9

ความลับของเขา

“ฮึ ยัยตัวแสบ ดื้อเหมือนกันนะเนี่ย” วายุกลับมาจากห้องน้ำหลังจากชำระร่างกายแล้ว เขาไม่เห็นแม้เงาของน้อยหน่า คนดื้อกลับห้องหนีเขาไปแล้ว

เรื่องอะไรจะอยู่ให้เขาเอาเปรียบ

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” เขาหยิบไอแพด ก่อนจะขึ้นไปนั่งหลังพิงพนักหัวเตียง กดเปิดแอปสำหรับใช้วาดรูป ทำงานที่ยังสร้างไม่เสร็จต่อ

หาอะไรทำน่าจะช่วยให้อารมณ์ไม่ฟุ้งซ่าน เลิกคิดถึงใครบางคนได้

 ทางด้านน้อยหน่า เมื่อมาถึงห้อง รีบวิ่งเข้าห้องน้ำล้างเนื้อล้างตัวทันที

“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ พลาดเป็นครั้งที่สองได้ไง ยัยโง่เอ๊ย” เดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับเอ่ยโทษให้กับตัวเอง จากนั้นเดินไปปิดไฟ ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งร่างที่อ่อนล้าทรุดลงที่นอน เปลือกตาปิดลงช้า ๆ จนผล็อยหลับไป

เช้าวันต่อมา

“อากาศดีจัง” น้อยหน่าตื่นเช้า เลยเดินออกมาสูดอากาศสดชื่นที่ริมระเบียง

“พี่จ๋า รับนะจ๊ะ”

“โยนมาเลย”

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กประถมชายหญิงคู่พี่น้องกำลังเล่นส่งบอลกันด้านล่าง บริเวณลานโล่งระหว่างหอพักกับคอนโด

น้อยหน่าเท้าคางไปกับราวระเบียง คลี่ยิ้มให้กับความน่ารักซุกซนของเด็ก ๆ เธออยากมีพี่น้องบ้าง แต่ดันเกิดมาเป็นลูกคนเดียว เหตุผลนี้เองเธอถึงรักโมเมเหมือนพี่สาวแท้ ๆ

ในขณะที่กำลังแอบส่องเด็กจากข้างบนอยู่นั้น อีกมุมหนึ่งที่ตึกของฝั่งตรงข้าม มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่เช่นกัน

“อารมณ์ดีแต่เช้า แสดงว่าเมื่อคืนเราคงทำถูกใจ” วายุก็บังเอิญตื่นเช้าออกมาชมนกชมไม้ที่ระเบียงเหมือนกัน ยืนบิดขี้เกียจไปมาเหลือบเห็นเธอเข้าพอดี เพราะระยะห่างของตึกไม่ได้ห่างกันมาก อีกทั้งสายตาเขาก็ไม่ได้สั้น จึงทำให้แน่ใจว่า คนที่ยืนยิ้มหวานอยู่ยังไงก็เป็นเธอแน่นอน

“สองสามสี่ อยู่ชั้นสี่นี่เอง” เขาใช้สายตาไล่ชั้นที่เธออาศัย ก่อนจะนับจำนวนห้อง “เจ็ดแปดเก้า เฮ้ย นั่นมันห้องเดิมที่เราเคยอยู่นี่หว่า ฮึ บังเอิญอีกแล้วเหรอ?” ยกยิ้มอย่างพอใจ อะไรที่เกี่ยวกับเธอมันมักจะเกี่ยวข้องกับเขาด้วย ทั้งเรื่องที่เธอเคยชอบก็อต แล้วยังจะมีเรื่องนี้อีก

“ฟ้าส่งเธอมาให้ฉันรึเปล่า น้อยหน่า” พึมพำกับตัวเอง สายตายังไม่ละไปจากเธอ ไม่รู้ตัวว่ากำลังยิ้มกว้างจนหน้าบาน แต่พอสักพักรอยยิ้มของเขาพลันหุบลง เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูเศร้าลงของหญิงสาว เขามองตามสายตาเธอลงไปด้านล่างก็ถึงบางอ้อ

เธอซึมเพราะภาพที่ปรากฏตรงหน้า เผอิญดันเห็นคนที่แอบชอบกำลังเดินควงแฟนสาวออกไปหน้าปากซอย

“ฮึ ทำหน้าอย่างกับคนอกหักรักพัง ทั้งที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดยังไง ฉันต่างหาก คือคนที่เธอต้องนึกถึง แก้ผ้าต่อหน้ากันสองรอบแล้ว ไม่รู้สึกหลงความเซ็กซี่ของฉันบ้างเลยรึไง?” เขาพึมพำเชิงตัดพ้อเล็กน้อย มันน่าน้อยใจที่โดนเมิน อุตส่าห์แอบเปย์ให้ทางอ้อม ยอมจ่ายค่าแรงที่แสนจะแพงเกินจริง ทำขนาดนี้ยังไม่ตงิดใจอะไรสักนิด

