INICIAR SESIÓNNapatigil si Hunter, at ang matipuno nitong likod ay bahagyang nanigas. Bahagyang gumalaw ang kanyang Adam's apple, isang maingat at pigil na kilos.Pagkaraan ng mahabang katahimikan, dahan-dahan siyang lumingon. Mag-aambang magsalita na sana siya nang biglang bumaba ang kanyang tingin, at ang kaunting paglambot sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng isang nakapanlalamig na kasungitan.Pinalalabas ni Solenn na may pinipindot siya sa screen ng kanyang telepono habang muling nagsasalita, "Kung libre ka ngayong gabi, pwede ba tayong maghapunan nang sabay?"Saka siya nag-angat ng tingin sa lalaki, nagpakita ng matamis na ngiti, at nagtanong, "Bakit?""May ka-text ka?" Ang malamig na tingin ni Hunter ay dumaan sa teleponong hawak ng dalaga.Tumango si Solenn habang nananatiling matamis ang ngiti, "Oo, bakit?"Tinitigan siya ni Hunter, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo bago tumalikod nang walang sinasabi.Nakatayo lang doon si Solenn habang ang ngiti sa kanyang mga labi ay hin
Kinaumagahan, pumasok ang sinag ng liwanag ng araw sa kwarto mula sa manipis at transparent na kurtina, na nag-iiwan ng anino sa makintab na sahig.May mahinang katok sa pintó ng silid. Binuksan ni Solenn ang pintó, at nang makita ang taong pumasok, bahagyang gumalaw ang kanyang mga labi sa isang ngiti."Magandang umaga po, Manang Hilda."Matamis ang ngiti ng dalaga, maliwanag ang mga mata, tulad ng liwanag ng umaga na kayang magpawi sa lamig ng panahon.Magalang na nakatayo si Manang Hilda sa pintó, hawak ang isang bagong-bagong terno suit.Hindi rin mapigilan ni Manang Hilda ang mapangiti. "Magandang umaga po, ma'am. Ipinadala po ni Sir ang mga damit na ito para sa inyo. Naghihintay na po siya sa ibaba para sa almusal."Umuwi ngayong umaga si Hunter?"Salamat po," sabi ni Solenn habang nakangiting tinatanggap ang mga damit.Ang terno suit ay isang custom-made na damit mula sa isang mamahaling branded fashion house, isang tatak na paborito ni Solenn noon pa man, na ang presyo ay nags
Naghahanap siya ng simpleng pambabaeng pambahay o pajama, mabilis na nagpalit, at bumalik sa kuwarto. Kinuha niya ang itim na suit jacket na ilang beses niyang tinapakan kanina, maingat na inayos ang mga lukot sa tela, at mabilis na bumaba.Ang sala sa ibaba ay maliwanag na maliwanag. Bumaba si Solenn sa hagdanan habang kita ang mga biloy sa kanyang pisngi, ngunit walang bakas ng lalaki sa kanyang paningin.Karaniwan sa ganitong oras, alinman sa tumataginting ang telepono nito habang nakikipag-usap sa negosyo sa sala o kaya'y nagtatrabaho sa opisina nito ay tiyak na hindi pa ito oras ng kanyang pagtulog.Mabilis na tumakbo muli si Solenn paakyat, patungo sa opisina ni Hunter.Ang pinto ng opisina ay mahigpit na nakasara, at hindi niya alam kung may tao ba roon sa loob.Kumatok muna siya sa pintó bago magsalita, "Kuya, ibabalik ko lang 'tong damit mo."Walang sumagot kaya muli niya itong tinawag, "Kuya?"Ngunit wala pa ring sumasagot sa loob."Bubuksan ko na lang ha?" Nakahawak na ang
Isang tipid na ngiti ang lumitaw sa mga labi ng lalaki habang mabilis na bumababa sa hagdanan."Sir," bumati ang kasambahay o caretaker ng mansyon, na bahagyang nagulat sa malambot na ekspresyon sa mukha ng kanyang amo, saka magalang na nagtanong, "Dito po ba kayo magpapalipas ng gabi?"Si Manang Hilda ay pumasok bilang caretaker sa Grandé Villa dalawang taon na ang nakararaan matapos makapasa sa mga mahihigpit na interview. Nang una siyang dumating, ang napakalaking mansyon ay tahimik at napakalungkot.Ngunit ang mga bakas ng dating buhay at saya ay makikita pa rin sa makukulay na palamuti, sa iba't ibang muwebles, at iba pang natitirang detalye.Subalit sa hindi malamang dahilan, ang buhay na iyon ay biglang nawala, at ang mansyong ito ay naiwang bakante at walang nakatira. Nag-iwan pa ng bilin si Hunter na ang lahat ng bagay sa mansyon ay dapat manatili sa kung ano ito at huwag babaguhin ng walang pahintulot.Sa nakalipas na dalawang taon, paminsan-minsan ay pumupunta si Hunter dit
“Oo.” Walang man lang pag-aalinlangan, isang maikli at direktang salita.Bahagyang kumirot ang puso ni Solenn. Ang mga biloy sa sulok ng kanyang bibig ay natigilan, at kahit nananatili ang ngiti sa kanyang mga labi, ang kanyang mga mata ay bahagyang namula. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa epekto ng alak o dahil sa matinding sama ng loob.Lumuwag ang mga daliri niya at unti-unting bumitaw.Ang matangkad at makisig na tindig ni Hunter ay nakatayo sa tabi ng kama, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo. Nang makitang hindi ito nagsasalita, naghanda na itong tumalikod at umalis.Nang bigla na lamang umalingawngaw ang malinaw niyang boses sa likod nito."Ilan?"Napatigil si Hunter, ang boses ay wala pa ring anumang bakas ng emosyon, "Isa."Dala man ng alak o ng matinding lakas ng loob, tinitigan ni Solenn ang matangkad at tuwid na likod ng lalaki at buong tapang na nagtanong, "Nakatabi mo rin ba siya sa pagtulog?"Pagkatapos niyang magsalita, napahinto ang lahat at napuno ng k
Nananatiling tahimik si Solenn habang pinagmamasdan ang mahahaba at malalaking daliri ng lalaki na maingat at mabilis na naglalagay ng gasa sa kanyang tuhod.Ang salitang "gusto" ay paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang puso nang libu-libong beses, na nagdudulot ng matinding kirot sa kanyang dibdib.Kailanman ay hindi nito malalaman na noong nasa clinic pa sila ng paaralan, nagamot na ng doktor ang kanyang sugat, ngunit tinanggihan niya nang subukan nitong lagyan iyon ng gasa.Mula sa sandaling nalaman niyang si Hunter ang susundo sa kanya, may isang lihim at umaasang hiling na nabuo sa kanyang isip.Kapag nakita kaya nitong nasaktan siya nang ganito, mas lalo kaya itong mag-aalala at maawa sa kanya?Puno ng pamilyar na amoy ng lalaki ang bawat hangin na hinihinga ni Solenn sa loob ng kotse, at ang mainit na palad ni Hunter na nakatukod sa kanyang bukung-bukong ay nagbibigay ng matinding kaginhawahan.Dahil sa amoy at sa epekto ng alak, naging mabigat ang ulo ni Solenn hanggang sa u







