LOGINKahit napakarami niyang babae, palaging nagagawan ng paraan ng pamilya Perez na bayaran ang media para hindi kumalat ang tsismis. Kung ang video na hawak ni Solenn ay makalabas, malaking gulo at kahihiyan ito sa pamilya Perez.
Kaya mabilis siyang sumingit, "Mom, Dad, hindi naman sinasadya ni Solenn kagabi. Kalimutan na lang natin 'yon." Galit na galit si Don Raoul dahil napahiya ang kanyang anak nang buhusan ng alak, at talagang balak niyang hingan ng paliwanag ang pamilya Ortega. Ngayong humingi na ng tawad ang pamilya Ortega at seryoso naman ang kanilang pagpapakumbaba, at dahil magagamit pa niya si Miguel sa negosyo sa hinaharap, saka nagbigay pa ng daan ang kanyang anak, bahagyang lumambot ang kanyang matigas na mukha. "Kung ganun, hija, ayusin mo ang iyong ugali sa susunod at huwag kang gagawa ng anumang bagay na makakasira sa pangalan ng pamilya Perez." Mabilis na sumagot si Miguel, "Tama po kayo, Don Raoul. Makakaasa po kayo." Karaniwan, ang mga babae ang gumagawa ng paraan para magpalakas kay Tristan, ngunit ngayon lang may babaeng kinailangan niyang pagbigyan at sabihang "kalimutan na lang." Hindi napigilan ni Donya Vanessa na titigan pa nang maigi si Solenn. Ang kanyang mga kilay at mata ay napakaganda, ang uri ng mukha na madaling makakatangay sa puso ng kahit sinong lalaki. Ngunit nararamdaman niyang ang dalagang ito ay hindi kasing-hinhin, kasing-bait, at madaling pasunurin tulad ng ipinapakita nito. "Iinumin ko po muna ang basong ito bilang tanda ng aking paggalang sa inyo, at umaasa akong mapapatawad niyo na po ako, Tito at Tita." Inangat ni Solenn ang kanyang baso at ininom ang alak sa isang inuman lang. Dahil nakitang seryoso siya, inangat din nina Don Raoul at Donya Vanessa ang kanilang mga baso at uminom ng kaunti bilang paggalang din sa kanya. Magaling makiramdam si Carmina. Nang makitang hindi na naghihigpit ang pamilya Perez, mabilis niyang hinila si Solenn para paupuin sa tabi ni Tristan. "Solenn, bilisan mo at magbuhos ka ng alak para kay Tristan." Bago pa man siya matapos magsalita, nagbuhos na si Tristan ng kalahating basong alak sa baso ni Solenn. Ngumiti ng bahagya si Solenn, "Salamat, my future husband." Bahagya niyang inangat ang kanyang baso at ininom ulit ito sa isang lagukan. Habang pinapanood siyang uminom, may naisip si Tristan. Ang masunuring Solenn sa harap niya ngayon ay ibang-iba sa maangas at matapang na Solenn kagabi. Ang babaeng ito ay nagbuhos ng alak sa kanya kagabi at pinagbantaan pa siya gamit ang video sa harap ng kanyang mga magulang ngayon. Isang babaeng walang malaking pamilya o mataas na katayuan, ngunit napakaraming paraan at taktika. Habang pinagmamasdan ang maputi at magandang leeg nito na tumitingala para uminom, isang tusong kumikislap na tingin ang lumabas sa mga mata ni Tristan. Ang mga babae ay mga nilalang na sumusunod lamang kapag naturuan na ng leksyon. Ang pagiging masunurin ni Solenn ay nagpapaligaya kina Miguel at Carmina, na agad na kinuha ang pagkakataon para ilipat ang usapan tungkol sa pamamanhikan at kasal. Habang nag-uusap, naintindihan na ni Solenn ang buong mangyayari—kapag nag-isang dibdib na ang dalawa, magbibigay si Don Raoul ng isang kontrata sa negosyo na nagkakahalaga ng tatlumpung milyong piso kay Miguel bilang regalo sa kasal. Ipapakilala rin siya nito sa mga makapangyarihang tao at mataas na lipunan sa maynila. Hindi kataka-taka kung bakit gustong-gusto ni Miguel na ipakasal siya kay Tristan. Pagkaraan ng ilang oras, pinag-uusapan na ng dalawang pamilya ang petsa ng kasal. Walang siglang pinapaikot ni Solenn ang kanyang telepono sa kanyang kamay, habang patagilid na tumitingin kay Tristan na nakaupo sa tabi