Kabanata 2

Tinitigan din siya ni Aviana. Mahina ang boses niya, pero matatag habang inuulit ang sinabi niya,

“Maghiwalay na tayo, Huo Sihan. Gusto mo ba ang birthday gift ko?”

Hindi man lang gumalaw ang guwapo at matalim na mga mata ni Thaddy.

“Dahil lang ba hindi kita sinamahan sa birthday mo, gusto mo nang makipag-divorce?”

Sumagot si Aviana, diretso ang tingin,

“Umuwi na si klea, ‘di ba?”

Nang mabanggit ang pangalan ni klea, kumurba ang labi ni thaddy sa isang malamig at mapanuyang ngiti. Bahagya siyang humalakhak—isang tunog na puno ng paghamak.

Humakbang siya palapit, mahahaba at kontrolado ang bawat hakbang, hanggang halos magkadikit na sila.

“Nagseselos ka ba kay klea?” tanong niya, mababa ang boses.

Bilang pinakabatang business tycoon na tinaguriang “war god” ng mundo ng negosyo, natural na may dala siyang awtoridad—kapangyarihan, pera, at posisyon na parang aura na bumabalot sa kanya. Habang papalapit siya, kusa at hindi namalayan ni Aviana na umatras siya ng isang hakbang.

Nanlamig ang likod niya.

Sumandal na pala siya sa pader.

Biglang dumilim ang paningin niya—si thaddeus ay nakalapit na. Isang kamay ang isinandal nito sa pader sa tabi ng ulo niya, ikinulong siya sa pagitan ng matigas na dibdib nito at ng malamig na pader.

Bumaba ang tingin ni thaddy sa kanya, bahagyang nakayuko ang ulo. May mapanuyang ngiti sa labi niya.

“Alam ng buong Haicheng na si klea ang babaeng gusto kong pakasalan. Noong pinalitan mo siya at ikaw ang naging Mrs. Mendoza, hindi mo ba ‘yon alam? Noon hindi ka nagreklamo—bakit ngayon, biglang arte ka?”

Namuti ang mukha ni aviana.

Oo nga.

Si klea ang gusto niyang pakasalan.

Kung hindi lang siya naaksidente at naging parang halaman sa kama, kailanman ay hindi darating ang pagkakataon na siya ang mapapangasawa.

Hindi niya makakalimutan ang araw na nagising si thaddy. Nang imulat nito ang mga mata at siya ang unang nakita, malinaw sa mga mata nito ang disappointment at lamig—walang pagtatago.

Simula noon, magkahiwalay silang natutulog.

Hindi siya kailanman hinawakan ng asawa niya.

Mahal ni thaddy si klea.

Alam niya lahat ng ‘yon.

Pero kahit gano’n—

Tinitigan ni aviana nang malalim ang guwapong mukha sa harap niya. Unti-unting nag-overlap sa isipan niya ang mukha nito at ang alaala ng isang binatilyong kilala niya noon—malinis, tahimik, at ibang-iba sa lalaking nasa harap niya ngayon.

Tbaddy… hindi mo ba talaga ako naaalala?

Sa huli, napagtanto niya—

siya lang pala ang naiwan sa lugar na iyon, mag-isa.

Sige na.

Ituring na lang niya ang tatlong taong iyon bilang kabayaran ng pagmamahal niya.

Nilunok ni aviana ang kirot sa dibdib at pinigil ang sakit sa puso.

“thaddy,” sabi niya, malinaw ang bawat salita, “tapusin na natin ang ganitong klaseng kasal. Isang kasal na walang kahit ano.”

Biglang itinaas ni thaddy ang kilay niya. Sa boses niyang mababa at kaakit-akit, dalawang salita ang binitawan niya,

“Walang ano?”

Inangat niya ang kamay at marahang hinawakan ang maliit na baba ni aviana. Dumampi ang hinlalaki niya sa mapulang labi nito, dahan-dahang pinisil at kiniskis—mapang-udyok at sadyang bastos.

