LOGIN"Woah! Ang wild nito!" bigla itong umibabaw sa kanya at sabay taas-baba ng katawan nito.
"Shit! Ang init at sikip ng puke mo... ang sarap, ahhh!" At sinabayan na niya ito sa paggalaw habang hinahawakan niya ang boobs nito at dinala sa kanyang bibig. Parang sanggol na uhaw na sumuso rito. "Ahhh, ganyan nga... laruin mo boobs ko, ohhhh!" ungol na sabi nito at mas pinagbuti niya ang ginagawa. Natutuwa siya at nagugustuhan ng dalaga ang kanyang ginagawa. Dahil sa lakas niya, naipagpalit niya ang posisyon nila ng dalaga. Siya na ang nasa ibabaw nito habang ang dalawang paa nito ay inilagay niya sa kanyang mga balikat at tinira niya ito nang mabilis na mabilis. "Yes! Yes! Shit, fuck me rough and hard, mister... ahhh!" patuloy na pag-ungol ng dalaga. Kita niya sa mukha nito na sarap na sarap sa ginagawa niya rito. "Ahhh, ang sikip mo talaga, ang sarap sa pakiramdam," ungol niyang sabi sa dalaga. Ilang labas-pasok pa sa puke nito nang sabay silang nanginig at nilabasan. Wala siyang balak hugutin kaya hinayan niyang iputok ito sa loob ng dalaga. Wala na siyang pakialam kung may mabuo man, willing naman siyang panagutan ang dalaga. Tiningnan niya ang dalaga at nakita niyang nahimbing na ito sa pagkakatulog. Sino ka ba? At bakit ganito ang nararamdaman ko sa iyo? Kanina lang kita nasilayan pero ang puso ko, nagwawala na. At maraming salamat at sa pintuan ko naisipan mong humingi ng tulong, kausap niya sa dalaga habang dahan-dahan niyang hinahaplos ang pisngi nito. Pinangko niya ang dalaga at inilipat sa kanyang silid para mas kumportable itong makapagpahinga. Matutulog na din siya dahil may trabaho pa siya bukas ng umaga. Bukas na din niya tatanungin ang dalaga kung ano ang pangalan nito. Tumabi siya sa dalaga at niyakap ito hanggang sa tuluyan na siyang nakatulog nang mahimbing. Biglang naalimpungatan si Vera at naramdaman niyang hubad siya at may nakayakap sa kanya. Bigla siyang humarap dito at napatda sa lalaking katabi niya. Isa itong sikat na doktor sa puso at ito rin ang nakita niya kanina na pumasok sa elevator. Binalikan ng alaala niya ang kanyang pinaggagawa at kung bakit siya napunta sa kuwarto nito. Bigla niyang naalala, Shit, na-set-up ako! Humanda kayo sa akin. Akala ninyo talaga hindi ko agad mararamdaman kung may nag-iba sa katawan ko? Puwes, nagkakamali kayo dahil isa iyan sa naging training ko. Tinitigan niya sa huling pagkakataon ang binata at dahan-dahan niyang kinuha ang kamay nito na nakapulupot sa baywang niya at inalis. Bumangon na siya at pumunta sa sala kung nasaan nagkalat ang mga damit nilang dalawa. Pinulot niya ang kanyang damit at isinuot ang mga iyon bago siya umalis sa hotel room ng binata. May misyon pa siyang dapat pagtuunan ng pansin, at pasasaan ba at makakalimutan niya rin ang lalaki. Sinilip niya ito sa silid at nagpaalam sa tulog na diwa ng binatang doktor. "Maraming salamat sa pagligtas sa akin kagabi. At least, alam ko kung kanino ko ibinigay ang sarili ko kagabi." At tuluyan na siyang umalis, at muli niya itong kinintalan ng halik sa labi sa huling pagkakataon. Nagising si Kraven at bigla niyang naisip ang babae kagabi kaya bigla niyang kinapa ang kabilang gilid ng kama. Pero wait... bigla siyang napabaling at tama nga siya, wala na ang babae sa tabi niya. Naunahan siya nitong magising. Ngayon, saan niya hahanapin ang dalaga rito sa Davao na kahit siya ay hindi niya kabisado ang lugar dahil hindi naman siya tagarito? Nandito lang siya para sa isang seminar na rito gaganapin. Bumangon na si Kraven para makaligo at makabihis. Maaga pa naman magsisimula ang seminar kaya kailangan maaga din siyang makagayak. Mahahanap din kita, Miss! Sa kahit na anong paraan. Ang mahalaga lang sa akin ay makita kang muli. May pakiramdam akong hindi ako matatahimik hangga't hindi ka nagiging akin. At kung kinakailangan kong ipahalughog ang buong mundo, gagawin ko mahanap ka lang. Nagsimula na ang seminar na dinaluhan ni Kraven pero ang isip niya ay nakatuon pa rin sa dalaga. Saan niya ito ipapahanap na kahit pangalan