Todos los capítulos de The Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์: Capítulo 1 - Capítulo 10

แค้นBy: Wayuฮึ ไม่เคยเชื่อสนิทใจเลยว่าโลกใบนี้กลม จนมาเจอเธอที่นี่ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่ทำมิดีมิร้ายกับรถสุดที่รักของผมจะเป็นลูกค้าของผมในค่ำคืนนี้ดี ผมจะเอาคืนให้สาสม โทษฐานที่เธอใช้กุญแจขูดรถคู่ใจจนเป็นรอย อยากได้ประสบการณ์งั้นเหรอ ได้เดี๋ยวไอ้ลมจัดให้แจ่ม ๆ“ฉ...ฉันไม่อยากฟังประสบการณ์อะไรจากนายแล้ว ฉันจะกลับหอ” กลัวจนปากสั่นตัวสั่น ทีเมื่อวานแทบจะตรงปรี่เข้ามาต่อยหน้าผมอยู่แล้ว“เคยจูบรึยัง”“ค...เคยแล้ว” คำตอบเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ ไปนะ“ถ้าเคยก็จูบฉันหน่อยสิ อยากรู้ว่าจูบดีมั้ย?”“ประสาทรึไง ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย” เธอมองค้อนผม ทำหน้าตาอย่างกับผมเป็นตัวน่ารังเกียจ“จะเขียนนิยายโรมานซ์ไม่ใช่รึไง อยากให้ผลงานออกมาสมจริง มันต้องผ่านประสบการณ์ตรง”“ก็บอกว่าเคยแล้วไง อีกอย่างถึงไม่เคยจูบกับใคร ฉันก็หาประสบการณ์จากการดูและอ่านเองได้”“แล้วจะมาที่นี่เพื่อ?”“ไม่ได้อยากมานักหรอก พี่โมให้มาเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้ทิ้งฉันไปกับผู้ชายแล้ว” เธอทำหน้างอ เมื่อพูดถึงพี่สาวพี่โมเมเธอเป็นลูกค้าขาประจำของที่นี่ ผมสนิทกับพี่เขาพอสมควร เคยได้ยินเรื่องราวของผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตัวมาผ่าน ๆ จากพี่เขานั่น

ถึงเวลาทวงแค้น 2“....” เธอเม้มปากแน่นพลางส่งสายตาอ้อนวอน ทำหน้าเหมือนหมาน้อยจนตรอก หวังว่าจะได้รับความเมตตาจากชายหนุ่มบ้าง แต่เจ้าของร่างสูงกว่าไม่ได้มีทีท่าว่าจะลดราวาศอกแต่อย่างใด“ไม่ต้องมาทำสำออย แล้วอย่ามาบีบน้ำตาให้ฉันเห็นใจ” เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น เหมือนกับจะจูบอีกครั้ง หญิงสาวต้องรีบเบือนหน้าหนี “พอดีฉันแพ้ทางผู้หญิงเจ้าน้ำตาน่ะ ยิ่งเห็นยิ่งมีอารมณ์” สายตาหื่นกามของเขาทำเธอขนลุกซู่ ตอนแรกเกือบจะปล่อยโฮออกมาแล้วจริง ๆ ได้ยินแบบนี้รีบฮึบแทบไม่ทัน“จะทำอะไรก็เชิญ” เธอตอบอย่างคนปลงตก “แต่อย่าทำแรงนะ ฉันไม่เคย” บอกเขาเสียงอ่อนชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้กับคำพูดที่ไม่น่าเชื่อได้ของเธอ ถึงคนตรงหน้าจะไม่ได้สวยโดดเด่นอะไรมาก แต่เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์ อย่างน้อยก็น่าจะเคยมีแฟนมาสักคนแหละ“นี่ฉันได้สาวแรร์ไอเทม? ฮึ ไม่รับปากเรื่องความแรง พอดีฉันมันโคตรถึก เป็นพวกความต้องการสูง อารมณ์รุนแรงน่ะ ชอบตอกหนัก ๆ” เขาขู่ให้เธอกลัว และเธอก็กลัวจริง กลัวจนตัวสั่นขาสั่นไปหมดแล้ว “ยิ่งรูไหนไม่เคยใช้งานยิ่งต้องซอยถี่ ๆ”“...” เธออ้าปากค้างไปเลย ไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้ หญ

