2

Chapter Two

Tatlong beses nang kumatok sa p***o ko si Isadora bago ko tuluyang ibinaba ang librong kanina ko pa pilit binabasa. Hindi naman talaga ako makapag-concentrate. Mula nang sabihin ni Papa na kailangan kong pakasalan si Dominic Del Gaia, pakiramdam ko ay may mabigat na batong nakadagan sa dibdib ko.

“Come in.”

Dahan-dahang bumukas ang p***o. Sumilip muna ang ulo ni Isadora bago siya pumasok, mahigpit na hawak ang dalawang kamay sa harap ng kanyang katawan. Namumula ang mga mata niya, at kahit pilit niyang itinataas ang mga sulok ng kanyang labi, hindi niya maitago ang bigat ng nararamdaman niya.

Napabuntong-hininga ako.

“Arabella, I’m sorry.”

Iyon na naman.

Umupo siya sa gilid ng kama ko, saka ako tiningnan na para bang may nagawa siyang kasalanang hindi na niya kayang itama.

“I’m really sorry. Hindi ko naman ginustong mapunta sa iyo ang lahat ng ito. If only I had agreed to the marriage, you wouldn’t have to go through this.”

Lumipat ako ng upo at sumandal sa headboard. “Isadora, you don't have to apologize every time you see me.”

“But I should.” Napailing siya. “This was supposed to be my responsibility. I was the one they wanted to marry Dominic. But because I refused, they’re forcing you to take my place.”

Napatingin ako sa kanya.

Take my place.

Parang ganoon lang kadali ang lahat para sa pamilya namin. Para bang ang pagpapalit sa akin kay Isadora ay katulad lamang ng pagpapalit ng isang mamahaling dekorasyon sa sala. Kung sino ang mas madaling kumbinsihin, siya ang gagamitin.

“I have dreams, too, Isadora.”

Kusang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ko.

Saglit siyang natahimik.

“I know.”

“No, I don't think you do.” Napatingin ako sa mga librong nakasalansan sa ibabaw ng study table ko. May mga plano akong isinulat sa bawat pahina ng notebook na nakatago sa ilalim ng mga iyon. Mga bagay na gusto kong gawin, mga ideyang gusto kong isakatuparan, at mga pangarap na ilang taon ko nang kinakapitan kahit paulit-ulit na sinasabi sa akin ng pamilya ko na hindi iyon para sa isang babaeng katulad ko.

“I want to build something of my own. I want to prove that I can do more than what they expect of me. I want to be someone who can make decisions without having to ask for permission from anyone.”

Napatawa ako nang mahina, pero walang saya sa tunog niyon.

“But apparently, all they want is for me to become a housewife.”

Napalunok si Isadora.

“Arabella…”

“Marry a powerful man. Take care of the household. Give him children. Attend social gatherings with a smile on my face and pretend that I’m perfectly happy with the life they chose for me.” Tumingin ako sa kanya. “Is that all I’m supposed to do with my life?”

Wala siyang naisagot.

Hindi ko naman siya sinisisi sa mga desisyon ng pamilya namin. Alam kong hindi rin naging madali para sa kanya ang tumanggi sa kasal na matagal nang pinagplanuhan ng mga nakatatanda. Pero kahit ganoon, hindi ko maiwasang maramdaman ang bigat ng responsibilidad na basta na lamang ipinasa sa akin.

For once, I wanted someone to ask me what I wanted.

Not what the family needed. Not what would protect our reputation. Not what would benefit the company.

Me.

“Please, Arabella.”

Muling nagsalita si Isadora, at nang humarap ako sa kanya, nakita kong nangingilid na naman ang luha sa mga mata niya.

“Please, do this for me. Marry Dominic.”

Napatitig ako sa kanya.

“Are you seriously asking me to give up my future for you?”

“I know how selfish that sounds.” Nanginginig ang boses niya. “And I know I have no right to ask this of you. But I’m begging you, please. I can’t marry him.”

“Why?” tanong ko, kahit alam kong may dahilan siya. “You refused the marriage from the beginning, but you never really told me why you were so determined to turn it down.”

Bumaba ang tingin niya sa kanyang mga kamay.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Para bang pinag-iisipan niya kung dapat ba niyang sabihin sa akin ang matagal na niyang itinatago.

Then she took a deep breath.

“Because my heart already belongs to someone else.”

Napakurap ako.

“Someone else?”

Tumango siya. Isang luha ang tuluyang kumawala sa kanyang mata, at mabilis niya iyong pinunasan gamit ang likod ng kanyang kamay.

“I love someone, Arabella. And I know this family will never approve of him. They have already decided what my future should look like, but I can't force myself to marry a man I don't love when there's someone else I want to spend my life with.”

Tahimik akong nakinig.

Sa kabila ng lahat, hindi ko kayang maliitin ang nararamdaman niya. Alam ko ang pakiramdam ng magkaroon ng pangarap na hindi pinapakinggan ng pamilya mo. At kung ang pag-aasawa ang pag-uusapan, hindi ko rin nanaising makulong sa isang relasyon na wala akong kalayaang piliin.

“Does he love you, too?” mahinang tanong ko.