nito ay hindi niya naitanong? Paano kung hindi rin pala tagarito ang dalaga, na andito lang ito dahil kagaya niya na may trabahong pinuntahan dito o baka nandito ito para magbakasyon? Saan niya ito unang ipapahanap? Nag-focus na muna si Kraven sa seminar at mamaya na niya tatawagan ang kanyang kaibigan na may sariling detective agency na negosyo. Hindi naman siguro mauubos ang pera niya sa pagpapahanap sa dalaga. Naiiling na lang si Kraven sa mga naiisip niya. Nang matapos ang unang bahagi ng seminar, agad niyang tinawagan si Nigel. "Brod! Anong problema mo at bigla kang napatawag?" sagot ni Nigel sa kabilang linya, ang kaibigan niya na may-ari ng agency. "Kailangan ko ang serbisyo ng ahensya mo, Brod. May ipapahanap akong babae." "Sure ka, Brod? Isang babae? Wait, nakabuntis ka ba at tinakasan ka kasama ang magiging anak mo?" sunod-sunod na tanong nito sa kanya. "May ipapahanap lang ako, Brod, may anak agad? Ano 'yon, magic na nakasiping ko lang kagabi at biglang nabuntis ngayong umaga? Sira-ulo ka talaga," sabi niya sa kaibigan. "So, ano, maaasahan ko ba ang pinagmamalaki mong ahensya? Kaya bang hanapin ng mga tauhan mo ang ipapahanap ko?" tanong niya rito. "Ipasa mo sa akin ang litrato at pangalan ng ipapahanap mo, ako na ang bahala sa paghahanap." "Brod, iyan ang problema ko... dahil hindi ko alam ang pangalan niya at wala rin akong larawan niya." Napakamot siya sa ulo habang sinasabi sa kaibigan ang problema. "Ay, gago ka din, Brod! Paano natin mahahanap kung kahit isang palatandaan ay wala kang hawak? Sira-ulo ka din, eh!" pagtatalak ni Nigel sa kabilang linya. "Sabi mo magaling ang agency niyo. Gawan mo ng paraan para mahanap lang siya, handa akong magbayad kahit magkano. Alam ko naman, Brod, na mukha kang pera," natatawa niyang tugon sa kaibigan sa kabilang linya. "Susubukan ko, Brod, pero wala akong maipapangako. Kung hindi ka ba naman isang tanga, nakipag-sex ka pero kahit pangalan man lang, hindi mo pa naitanong? Puwede ka naman magtanong sa kanya kahit umuungol kayo.""Doc, nag-i-spike ang intracranial pressure! Kailangan mo nang mailagay ang clip sa loob ng tatlumpung segundo, kung hindi, puputok iyan!" babala ng anesthesiologist."Katahimikan sa silid," maawtoridad na utos ni Kraven.Pinigilan niya ang kanyang sariling paghinga. Ang bawat kalamnan sa kanyang katawan ay nanigas, maliban sa kanyang kanang hintuturo at thumb. Dahan-dahan, gamit ang isang tumpak na pinihit na millimeter lang ang sukat, ipinasok niya ang clip sa leeg ng pulang lobo.Click.Isang napakahalagang tunog ng paglapat ng titanium clip ang umalingawngaw sa isip ni Kraven. Agad na nawala ang pamumula ng aneurysm; ang daloy ng dugo ay matagumpay na naibalik sa tamang direksyon ng ugat nang hindi ito sumasabog."The aneurysm is secured. Coagulation status is stable," pag-aanunsyo ni Kraven habang dahan-dahang iniaangat ang kanyang mukha mula sa mikroskopyo. Ang kanyang noo ay basang-basa ng pawis, subalit ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa tagumpay. "Simulan ang pagsasara ng
Habang maingat na binubuksan ni Kraven ang utak ng Ruso sa loob ng OR 1, si Vera naman ay nakatayo sa madilim na hallway sa labas ng pinto. Nakasuot pa rin siya ng kanyang nursing scrubs, ngunit ang kanyang kanang kamay ay nakapasok na sa loob ng kanyang jacket, mahigpit na nakahawak sa grip ng kanyang baril.Ang karaniwang abalang hallway ng ospital ay biglang naging tahimik. Ni-lock na ni Janus ang lahat ng pinto ng mga katabing kwarto upang ilikas ang mga karaniwang pasyente, inihihiwalay ang OR wing para sa gyerang magaganap.Narinig ni Vera ang mabibilis ngunit napakatahimik na hakbang ng sapatos mula sa dulo ng pasilyo. Sa tulong ng kanyang peripheral vision, nakita niya ang tatlong lalaking nakasuot ng mga itim na jacket ng mga hospital technician. Ngunit ang kanilang tindig, ang paraan ng paggalaw ng kanilang mga balikat, at ang laki ng kanilang mga katawan ay hindi maitatago ang kanilang pagiging mga elite Russian hitmen."Vera, they are thirty meters away from you," babala n