แม่บ้านจำเป็น เวลา 16.30 น.“ค่ะแม่ หนูพึ่งเลิกวิชาสุดท้ายค่ะ” ฉันรับสายของแม่ ขณะที่เดินลงจากรถรับส่งประจำทาง วันนี้มีเรียนสองวิชา วิชาสุดท้ายเป็นวิชาเอกเรียนบ่ายสองถึงสี่โมงเย็น มาถึงปากซอยทางเข้าหอแม่ก็โทรเข้ามาพอดี(สบายดีนะตัวเล็ก)“สบายดีค่ะแม่ แม่ล่ะคะ?”(ช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แม่จะโทรมาบอกลูกว่าสิ้นเดือนนี้แม่คงไม่ได้ส่งเงินให้ใช้นะลูก ลูกพอมีเหลือใช้บ้างมั้ย?) ปลายเท้าถึงกับหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ของแม่ ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยินนะ แต่ได้ยินทีไรขาฉันแทบไม่มีแรงทุกที มันหมายถึงแม่กำลังแบกรับภาระอย่างหนักอึ้ง ฉันก็ไม่ได้อยากจะเป็นภาระของแม่หรอกนะ เคยคิดจะลาออกแล้วไปทำงาน เป็นแม่ที่ไม่ยอมให้ฉันออกจากระบบการศึกษา บอกว่าไม่ว่าจะยากจนแค่ไหน ฉันต้องเรียนให้จบระดับปริญญาตรีให้ได้แม่ทำงานเป็นแม่บ้านที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เงินเดือนก็พอเลี้ยงชีพและส่งฉันเรียนได้ เพราะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แม่จึงต้องแบกภาระตัวคนเดียวเดือนนี้แม่คงช็อตจริง ๆ ฉันคงต้องหาทางออกเอง ปกติก็พึ่งพารายได้จากงานเขียน เดือนละพันสองพันก็พออยู่ได้ แต่ช่วงนี้ผลงานแทบขายไม่ออก เดือนละสองสามร้อยยังยากเล

คนที่เธอชอบBy: Wayu วันศุกร์ เวลา 18.00 น.“มาตรงเวลาดีนี่” ผมเอ่ย หลังจากเปิดประตูห้องต้อนรับเธอ ในมือของน้อยหน่าเต็มไปด้วยวัตถุดิบสำหรับทำอาหารตามที่ผมรีเควสต์ไป“วันนี้นายไม่ออกไปไหนเหรอ?” เธอถามระหว่างที่เดินเข้าห้องมา สายตาที่มองมาราวกับคนกำลังหวาดระแวงอะไรในตัวผม ท่าทางก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ“ไม่ได้ไปไหน ทำไม? กลัวฉันขนาดนั้นเลย เมื่อคืนฉันเมานิดหน่อย เห็นหน้าเธอเหมือนคนที่แอบชอบ ตอนนี้มีสติดี ไม่หน้ามืดตามัวไปคว้าผู้หญิงหน้าตาธรรมดามาร่วมเตียงด้วยหรอกน่า”“อืม ดี” เธอตอบกลับพร้อมกับทำท่าค้อนเคืองใส่ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ห้องครัว วางของแล้วเดินต่อไปหลังห้องเพื่อไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด ฮึ ๆ เธอน่ารักดีนะเวลาหน้าทำงอแบบนี้เฮ้ย! นี่ผมมองว่าเธอน่ารัก? เอาอีกแล้วไอ้ลม ปากบอกไม่ใช่สเปกแต่หน้ายิ้มระรื่น ผมว่าควรอยู่ให้ห่างเธอจะดีที่สุด อาการอย่างกับคนโดนของสามสิบนาทีผ่านไปเธอจัดการเก็บ กวาด และถูทุกซอกมุมจนสะอาด ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาผมแทบจะทุกสิบวินาที ถึงมือจะถือหนังสือการ์ตูน ทว่าหางตาแอบชำเลืองแม่บ้านจำเป็นอยู่ตลอด แม้กระทั่งเข้าไปล้างห้องน้ำ ผมยังชะโงกหัวดูบ่อย ๆกว่า

ความลับของเขา“ฮึ ยัยตัวแสบ ดื้อเหมือนกันนะเนี่ย” วายุกลับมาจากห้องน้ำหลังจากชำระร่างกายแล้ว เขาไม่เห็นแม้เงาของน้อยหน่า คนดื้อกลับห้องหนีเขาไปแล้วเรื่องอะไรจะอยู่ให้เขาเอาเปรียบ“ฝากไว้ก่อนเถอะ” เขาหยิบไอแพด ก่อนจะขึ้นไปนั่งหลังพิงพนักหัวเตียง กดเปิดแอปสำหรับใช้วาดรูป ทำงานที่ยังสร้างไม่เสร็จต่อหาอะไรทำน่าจะช่วยให้อารมณ์ไม่ฟุ้งซ่าน เลิกคิดถึงใครบางคนได้ ทางด้านน้อยหน่า เมื่อมาถึงห้อง รีบวิ่งเข้าห้องน้ำล้างเนื้อล้างตัวทันที“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ พลาดเป็นครั้งที่สองได้ไง ยัยโง่เอ๊ย” เดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับเอ่ยโทษให้กับตัวเอง จากนั้นเดินไปปิดไฟ ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งร่างที่อ่อนล้าทรุดลงที่นอน เปลือกตาปิดลงช้า ๆ จนผล็อยหลับไปเช้าวันต่อมา“อากาศดีจัง” น้อยหน่าตื่นเช้า เลยเดินออกมาสูดอากาศสดชื่นที่ริมระเบียง“พี่จ๋า รับนะจ๊ะ”“โยนมาเลย”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กประถมชายหญิงคู่พี่น้องกำลังเล่นส่งบอลกันด้านล่าง บริเวณลานโล่งระหว่างหอพักกับคอนโดน้อยหน่าเท้าคางไปกับราวระเบียง คลี่ยิ้มให้กับความน่ารักซุกซนของเด็ก ๆ เธออยากมีพี่น้องบ้าง แต่ดันเกิดมาเป็นลูกคนเดียว เหตุผลนี้เองเธอถึงรักโมเมเหมื