto pa ako ng agahan para sa mga bodyguard niyo. Eh ikaw, nagluluto ng eskandalo!” sabay irap.
Bwisit. Bakit nga ba nakalimutan ko na rin ‘yon?
“Excuse me,” sabat ng babae habang sinusubukang ayusin ang suot na damit na para bang puzzle. “Where’s your room?”
Pasimpleng lumingon ako sa kanya, sinubukang ngumiti kahit halata na ang pagkayamot sa mukha ko.
“I’m so sorry. I just remembered— I had something urgent. I’m afraid I need to send you out.”
“Out? Not home?” maarteng tanong niya na hindi naman uubra sa akin. Hindi pa ako nakapaghatid sa bahay ng kahit na sinong babae na nabembang ko. Lalo na siya na hindi naman natuloy.
Kitang-kita ko ang pag-ikot ng mata ni Georgina bago tumalikod at naglakad papunta sa kusina, habang nagsasalita pa ito nang hindi lumilingon.
“Kung gusto mo, Gov, ipag-pack ko siya ng tinapay. Para may baon pa pauwi,” sabi bita sabay pindot sa switch ng ilaw sa kusina na nadaanan niya.
Nagngitngit ako sa inis dahil sigurado akong nakangisi siya or making faces habang sinasabi iyon dahil hindi ko nakikita ang mukha niya.
“No, thanks.” Napatingin ako sa nagsalitang babae na hindi ko alam ang pangalan at wala na rin naman akong balak alamin. “I’ll go ahead.”
Nagsimula na itong maglakad papunta sa pintuan at nakita kong may dinampot siya sa sahig na napag-alaman kong purse niya.
Ako naman ay dinampot ang long sleeve polo at sinuot bago pumunta sa kusina kung saan nadatnan ko si Georgina na tila nagsasaing na.
“Ay kalabaw! Ano ba naman Gov, akala ko sa kwarto na kayo dumiretso!” Hawak pa ng bruha ang kanyang dibdib na akala mo naman talaga ay gulat na gulat ng mapatingin sa akin. Pinatong niya ang kaserola sa kalan at binuksan iyon.
“Kailangan nating mag-usap,” sabi ko.
Natigilan siya at nanatiling nakatingin lang sa akin. Ang seryoso ng kanyang mukha, siguro ay alam na niya na talagang hindi ko na nagugustuhan ang kinikilos niya.
Hindi sa minamaliit ko siya at ang trabaho niya. Pero gusto kong ipaalala sa kanya na katulong siya dito kaya hindi pwede ang paraan niya ng pagsasalita at pakikitungo sa akin.
“Kailanman ay hindi ako tumingin sa katayuan ng kahit na sino, pero ayaw ko sa paraan ng pakikipag-usap mo sa akin,” seryoso kong sabi. “Sa susunod na umasta ka pa rin ng kagaya ng pag-asta mo kanina ay talagang sisisantehin kita.”
Hinintay ko na magsalita siya. Maigi na yung ganito na pinagsabihan ko muna siya kaysa naman basta ko na lang tanggalin sa trabaho.
“Alam niyo, Sir,” sabi niya makalipas lang ang ilang saglit. Ewan ko, pero may palagay akong hindi pa rin maganda ang lalabas sa bibig niya.
“Kapag nabitin kayo, huwag niyo akong idamay. Na-pollute na nga ang innocent eyes and mind ko eh sa akin niyo pa ibubunton ang init ng ulo niyo sa baba. Sige na ho, pumunta na kayo sa kwarto niyo at ilabas niyo sa banyo lahat ng frustrations niyo habang nagluluto ako ng almusal. Gutom lang din ‘yan.”
Napanganga na lang ako dahil sa sinabi niya lalo at tinalikuran niya na ako para kumuha ng lulutuin sa ref. Did she just ignore me?
