Kabanata 7

Bigla siyang napatingin sa itaas. Sa labas ng private function room, bukod sa tahimik na gabi, walang ibang tao roon. Ngunit ang amoy ng pabango ay patuloy na pumapalibot sa hangin, na parang dumadaloy sa bawat ugat at kalamnan ng kanyang katawan.

Dahan-dahan siyang huminga, at isang kakaibang kirot at sikip ang bumalot sa kanyang dibdib.

Pumikit si Solenn. Masyado ba siyang maraming nainom? Paano niya naamoy ang amoy ni Hunter dito?

Ang bawat function room sa Paradise Grandé ay may sariling banyo sa labas, na may isang minutong lalakarin lamang. Ang liwanag ng buwan ay nagbibigay-liwanag sa palikong daang gawa sa patag na bato, at naglakad si Solenn patungong banyo habang ang kanyang bawat hakbang ay nasisinagan ng liwanag.

Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa malamig na marmol na lababo habang nakatutok ang ilaw sa itaas. Tinitigan ni Solenn ang sarili sa salamin. Ang maganda niyang mukha ay may pino at simpleng make-up na lalong nagpapalabas sa kanyang ganda. Dahil sa nainom na alak, ang kanyang paningin ay medyo sumasayaw at malabo na, at ang kanyang maputing balat ay bahagyang namumula.

Bahagya siyang ngumiti, at lumabas ang maliit na biloy sa gilid ng kanyang labi. Ngunit kahit ang ngiting ito ay hindi kailanman nakapagpalambot sa napakalamig na puso ni Hunter.

Tiningnan niya ang oras sa kanyang telepono. Magsisimula na ang roleplay sa loob ng private room. Inayos niya ang kanyang make-up at lumabas ng banyo.

Paglabas na paglabas pa lang niya sa p***o, agad na humalo sa hangin ang amoy ng sigarilyo na may kasamang matapang na mentol. At sa ilalim n’on, naroon din ang pamilyar at malamig na amoy ng pabango.

Sa dilim sa kanyang harapan, may kumikislap na pulang ilaw mula sa sigarilyo. Mabilis na tumibok ang puso ni Solenn at napatitig siya ng maigi.

Ang matangkad at magandang tindig ng lalaki ay tila nakikipag-isa sa kadiliman ng gabi. Kaswal siyang nakasandal sa posteng kahoy, ang isang kamay ay nakabolsa habang ang isa naman ay nakabitin nang natural sa kanyang tabi. Ang kanyang mahahabang daliri ay humahawak sa sindadong sigarilyo. Naglalabas siya ng aura ng isang taong mataas, malamig, at hindi basta-basta malalapitan.

Ang tanging naririnig lamang ay ang kaluskos ng mga dahon sa hangin at ang mabilis na pagtibok ng puso ni Solenn. Kahit gaano na katagal ang lumipas, ang bawat kilos ng lalaking ito ay patuloy pa ring gumugulo sa kanyang puso.

Inipit at pinatay ni Hunter ang kanyang sigarilyo, pinaling ang kanyang ulo, at nagkatitigan ang kanilang mga mata.

"Hindi mo na ba ako nakikilala?"

Ang kanyang boses ay malalim at malamig, na nagdulot ng panlalamig sa kanyang buong katawan. Agad na nabalik sa sarili si Solenn at nagpakita ng isang matamis na ngiti.

"Kuya… a-anong ginagawa mo rito?" Lumapit siya nang ilang hakbang hanggang sa makatayo siya sa harapan ng lalaki.

Nakasuot ang lalaki ng isang pasadyang itim na amerikana na gawa sa mamahaling tela na lalong nagpapalitaw sa kanyang matangkad at malapad na balikat. Sa ilalim nito, ang itim na polo ay nakasuksok nang maayos sa kanyang sinturon, na nagpapatingkad sa kanyang katamtamang baywang. Ang kanyang mga mata ay makikitid, matalas, at malamig—tulad ng isang yelo. Ang ilang hibla ng kanyang itim na buhok ay nalalaglag sa kanyang noo dahil sa hangin.

"Uminom ka ba?" mahina niyang tanong. Ang kanyang malalim at tahimik na tingin ay bumaba mula sa kanyang paa hanggang sa kanyang namumulang mukha.

Sa gitna ng malamig na hangin, ang amoy ng kanyang pabango ay humalo sa amoy ng alak sa hininga ni Solenn.

Hindi naramdaman ni Solenn na lasing siya, ngunit ang epekto ng alak ay nagpapalutang sa kanyang isip. Nang makita niya ang malamig at walang emosyong mukha ni Hunter, naramdaman niyang tila sobra nga ang kanyang nainom.

Noon ay napakahigpit sa kanya ni Hunter. Kailanman ay hindi siya pinapayagang uminom nito kahit isang patak lang ng alak. Ngunit noong mga taong nasa ibang bansa siya, tumaas ang kanyang kakayahang magdala ng alak.

Pumikit ang kanyang mga mata at nanatili ang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. "Opo, kaunti lang naman."

Higit pa sa kaunti, halos lumulutang na nga ang kanyang isip.

Lalong lumamig ang mga mata ni Hunter habang nakatitig sa kanyang malabong tingin. "Solenn, lumalakas na talaga ang loob mo."

Kapag galit ito sa kanya, palagi nitong tinatawag ang buo niyang pangalan.

Ngumiti nang matamis si Solenn at humakbang pa nang isa pabalik sa lalaki. Ang dulo ng kanyang sapatos na may mataas na takong ay bahagyang dumikit sa dulo ng sapatos ng lalaki. Initingala niya ang kanyang ulo, habang ang kanyang mga biloy ay puno ng kapilyuhan.