niya. Ngumiti siya at bumulong nang mahina, "Tristan, naisip mo na ba ang suggestion ko kagabi?" Marami-rami na siyang nainom, kaya namumula na ang kanyang maputing balat dahil sa espiritu ng alak. Naalala ni Tristan ang mga salitang nagbabanta sa video na kinuhanan nito kagabi, na ianunsyo ang kasal o mapapahiya siya sa harap ng maraming tao? Alin ang pipiliin niya? Natawa siya sa kanyang sarili. Sa paraan ng pagtrato ng pamilya Ortega kay Solenn, halatang hindi naman siya masyadong pinapahalagahan ng mga ito. "Ang pag-anunsyo ng kasal ay wala namang maidudulot na maganda sa'yo, 'di ba?" mahina niyang tanong. Ngumiti si Solenn, "Wala ka na roon, Tristan." Nagsalin si Tristan ng panibagong baso ng alak para sa kanya. "Ang paghingi sa akin na sirain ang kasunduan ngayon ay makakasira lang sa saya ng mga nakatatanda, 'di ba?" Dahan-dahan niyang inilagay ang kanyang kamay sa likod ng upuan ni Solenn, na para bang yayakapin na niya ito sa balikat. Tumingin si Solenn sa kanyang bisig, natawa ng mahina at tumayo. "Pupunta lang ako sa banyo." Lumabas siya sa silid na iyon gamit ang kanyang matataas na takong. Sa sandaling bumukas ang p***o, isang mabango at malamig na amoy ng pabango ang bumungad sa kanya. Ang amoy na iyon ay agad na nagpagising kay Solenn mula sa kanyang pagkalasing.Napatigil si Hunter, at ang matipuno nitong likod ay bahagyang nanigas. Bahagyang gumalaw ang kanyang Adam's apple, isang maingat at pigil na kilos.Pagkaraan ng mahabang katahimikan, dahan-dahan siyang lumingon. Mag-aambang magsalita na sana siya nang biglang bumaba ang kanyang tingin, at ang kaunting paglambot sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng isang nakapanlalamig na kasungitan.Pinalalabas ni Solenn na may pinipindot siya sa screen ng kanyang telepono habang muling nagsasalita, "Kung libre ka ngayong gabi, pwede ba tayong maghapunan nang sabay?"Saka siya nag-angat ng tingin sa lalaki, nagpakita ng matamis na ngiti, at nagtanong, "Bakit?""May ka-text ka?" Ang malamig na tingin ni Hunter ay dumaan sa teleponong hawak ng dalaga.Tumango si Solenn habang nananatiling matamis ang ngiti, "Oo, bakit?"Tinitigan siya ni Hunter, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo bago tumalikod nang walang sinasabi.Nakatayo lang doon si Solenn habang ang ngiti sa kanyang mga labi ay hin
Kinaumagahan, pumasok ang sinag ng liwanag ng araw sa kwarto mula sa manipis at transparent na kurtina, na nag-iiwan ng anino sa makintab na sahig.May mahinang katok sa pintó ng silid. Binuksan ni Solenn ang pintó, at nang makita ang taong pumasok, bahagyang gumalaw ang kanyang mga labi sa isang ngiti."Magandang umaga po, Manang Hilda."Matamis ang ngiti ng dalaga, maliwanag ang mga mata, tulad ng liwanag ng umaga na kayang magpawi sa lamig ng panahon.Magalang na nakatayo si Manang Hilda sa pintó, hawak ang isang bagong-bagong terno suit.Hindi rin mapigilan ni Manang Hilda ang mapangiti. "Magandang umaga po, ma'am. Ipinadala po ni Sir ang mga damit na ito para sa inyo. Naghihintay na po siya sa ibaba para sa almusal."Umuwi ngayong umaga si Hunter?"Salamat po," sabi ni Solenn habang nakangiting tinatanggap ang mga damit.Ang terno suit ay isang custom-made na damit mula sa isang mamahaling branded fashion house, isang tatak na paborito ni Solenn noon pa man, na ang presyo ay nags