FrancoI pressed my lips together, suppressing the urge to grab my phone again and message her first. Why should I be the one to reach out when she couldn't even spare a few seconds to ask how I was doing?The more I thought about it, the more ridiculous it seemed. I was the one who had spent two days away from the island to fetch her, and now I was the one wondering whether she had even noticed that I was gone.Napailing ako sa sarili ko.Get a grip, Franco.I was the governor, a grown man with a province to manage and more responsibilities than I could count. I shouldn't be sitting in the back of my car, sulking over the fact that my wife hadn't texted me.And yet, heto ako at ginagawa ang ayaw kong gawin.A few minutes later, the car finally entered the mansion's driveway. The familiar sight of the property came into view, and I immediately straightened in my seat as Mon slowed down in front of the main entrance."Here we are, sir," he announced."Thanks, Mon. You can go home after
FrancoPinilig ko ang ulo ko at marahang iminasahe ang sentido ko.I could already imagine another lengthy discussion with them, complete with raised eyebrows, disapproving looks, and arguments that would probably go around in circles until someone finally gave up.And honestly, I wasn't in the mood to deal with that right now.Kailangan ko munang isantabi ang tungkol kay Joanne at sa kumpanya dahil may mas importanteng bagay akong kailangang asikasuhin.Dalawang araw akong nawala sa isla para sunduin si Georgina sa Manila, at pagbalik ko ay para bang nagkaroon ng reunion ang lahat ng trabahong iniwan ko. My desk was practically buried under piles of documents, reports, and folders that needed my attention.It was as if every piece of paper in the office had conspired to make my life miserable the moment I stepped through the door."Seriously?" I muttered under my breath as I stared at the mountain of paperwork waiting for me.Napailing ako at hinila palapit ang unang folder. Wala nam
FrancoEverything seemed to be falling into place, at least for now. Although there were still a few problems that needed to be dealt with, I could finally say that things were starting to work out the way I wanted them to.Pansin ko naman na okay na kami ni Georgina, kahit pa pilit niyang itanggi iyon.Hindi man niya sabihin nang diretso, ramdam ko sa paraan ng pakikitungo niya sa akin na unti-unti na ring nagbabago ang sitwasyon sa pagitan namin.After what happened between us over the past two days and nights, it would be ridiculous for her to keep pretending that there was absolutely nothing going on between us.Hindi naman ako manhid para hindi mapansin ang mga nangyari sa amin. I knew there was an undeniable attraction between us, and I was pretty sure that she felt it, too.The way she reacted whenever I got close to her, the subtle changes in her expression, and even those little moments when she seemed to forget that she was supposed to be mad at me were enough to tell me tha
Third PersonNapatingin si Georgina sa kanilang magkahawak na mga kamay. Hindi niya namalayang bahagyang nanikip ang kanyang dibdib sa simpleng kilos na iyon.Sa kabila ng lahat ng nangyari, naroon pa rin ang init at pagmamahal na matagal niyang inakalang tuluyan nang nawala sa buhay niya.At sa pagkakataong iyon, hindi niya alam kung alin ang mas mahirap tanggapin—ang katotohanang nagkamali siya ng hinala tungkol sa mag-asawa o ang katotohanang sa kabila ng kanyang mga pagdududa ay hindi pala siya kailanman tuluyang tinalikuran ng mga ito.“Nangako ako sa mga magulang mo na aalagaan at poprotektahan ka namin,” malumanay na sabi ni Cataleya habang marahang hinahagod ang likod ng kamay niya. “Noong nawala sila, hindi namin alam kung paano ka tutulungan. Bata ka pa noon, at napakaraming bagay ang nangyari nang halos sabay-sabay. Ang alam lang namin, kailangan naming tuparin ang pangako namin sa kanila at siguraduhing may babalikan ka kapag handa ka nang bumalik.”Bahagyang nanginig ang
Third Person“Georgina, is everything okay?” Hindi na napigilan ni Kiko na magtanong matapos ang ilang minutong pagmamasid sa dalaga. Nagkatinginan ang mag-asawa, at sa isang saglit na pagtatagpo ng kanilang mga mata ay tila nagkaunawaan na sila. Hindi man nila alam kung ano mismo ang sasabihin ni Georgina, pareho nilang nararamdamang may isang katotohanang matagal nang kinikimkim ng dalaga.Gayunpaman, hindi nila ito pinilit na magsalita dahil gusto nilang manggaling mismo sa dalaga ang anumang pagtatapat na nais nitong gawin.“Tito, Tita,” mahinang panimula ni Georgina.Dahan-dahan niyang iniangat ang ulo at sinalubong ang mga mata ng mag-asawa. Sandali siyang natigilan nang makita ang paghihintay sa kanilang mga mukha, ngunit pinilit niyang huwag muling umiwas ng tingin.Huminga siya nang malalim, saka mariing pinagtagpo ang mga palad sa kanyang kandungan na para bang doon niya kinukuha ang lakas ng loob na kailangan niya.Hindi naging madali para sa kanya ang desisyong ito. Ilang
Third PersonMakalipas ang ilang sandali, dumating ang isang kasambahay upang ipaalam na handa na ang almusal. Agad na tumayo ang lahat at nagtungo sa dining area.Habang naglalakad, hindi pa rin inaalis ni Franco ang kamay sa likod ni Georgina, dahilan upang ilang beses siyang lingunin ng dalaga nang may nagbabantang ekspresyon.“Hindi ka ba marunong maglakad nang hindi ako hinahawakan?” mahina niyang tanong habang nakangiting humaharap sa ibang direksiyon, kunwari ay walang kakaibang nangyayari.“Marunong naman,” sagot ni Franco, hindi man lang natinag sa pagbabanta ng dalaga. “Pero mas gusto kong may kasama ka.”“Sus! Palusot.”“Bakit? Hindi ba puwedeng maging sweet ang fiancé mo?”“Fiance mo mukha mo!” bulong ni Georgina, saka bahagyang pinisil ang kamay nitong nakahawak sa kaniya.Natawa si Franco ngunit hindi na siya sumagot. Sa halip, bahagya lamang siyang yumuko upang halikan ang tuktok ng ulo ng dalaga, na agad namang napahinto sa paglalakad at napatingin sa kaniya nang masam