"Galit ka ba?"

Tumingin si Hunter sa kanyang magandang mukha. Ang kanyang mahahabang pilikmata ay gumagalaw na parang maliliit na paypay. Dahil sa alak, ang kanyang maputing balat ay may natural na pamumula at ang kanyang hininga ay amoy prutas na rin.

Masyado siyang nakatayo ng malapit. Ang kanyang puting bestida ay maikli at nakalabas ang kagandahan ng kanyang katawan. Walang sinumang lalaki ang makakatangging tumingin sa kanya.

Sinasadya man o hindi, tila walang pakialam si Solenn habang nakatingin sa kanya na may bahagyang ngiti.

Nanatiling malamig at walang reksyon ang mukha ni Hunter. Nang walang sinasabi, hinubad niya ang kanyang amerikana at ibinalot ito ng mabigat sa mga balikat ni Solenn.

"Sino ang kasama mong uminom?" tanong ng kanyang malalim na boses.

Ang malaking amerikana ay tuluyang bumalot sa kanyang maliit na katawan. Bago pa man niya maunawaan ang ginawa nito, naramdaman na niya ang pamilyar na init at ang matapang at mabangong amoy na nakatatak sa tela. Bumalot ito sa kanyang pang-amoy at naramdaman niyang parang nakatali siya rito. Na para bang mahigpit siya nitong niyayakap sa kanyang mga bisig.

Bumalik ang isip ni Solenn sa kanyang kabataan, noong nalaman niyang may gusto siya kay Hunter. Ang hiya at lihim na kasalanan ng damdaming iyon ay nagpahirap sa kanya gabi-gabi, na nagpapatulog sa kanya bago magmadaling-araw at nag-iiwan ng maitim sa ilalim ng kanyang mga mata araw-araw sa eskwelahan.

Lihim niyang kinuha ang isa sa mga puting polo shirt ni Hunter at itinago ito sa kanyang kwarto. Gabi-gabi, inilalagay niya ito sa tabi ng kanyang unan, at natutulog habang naaamoy ang pabango nito.

Ang palihim na kilos na iyon ay nagpapatibok ng mabilis sa kanyang puso, ngunit iyon lamang ang nagbibigay sa kanya ng kapayapaan sa pagtulog.

Ang mga nangyari sa nakaraan ay parang mabibigat na kadena na nagtatali sa kanya, nang walang paraan para makatakas.

"Nagtatanong ako." Nang walang nakuhang sagot, lalong lumamig ang mga mata ng lalaki, at ang kanyang boses ay may halong pagkadismaya at pagmamadali.

Agad na nabalik sa reyalidad si Solenn dahil sa malamig nitong boses. Kusa at mahigpit na hinawakan ng kanyang mga daliri ang dulo ng amerikana ng lalaki.

Ang relasyon nila ni Hunter ay hindi na tulad ng dati. Hindi na siya ang batang babae na kailangang mag-ulat ng bawat kilos at humingi ng pahintulot sa kanya.

Pumikit siya at tinitigan ang mga mata nitong kulay tsokolate. "Malaki na ako, at lalong hindi na kita guardian. Wala nang dahilan para makiusisa ka nang ganyan sa personal kong buhay, 'di ba?"

Isang malamig at mahinang tawa ang lumabas sa lalamunan ng lalaki, tila pinagtatawanan nito ang kanyang pagiging musmos.

Palagi itong ganoon, tahimik at malamig na pinapanood ang kanyang mga damdaming parang gamu-gamo na lumalapit sa apoy, habang lihim na pinagtatawanan ang kanyang katangahan at pagkasira.

Inalis niya ang mabigat na amerikana sa kanyang mga balikat at pilit na isinalpak ito pabalik sa mga bisig ng lalaki.

"Naghihintay sa akin ang mga kasama ko. Kailangan ko nang umalis." Tumalikod siya para lumakad, ngunit bago pa man siya makahakbang, isang mahigpit na hawak ang humuli sa kanyang pulso.

Isang mainit at tuyong palad ang humawak sa kanyang balat, at ang init niyon ay tumagos hanggang sa kanyang mga ugat. Ang mahahabang daliri ni Hunter ay mahigpit na humawak sa kanya habang ang matangkad nitong katawan ay nakatayo sa kanyang tapat.

"Bakit ka pa bumalik dito?"

Ang malamig at walang pakialam na mga salita ay nagpadama ng panginginig sa mga mata ni Solenn. Malinaw ang gustong sabihin nito: ayaw nitong bumalik pa siya. Isang matinding kirot at pahirap ang kumalat sa kanyang dibdib, na tumagos hanggang sa kanyang mga buto.

Pumikit siya at ginawang magaan at walang pakialam ang kanyang boses. "Para magpakasal."

Bahagyang natawa ang lalaki, at ang manipis nitong mga labi ay gumuhit ng isang malamig na ngiti. "Solenn, hindi ba mabigat ang ulo mo?"

Bago pa man maunawaan ni Solenn ang ibig nitong sabihin, narinig na naman niya ang nang-uuyam nitong boses: "Ang lalaking 'yan ay mas marami pang ibinigay na pambabae at kataksilan sa'yo kaysa sa mga taong nabubuhay ka, at magpapakasal ka pa sa ganyang uri ng tao?" Ang kanyang boses ay malinaw, malamig, at puno ng pangmamaliit.

"Kung hindi sa kanya, e kanino?" mabilis na tanong ni Solenn.

Isang mababaw na biloy ang lumitaw sa gilid ng kanyang labi habang ang kanyang mahahabang pilikmata ay gumagalaw para salubungin ang malamig nitong tingin. "Sa’yo ba ako dapat magpakasal?"