All Chapters of The Governor's Lost Heiress: Chapter 1 - Chapter 10

Franco“Hi, handsome.” Mabilis kong pinalis ang kamay ng babaeng lumapit sa akin. Sa lahat ng ayaw ko ay yung hinahawakan ako ng walang paalam. Mahilig ako sa babae pero hindi ako sabik. Kaya hindi rin lahat ng lumalapit sa akin ay pinapatos ko. Taliwas sa sinasabi ng Georgina na yon na kahit posteng nakapalda ay papatulan ko.“Hmp, snob!” sabi ng babae na hindi na rin nagpumilit. Mukhang hindi niya ako kilala kaya niya nasabi iyon. Ngayon nga ay nasa party na ako ng isa sa mga naging kaibigan ko dito sa Manila noong nag-aaral pa ako sa kolehiyo.Kasalukuyan akong nakaupo sa isa sa mga nagkalat na couch sa isang private club na nirentahan ng babaerong si Michael. Anak din ng politiko pero sa bayan naman ng Taytay sa Rizal. Kanina ko pa tinitignan ang babaeng hindi rin naaalis ang tingin sa akin na nakaupo sa di kalayuan.Mukha itong matangkad kahit na nakaupo, maputi at base sa postura ay sigurado akong maganda ang katawan. Hindi ako umalis sa kinauupuan ko dahil alam ko naman na s

Franco"Sinabi ko na sayo, hindi ko tatanggalin si Georgina.” Hindi ko talaga maisip kung bakit ganun na lang ang pagpipilit ng aking ama na panatilihin sa tabi ko ang babaeng kagit na 'yon na ginawa na yatang hobby ang pambabara at pagsagot-sagot sa akin.Isang oras na ang nakalipas ng makarating ako ng bahay.“Hindi mo naman siguro balak na gawing kabit ang babaeng yon.” “Franco!” bulalas ng aking ama. Kitang-kita ang disbelief sa kanyang mukha.“Nagtatanong lang, alam ko naman na hindi mo magagawang saktan si Mommy.”“Talagang hindi,” mabilis niyang tugon. Mula pagkabata ay nakita ko na kung gaano nila kamahal ang isa’t-isa. Kahit ang buong probinsya ng Catanduanes ay nakita iyon. Kaya lang, wala na akong maisip na ibang dahilan para hayaang manatili sa tabi ko ang Georgina na 'yon."Sumasakit ang ulo ko sa babaeng 'yon, Dad,” sabi ko habang napapailing pa.“Sigurado ako na mabait siyang bata, Franco. Bakit hindi mo iyon makita?” tanong naman ng aking ama. "Kahit ang mommy mo ay ga

GeorginaDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at feeling disoriented pa ako na parang may agiw pa ang utak ko.Bumangon ako sabay kamot ng aking ulo bago tumingala, tsaka pinaikot iyon bilang exercise at pinatunog ang aking leeg. Nakasanayan ko ng gawin ito sa tuwing nagigising.Patayo na ako ng biglang may pumigil sa akin na kung anong mabigat. Naikunot ko ang aking noo at yumuko. Doon ko nakita ang braso na nasa tiyan ko habang ang kamay ay humahagod sa tagiliran ko na tila ba nagugustuhan nito ang ginagawa.“Mmm…” Lumingon ako sa aking kaliwa kung saan nagmula ang tila pag-ungol. Nanlaki ang aking mga mata ng makita ko si Franco Villarreal na ngayon ay unti-unti ng dumidilat.“Ahhhhhh!!!!!!!!!!!” sabay naming sigaw. Pagkatapos ay biglang bumukas ang pintuan ng silid kasunod ang pagpasok ng mga magulang ni Franco.“Georgina!” bulalas ni Ma'am Cataleya.“Ma'am!” malakas kong sabi din.“Franco!” Si Sir Kiko naman ang siyang nagsalita. Nanlalaki ang mga matang nakatingin sa anak

GeorginaAng shipping company na tinutukoy ni Sir Kiko—iyon mismo ang kumpanyang pag-aari ng pamilya ko. Ang kumpanyang itinayo ng dugo, pawis, at halos buong buhay ng mga magulang ko. Ang kumpanyang inalagaan, pinalago, at ipinaglaban sa gitna ng bagyo, ng lugi, ng intriga.Ang kumpanyang nawala sa amin sa isang iglap—at sa pagkawala nito, parang hinila rin palabas ang hininga nina Mommy at Daddy hanggang tuluyan silang hindi na muling bumangon.How dare he—how dare he—na banggitin iyon na para bang isa lamang iyong bagay na puwedeng ipamigay. Na para bang simpleng regalo na puwedeng iabot, na parang isang kahon na puwedeng itali ng ribbon at ipasa para lang matakpan ang isang kasalanan.Parang walang bigat. Parang walang kasaysayan. Parang walang dugong dumikit sa bawat piraso ng papel, sa bawat kontrata, sa bawat barkong umalis at bumalik sa pantalan na iyon.Ramdam ko ang pag-init ng dibdib ko. Parang may sumisiksik na hangin sa lalamunan ko. Isang higanteng kamay na unti-unting hu

FrancoGalit akong napatingin sa pintuan nang bigla na lang iyong bumukas nang wala man lang warning.Akala ko ay si Mon lang ang papasok para ipaalala ang susunod kong schedule.Pero mas lalo lang sumama ang timpla ko nang si Georgina ang bumungad sa akin.Nakatayo siya sa may pintuan, kalmado ang ekspresyon na para bang wala siyang pakialam kung nakasimangot na ako sa kanya."Hindi ka ba marunong kumatok?" malamig kong tanong.Hindi man lang siya natinag."Kumatok ako, Gov. Hindi ko na kasalanan kung hindi mo narinig."Bahagya pa siyang nagkibit-balikat.Mainit na nga ang ulo ko dahil sa sunod-sunod na trabaho, dumagdag pa ang babaeng ito.Hindi ko maintindihan ang sarili ko.Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang iritasyon na nararamdaman ko sa tuwing kaharap ko siya. Noong una ay wala naman siyang ginagawa para asarin ako, pero bawat kibot niya ay parang may kakaibang kakayahang ubusin ang pasensya ko."Bakit nandito ka?" tanong ko, pinipigilan ang inis sa boses ko. "At nasaan