อยากหวดก้นงอนอีกสักครั้ง มันเขี้ยว

“เอ๊ะ จำได้ว่ายังเก็บกุญแจสำรองห้องนั้นเอาไว้อยู่นี่หว่า ยังอยู่มั้ยวะ” เขานึกขึ้นได้ว่าเคยปั๊มกุญแจห้องเดิมเอาไว้หลายดอก ตอนคืนเหมือนจะยังเหลือไว้หนึ่งดอก รีบเข้าไปค้นหาในลิ้นชักข้างหัวเตียง ไม่เจอจึงเปลี่ยนไปเปิดหาลิ้นชักในตู้เสื้อผ้าดู

“ไม่มี เอาไว้ไหนวะ” ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ตามหาอย่างเอาจริงเอาจัง “เดี๋ยวนะ จะตามหาไปทำไมกันวะ ไม่ได้สำคัญซะหน่อย ท่าจะบ้า” ตำหนิตัวเอง หลังจากฉุกคิดได้ว่าไม่เห็นประโยชน์ที่จะตามหากุญแจห้องเดิม หาเจอก็คงไม่มีเหตุผลที่ต้องใช้มัน

ในห้องของน้อยหน่า วันนี้ทั้งวันเธอวุ่นวายอยู่กับการเก็บกวาดปัดถูห้องตัวเองให้สะอาด ในหนึ่งสัปดาห์ต้องมีวันหนึ่งที่ลุกขึ้นมาทำความสะอาดใหญ่ ทำมาจนถึงขั้นตอนสุดท้ายคือถูพื้น กำลังจะลงมือทำ ขณะนั้นเสียงของสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้น เดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู ปรากฏชื่อบนหน้าจอว่า วายุ จึงเผลอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะกดรับสายของเขา

“มีอะไร?” น้ำเสียงไม่ค่อยเต็มใจคุยนัก ปลายสายก็รู้โดยทันที

(เสียงฉันมันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยใช่มั้ย) เขาตัดพ้อ

“เปล่า แค่เหนื่อยจากการทำงานบ้าน มีอะไร?”

(ตอนเย็นฉันจะไปคลับ ไม่ต้องทำอาหารไว้นะ คงกลับดึก)

“อ๋อ...ได้” แววตาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินว่าเขาจะไม่อยู่ให้เห็นหน้า รู้สึกโล่งและสบายใจ

(แค่นี้แหละ ฉันก็ไม่ได้อยากเจอหน้าเธอนักหรอก) พูดจบก็ตัดสายไปเลย

“ชิ” เธอเบะปากมองบนใส่หน้าจอมือถือ แอบใจแป้วเล็กน้อยที่ปลายสายตัดพ้อมาแบบนั้น แต่จะงอนเขาในฐานะอะไร เธอกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกันเสียหน่อย

“ฉันอยากเจอนายตายแหละ ตั้งตารอวันสุดท้ายที่จะต้องขึ้นไปห้องนายเต็มทนแล้ว” บ่นจบก็ไถไม้ม็อบไปตามพื้น

ถูตามซอกตามพื้นจนมาถึงขอบตู้เสื้อผ้าสีไม้ มือชะงักเมื่อผ้าเข้าไปเกี่ยวเอาบางอย่างออกมาด้วย เป็นเศษกระดาษเล็ก ๆ หนึ่งนิ้ว ก้มลงไปหยิบขึ้นมาดู เธอถึงกับผงะยิ่งกว่าเจอผีหลอก

“เป็นไปไม่ได้น่า ผีในห้องหลอกฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย” เศษกระดาษที่ว่าคือรูปถ่ายในชุดนักศึกษาของใครบางคนที่เธอพึ่งบ่นว่าไม่อยากเจอหน้าเขา

“อย่าบอกนะว่าเขาเคยอยู่ห้องนี้มาก่อน” เธอนึกได้ว่ารูปนี้ต้องเป็นของเจ้าของห้องเดิมแน่ ๆ และคนนั้นคือวายุ ขนาดยังไม่ตายยังตามหลอกหลอนเธอได้ ชาติที่แล้วเธอคงทำเวรทำกรรมกับเขาไว้เยอะ ชาตินี้เลยตามมาเอาคืน

 เวลา 18.10 น.