Naghahanap siya ng simpleng pambabaeng pambahay o pajama, mabilis na nagpalit, at bumalik sa kuwarto. Kinuha niya ang itim na suit jacket na ilang beses niyang tinapakan kanina, maingat na inayos ang mga lukot sa tela, at mabilis na bumaba.Ang sala sa ibaba ay maliwanag na maliwanag. Bumaba si Solenn sa hagdanan habang kita ang mga biloy sa kanyang pisngi, ngunit walang bakas ng lalaki sa kanyang paningin.Karaniwan sa ganitong oras, alinman sa tumataginting ang telepono nito habang nakikipag-usap sa negosyo sa sala o kaya'y nagtatrabaho sa opisina nito ay tiyak na hindi pa ito oras ng kanyang pagtulog.Mabilis na tumakbo muli si Solenn paakyat, patungo sa opisina ni Hunter.Ang pinto ng opisina ay mahigpit na nakasara, at hindi niya alam kung may tao ba roon sa loob.Kumatok muna siya sa pintó bago magsalita, "Kuya, ibabalik ko lang 'tong damit mo."Walang sumagot kaya muli niya itong tinawag, "Kuya?"Ngunit wala pa ring sumasagot sa loob."Bubuksan ko na lang ha?" Nakahawak na ang
Isang tipid na ngiti ang lumitaw sa mga labi ng lalaki habang mabilis na bumababa sa hagdanan."Sir," bumati ang kasambahay o caretaker ng mansyon, na bahagyang nagulat sa malambot na ekspresyon sa mukha ng kanyang amo, saka magalang na nagtanong, "Dito po ba kayo magpapalipas ng gabi?"Si Manang Hilda ay pumasok bilang caretaker sa Grandé Villa dalawang taon na ang nakararaan matapos makapasa sa mga mahihigpit na interview. Nang una siyang dumating, ang napakalaking mansyon ay tahimik at napakalungkot.Ngunit ang mga bakas ng dating buhay at saya ay makikita pa rin sa makukulay na palamuti, sa iba't ibang muwebles, at iba pang natitirang detalye.Subalit sa hindi malamang dahilan, ang buhay na iyon ay biglang nawala, at ang mansyong ito ay naiwang bakante at walang nakatira. Nag-iwan pa ng bilin si Hunter na ang lahat ng bagay sa mansyon ay dapat manatili sa kung ano ito at huwag babaguhin ng walang pahintulot.Sa nakalipas na dalawang taon, paminsan-minsan ay pumupunta si Hunter dit
“Oo.” Walang man lang pag-aalinlangan, isang maikli at direktang salita.Bahagyang kumirot ang puso ni Solenn. Ang mga biloy sa sulok ng kanyang bibig ay natigilan, at kahit nananatili ang ngiti sa kanyang mga labi, ang kanyang mga mata ay bahagyang namula. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa epekto ng alak o dahil sa matinding sama ng loob.Lumuwag ang mga daliri niya at unti-unting bumitaw.Ang matangkad at makisig na tindig ni Hunter ay nakatayo sa tabi ng kama, sinusuri ang kanyang mukha nang ilang segundo. Nang makitang hindi ito nagsasalita, naghanda na itong tumalikod at umalis.Nang bigla na lamang umalingawngaw ang malinaw niyang boses sa likod nito."Ilan?"Napatigil si Hunter, ang boses ay wala pa ring anumang bakas ng emosyon, "Isa."Dala man ng alak o ng matinding lakas ng loob, tinitigan ni Solenn ang matangkad at tuwid na likod ng lalaki at buong tapang na nagtanong, "Nakatabi mo rin ba siya sa pagtulog?"Pagkatapos niyang magsalita, napahinto ang lahat at napuno ng k
Nananatiling tahimik si Solenn habang pinagmamasdan ang mahahaba at malalaking daliri ng lalaki na maingat at mabilis na naglalagay ng gasa sa kanyang tuhod.Ang salitang "gusto" ay paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang puso nang libu-libong beses, na nagdudulot ng matinding kirot sa kanyang dibdib.Kailanman ay hindi nito malalaman na noong nasa clinic pa sila ng paaralan, nagamot na ng doktor ang kanyang sugat, ngunit tinanggihan niya nang subukan nitong lagyan iyon ng gasa.Mula sa sandaling nalaman niyang si Hunter ang susundo sa kanya, may isang lihim at umaasang hiling na nabuo sa kanyang isip.Kapag nakita kaya nitong nasaktan siya nang ganito, mas lalo kaya itong mag-aalala at maawa sa kanya?Puno ng pamilyar na amoy ng lalaki ang bawat hangin na hinihinga ni Solenn sa loob ng kotse, at ang mainit na palad ni Hunter na nakatukod sa kanyang bukung-bukong ay nagbibigay ng matinding kaginhawahan.Dahil sa amoy at sa epekto ng alak, naging mabigat ang ulo ni Solenn hanggang sa u