Agad siyang tumango.

“Yes.”

“Then why haven't you told the family about him?”

“Because you know how they are.” Napailing siya. “They won't care about my feelings. They'll only ask about his family, his wealth, and what he can offer them. If he doesn't meet their standards, they'll never accept him.”

Mapait akong ngumiti.

Of course.

Sa pamilyang tulad namin, kahit ang pag-ibig ay kailangang pumasa sa isang pamantayang hindi naman kami ang gumawa.

“I'm sorry,” bulong niya. “I know I'm putting you in a difficult position. But I can't marry Dominic. I can't stand in front of him and promise to love him when my heart already belongs to someone else.”

Tinitigan ko ang mukha niya. Sa pagkakataong iyon, hindi ko nakita ang babaeng kayang tumanggi sa kagustuhan ng aming pamilya. Ang nakita ko ay ang pinsan kong natatakot na mawala sa kanya ang taong mahal niya.

At naniwala ako sa kanya.

Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyon o kung gaano na sila katagal nagmamahalan. Pero kilala ko si Isadora. Kung may isang bagay na sigurado ako, iyon ay hindi siya basta-basta magpapasya ng ganito kung hindi niya talaga gusto ang isang tao.

Dahan-dahan akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.

“Hey, look at me.”

Iniangat niya ang mukha niya.

“Don't worry about it anymore.”

“Arabella, I—”

“I said, don't worry.” Pinisil ko nang marahan ang kamay niya. “I'll take care of it.”

Lalong nanlaki ang mga mata niya.

“Are you saying you'll marry Dominic?”

Hindi ako agad sumagot.

Sa isip ko, bumalik ang mukha ni Papa nang sabihin niyang wala akong ibang pagpipilian. Na para bang ang buong kinabukasan ko ay nakasalalay sa isang desisyong hindi ko naman ginawa. Na para bang ang mga pangarap ko ay maaaring ipagpaliban nang walang hanggan dahil mas mahalaga ang kagustuhan ng pamilya kaysa sa akin.

Gusto kong tumanggi. Gusto kong bumaba sa silid na ito, humarap sa kanila, at sabihin na hindi nila maaaring gamitin ang buhay ko para itama ang desisyon ni Isadora.

But would they even listen?

I knew the answer.

“I'll handle Dominic and the family,” sagot ko sa wakas. Sobrang bigat. Isang mabigat na desisyon na ayaw ko sanang gawin.

“Arabella, you don't have to sacrifice your happiness for me.”

Napangiti ako, kahit may kirot sa dibdib ko.

“I'm not doing this just for you, Isa. I'm doing this because, apparently, no one in this family is willing to listen to what I want anyway.”

Nang makita kong muling bumagsak ang tingin niya, hinaplos ko ang likod ng kanyang kamay.

“But you don't have to feel guilty about it. If you truly love this man, then you should be with him. I won't ask you to give that up just because our family has other plans for you.”

“Thank you.” Niyakap niya ako nang mahigpit. “I don't know how I'll ever repay you for this.”

Ipinikit ko ang mga mata ko at niyakap din siya.

“Just be happy, Isadora.”

Iyon ang gusto kong sabihin sa kanya. At sa sandaling iyon, iyon din talaga ang ibig kong sabihin.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa piling ni Dominic Del Gaia. Hindi ko alam kung anong klaseng buhay ang kailangan kong harapin pagkatapos ng kasal. Ang alam ko lang, may isang taong mahalaga sa akin na humihingi ng tulong, at hindi ko kayang talikuran siya.

Nang tuluyan siyang kumalas sa yakap, pinunasan niya ang mga luha niya at pilit na ngumiti.

“I promise I'll make it up to you someday.”

I smiled back.

“You don't owe me anything.”

Pagkalabas niya ng silid, nanatili akong nakaupo sa kama, nakatitig sa pintong dahan-dahang sumara.

Ilang minuto ang lumipas bago ko muling napansin ang librong nakabukas sa tabi ko. Kanina, binabasa ko iyon dahil plano kong mag-aral pa tungkol sa negosyong gusto kong itayo. May mga tala pa ako sa gilid ng mga pahina, mga ideyang balak kong talakayin kay Papa kapag dumating ang tamang pagkakataon.

Kinuha ko ang libro at marahang isinara.

Maybe I could still find a way to pursue my dreams after the marriage. Maybe Dominic would be reasonable enough to understand that I had a life of my own before becoming his wife.

Hindi ko pa siya lubusang kilala, pero umaasa akong hindi naman lahat ng lalaking pinipili ng pamilya namin ay katulad nila.

Iyon na lamang ang pinanghawakan ko.

Dahil kung hindi ako maaaring pumili ng lalaking pakakasalan ko, kahit paano, gusto kong maniwalang may pagkakataon pa akong piliin kung anong klaseng babae ang magiging ako pagkatapos ng kasal.

At sa unang pagkakataon mula nang ipataw sa akin ang desisyong iyon, pinilit kong kumbinsihin ang sarili kong baka hindi pa tuluyang katapusan ng lahat ang pagpapakasal kay Dominic Del Gaia.