“รอด้วยค่ะ!” น้อยหน่าวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในลิฟต์ที่กำลังปิด เธอไม่อยากขึ้นไปช้ากว่านี้ จึงบอกให้คนข้างในช่วยกดลิฟต์รอ “พี่ก็อต?”

“อ้าว น้อยหน่านี่เอง เข้ามาสิครับ” คนข้างในที่ช่วยกดลิฟต์รอเธอคือก็อต และมีสาวสวยอีกคนที่ยืนชิดเขาอยู่ไม่ห่าง

“หวัดดีค่ะ” เธอเก้ ๆ กัง ๆ ไม่อยากเข้าไป ทว่าต้องเจียมตัวก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่แสนจะอึดอัด

“ขึ้นไปห้องวายุเหรอ?” ก็อตถาม

“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ

“ใครคะพี่ก็อต?” แฟนสาวของก็อตถามเขา

“อ๋อ...ลืมแนะนำให้จ๋ารู้จัก นี่น้องน้อยหน่า เป็นรุ่นน้องสมัยมัธยมน่ะ บังเอิญมาเจอกันที่นี่ น้อยหน่าเป็นเพื่อนวายุ น้องชายห้องตรงข้ามที่พี่เคยเล่าให้ฟังไงคะ”

“อ๋อค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะน้อยหน่า วันหลังเจอพี่ที่ไหนยิ้มทักทายได้นะ พี่ชื่อจ๋าเป็นแฟนพี่ก็อต” พูดจบจ๋าก็ยกมือขึ้นมาคล้องแขนแฟนหนุ่มเหมือนกำลังกางอาณาเขตหวงห้าม บอกคนตรงหน้าว่าคนนี้แฟนฉัน เธอห้ามยุ่งเด็ดขาด

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่จ๋า” เธอตอบรับ แล้วก็ไม่ได้สนใจที่จะมองคู่รักทั้งสองอีกเลย ผู้หญิงด้วยกันพอจะดูออก จ๋ากำลังหวงแฟน

แล้วใครคิดจะแย่งพี่เขากันล่ะ รู้ตัวดีหรอกน่า ว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

ติ๊ง! เสียงลิฟต์เปิด แต่น้อยหน่ากลับรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงระฆังช่วยชีวิต เธอรีบสาวเท้าออกจากลิฟต์โดยไม่สนใจคนรอบข้าง มุ่งหน้าไปที่ห้องของนายจ้าง เปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“ทำไมฉันต้องทำตัวเหมือนคนอกหักด้วยนะ ใจเอ๋ยใจ จะเหี่ยวเฉาไปทำไม เธอโสดนะน้อยหน่า ทำตัวให้มันร่าเริงหน่อย ชีวิตจะได้มีสีสัน เวลาแต่งนิยายสมองจะได้ไม่ตัน” เธอบอกตัวเองให้ฮึกเหิมและกลับมาสดชื่น

“ทำงาน ทำงาน ทำงาน” ชูกำปั้นขึ้นมาปลุกใจตัวเอง ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จ

ผ่านไปเพียงสามสิบนาที น้อยหน่าจัดการงานทุกอย่างจนเสร็จ วันนี้ห้องเขาดูเป็นระเบียบขึ้นเยอะ ไม่ต้องทำอะไรมาก

“ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันฉันจะขอบคุณนายมาก ลม” เธอพึมพำ รู้สึกขอบคุณเขาที่ไม่ทำห้องรกหรือทิ้งคราบสกปรกเอาไว้ให้ตามเช็ด

หลังจากเข้ามาถูพื้นในห้องนอนของเขาเสร็จ สายตากวาดไปรอบห้อง หยุดลงที่เตียงของเขา ภาพในหัวระหว่างเธอกับเขาที่เร่าร้อนกันบนนั้น มันก็ฉายแวบขึ้นมาอย่างกับดูหนังภาพคมชัดระดับสี่เค รีบส่ายหน้าพัลวันดึงสติให้อยู่กับปัจจุบัน

“เลิกคิดเรื่องลามกได้แล้ว” เอ่ยพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องนอนปิดประตูเสียงดังปัง!