Eksaktong alas-sais ng umaga nang dumaong ang SUV nina Kraven at Vera sa pribadong paradahan ng mga doktor sa St. Johnson Hospital. Kompleto na ang kanilang suot na disguise bilang si Dr. St. Johnson at Nurse Veronica. Ang lamig ng aircon ng ospital at ang amoy ng alkohol ay agad na pumalit sa init ng kanilang nagdaang gabi.Pumasok sila sa pamamagitan ng isang pribadong elevator na direktang kontrolado ni Janus mula sa bunker."Doc, Vera, naririnig niyo ba ako?" boses ni Nigel ang umalingawngaw sa kanilang mga nakatagong earpieces. "Nasa labas na ng emergency bay ang tatlong ambulansya. Dalawa doon ay mga decoys na may suot na kaparehong security details ng mga mersenaryo ni Drake. Ang totoong Alexei Santiago ay nasa ikatlong ambulansya na papasok sa basement area.""Copy that, Nigel," malamig na sagot ni Vera habang inaayos ang kanyang face mask at ang tagong holster ng kanyang baril sa ilalim ng kanyang nursing scrubs. Ang kanyang mga mata ay pabalik-balik sa pagmamasid sa bawat su
Inikot niya si Vera at marahas na idiniin ang kanyang mga labi sa mga labi nito. Ang halik ay puno ng galit sa darating na panganib, takot na baka ito na ang huling gabi ng kanilang kapayapaan, at isang matinding gutom na tanging si Vera lang ang kayang pumawi. dynamic. Ang mga kamay ni Kraven ay mabilis na pumasok sa ilalim ng damit ni Vera, hinubad ang kanyang t-shirt sa isang iglap, at pinisil ang kanyang mga matitigas at sensitibong dibdib."Kraven... ah..." napa-ungol si Vera, ang kanyang mga kuko ay bumaon sa broad shoulders ng doktor habang marahas din nitong hinubad ang hoodie at pantalon ni Kraven.Ihinagis sila ni Kraven sa kama, ang kanilang mga hubad na katawan ay nagtagpo na parang dalawang nagniningas na bituin sa dilim ng gabi. Walang puwang para sa banayad na romansa ang takot at ang pananabik sa gyerang magaganap bukas ay nagpalabas sa kanilang pinakamabangis na ugali.Inangat ni Kraven ang balakang ni Vera, pinuwesto ang kanyang matigas at nag-aapoy na length sa pagi
Ang pinto ng underground bunker ng Angel Detective Agency ay muling bumukas nang may malakas na tunog ng hydraulic pressure. Sa pagkakataong ito, hindi lang si Nigel ang naroroon. Sa gitna ng malawak na control room, sa tapat ng naglalakihang mga monitor na naglalaman ng blueprints ng St. Johnson Hospital, tatlong matatangkad at makikisig na lalaki ang naghihintay.Sina Janus, Drake, at Brandon. Kasama nina Kraven at Nigel, sila ang limang magkakaibigan na sabay-sabay na lumaki sa mundo ng mararangyang pamilya sa Manila, ngunit bawat isa ay may kani-kanilang tago at delikadong talento.Si Janus, isang bilyonaryong tech prodigy at black-hat hacker na kayang magpabagsak ng gobyerno gamit lang ang isang keyboard. Si Drake, isang dating elite military captain na ngayon ay namumuno sa isang pribadong security firm na binubuo ng mga pinakamabangis na mersenaryo sa bansa. At si Brandon, ang bunso ng pamilya ng mga huwes at politiko, isang tuso at makapangyarihang prosecutor na humahawak sa m
"Sniper! May sniper!" sigaw ng pinuno ng mga bodyguard."Umpisahan na ang gyera, Nigel! Sugod!" utos ni Kraven sa comms sabay kalabit sa kanyang sariling baril.Rat-tat-tat-tat-tat!Biglang gumuho ang pader sa may gate ng pier nang dumaan ang tatlong armored vans ng Angel Detective Agency. Nagpakawala ng sunod-sunod na putok ang mga tauhan ni Nigel, na ikinagulat ng mga goons ng senador.Mabilis na tumalon sina Vera at Kraven pababa mula sa container van gamit ang mga tactical ropes. Bago pa man makalingon ang mga kaaway, nagpakawala si Vera ng tatlong sunod-sunod na putok mula sa kanyang dalawang handgun, na nagpabagsak sa tatlo pang bodyguard na nagbabantay sa kotse ng senador."Protektahan ninyo ako! Alisin niyo ako rito!" sigaw ni Senator Alcantara na nagpapanic na habang gumagapang patungo sa loob ng kanyang bulletproof na kotse.Tumakbo si Kraven kasabay ni Vera, bawat isa sa kanila ay nagpapakita ng pambihirang galing sa paghawak ng armas. Bawat putok ni Kraven ay tumpak, bunga