กำลังจะหมุนตัวหนีไปจากตรงนี้ ทว่า...สายตาดันเหลือบไปเห็นประตูห้องที่อยู่ข้างกัน ห้องที่เขาห้ามนักห้ามหนาว่าไม่ให้เข้าไป แต่ยิ่งห้ามยิ่งอยากรู้อยากเห็น

“ทำไมต้องหวงขนาดนั้น หรือข้างในจะมี...เอ่อ คิดบ้าอะไรเนี่ยเรา” เธอมโนไปเองว่าเขาอาจจะแอบเก็บอุปกรณ์ทำเรื่องอย่างว่าไว้ในนั้น ก็เห็นห้ามนักห้ามหนา “ไหน ๆ วันนี้เขาก็ไม่อยู่ ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน”

เธอดื้อขัดคำสั่งเจ้าของห้อง แอบเปิดประตูเข้าไปดูข้างในห้องเล็ก ๆ นี้ เมื่อมือไปแตะสวิตช์ไฟให้เปิด เธอถึงกับอ้าปากตาค้าง ไม่อยากเชื่อกับเนื้อตาตัวเอง

“เขามีรูปภาพพวกนี้ได้ยังไง แอบไปก๊อบปี้งานของคนอื่นมาใส่กรอบไว้เหรอ?”

ภาพวาดหน้าปกนิยายชื่อดังของนักเขียนที่เธอชื่นชอบถูกใส่กรอบแขวนและวางไว้ภายในห้องนี้หลายรูป ผลงานชิ้นโด่งดังทั้งนั้น

“ผลงานพวกนี้เป็นของนักวาดนามปากกา Wind kaze นี่นา ไอดอลเขาเหรอ?”

เธอย่างเท้าช้า ๆ พลางเดินสำรวจรูปหน้าปกที่คุ้นตาทั้งหมดในห้องต้องห้ามนี้ เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ถือวิสาสะเปิดดูสมุดโน้ตปกแข็งสีดำ

“นี่มัน...” คำถามก็ถูกเฉลยจากตัวอักษรข้างใน “เขาคือนักวาด Wind kaze?” ในสมุดโน้ตบันทึกรายละเอียดของงาน รวมถึงคิวงานต่าง ๆ ของเขาเอาไว้หมด ทำให้เธอเชื่ออย่างสนิทใจว่าผลงานที่เห็นทั้งหมดคือฝีมือจากปลายปากกาของเขา

“วินด์ก็แปลว่า ลม มันชื่อเขาชัด ๆ นี่ฉันอยู่ใกล้ใครเนี่ย?” เธอต้องยอมรับว่าตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่หลงใหลผลงานลายเส้นของเขา เคยคิดอยากจะจ้างเขาวาดหน้าปกให้ด้วยซ้ำ งานเขาละเอียดและสวยโดดเด่น แต่ราคาเกินเอื้อมถึง จึงได้แค่คิด

“ฉันมองนายผิดไปเหรอ?” เธอเคยคิดว่าเขาก็แค่ผู้ชายเอาใจคนอื่นเก่ง สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ เพราะทำงานเป็นโฮสต์เท่านั้น ที่แท้ก็เป็นคนมีกึ๋น ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอชื่นชมคนทำงานสายนี้มาโดยตลอด อยากมีพรสวรรค์วาดรูปสวย ๆ แบบนี้บ้าง หน้าปกสวยคงช่วยดึงดูดนักอ่านได้ไม่น้อย

“ไม่คิดว่าเขาจะมีความสามารถถึงขั้นนี้” แอบชื่นชมเขากลาย ๆ มันผิดคาดจากที่คิดเอาไว้มาก ในห้องนี้ไม่ได้มีสิ่งของหรือสื่อลามกอย่างที่เธอคาดการณ์เอาไว้ กลับมาเจอความลับที่ทำให้อคติที่มีต่อเขาลดน้อยลง และเปลี่ยนมาเป็นชื่นชม

ครืด ครืด...ในขณะที่อึ้งกับความจริงตรงหน้า เสียงสมาร์ตโฟนในกระเป๋าก็พลันสั่นเตือน

“ค่ะพี่โม”

(ทำอะไรอยู่จ๊ะน้องรัก?) ปลายสายที่คุ้นเคยเอ่ยถามเสียงสดใสดูอารมณ์ดี

“พึ่งทำงานพิเศษเสร็จค่ะ”

(งานอะไรจ๊ะ)

“เอ่อ...ทำความสะอาดห้องค่ะ”

(อ๋อ...ตอนนี้ว่างแล้วใช่มั้ย)

“ค่ะ เสร็จพอดี”

(ออกไปปาร์ตี้เป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ เพื่อนพี่ไม่ว่างสักคน) หลายวันแล้วที่เธอกับโมเมไม่ได้เจอกัน ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

“ได้ค่ะ น้อยหน่าขออาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ”

(ได้จ้า ใกล้เสร็จแล้วโทรมานะ เดี๋ยวพี่ไปรับที่หอ)

“ค่ะ”

 บางทีเราก็ไม่ควรตัดสินใครเพียงแค่ผิวเผิน ว่าแต่...เขามีเรื่องอะไรที่ทำให้เธอเซอร์ไพรส์อีกไหมนะ