“Ah… kaya pala. Dahil dito ka nakikipag-divorce,” sabi niya. “Ano, gusto mo na?”

Biglang uminit ang mukha ni aviana, parang hinog na strawberry—pulang-pula.

Hindi iyon ang ibig niyang sabihin!

Pero naroon ang hinlalaki ni thaddy sa labi niya, paulit-ulit na dinidiinan at ginagalaw, parang sinasadya ang pang-aasar. Hindi niya inakalang ang isang lalaking gano’n kaguwapo at kagalang-galang ay may ganitong bastos at mapanglarong side.

Ginagamit niya ang daliri niya para paglaruan ang labi niya.

Unang beses na tinitigan ni thaddy si aviana nang ganito kalapit. Palagi itong nakasuot ng itim at puting damit, laging may malalaking itim na salamin—parang sinasadya nitong itago ang sarili, magmukhang matanda at boring.

Pero ngayong malapitan, napansin niya—

ang mukha nito ay kasingliit lang ng palad. Sa likod ng salamin, malinaw at malinis ang mga features nito. May pares ng matang parang sa usa—itim at puti, inosente pero malinaw. Nakakagulat ang ganda.

Malambot ang labi niya.

Kapag pinipisil ng daliri niya, nawawala sandali ang pula, pero agad bumabalik—malambot, elastic, at kaakit-akit.

Nakakaakit na halikan.

Dumilim ang tingin ni thaddy.

“Hindi ko akalaing ganito ka kalibog, Mrs. Mendoza,” sabi niya nang mababa ang boses. “Ganyang-ganyan ka na ba ka-desperado sa lalaki?”

Pak!

Walang pag-aalinlangan, itinaas ni aviana ang kamay niya at sinampal siya.

Tumagilid ang ulo ni thaddy dahil sa lakas ng sampal.

Nanginginig ang mga daliri ni aviana sa galit at hiya. Totoo nga—kapag masyadong mababa ang pagmamahal mo sa sarili, tapak-tapakan lang ang damdamin mo. Ganito pala kababa ang tingin niya sa kanya.

Halos umiiyak sa galit at kahihiyan, sinabi ni aviana,

“Alam kong hindi mo kailanman nakalimutan si klea. Ngayon, pinapalaya na kita. Ibabalik ko sa kanya ang posisyon bilang Mrs. Mendoza!”

Tahimik ang paligid matapos ang sampal.

Ramdam ni aviana ang hapdi sa palad niya, pero mas masakit ang kirot sa dibdib niya. Nanginginig pa rin ang mga kamay niya, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pinigil na galit at sakit na matagal nang naiipon.

Hindi agad nagsalita si thaddy.

Dahan-dahan niyang ibinalik sa tuwid ang ulo niya. Sa una, walang emosyon ang mukha niya—parang nagyelo. Pero unti-unting nagbago ang ekspresyon niya. Hindi galit. Hindi rin gulat.

Kung hindi… amusement.

Napangiti siya nang bahagya, mababaw pero mapanganib.

“Pinapalaya mo ako?” ulit niya, mababa ang boses. “aviana, sa tingin mo ba hawak mo ang desisyon?”

Humakbang siya palapit ulit.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na umatras si aviana.

Tumayo siya roon, diretso ang likod, kahit nanginginig ang tuhod niya.

“Hindi ko kailangan ng permiso mo,” sagot niya. “Tatlong taon na akong nakakulong sa kasal na ‘to. Tama na.”

Saglit na tinitigan siya ni thaddy. Para bang ngayon lang niya talaga siya tiningnan—hindi bilang pamalit, hindi bilang obligasyon, kundi bilang isang babae na may sariling isip.

“Akala ko sanay ka na,” sabi niya. “Hindi ba’t alam mo na simula pa lang, wala akong maibibigay sa’yo?”

“Alam ko,” sagot ni aviana, tahimik pero malinaw. “Pero hindi ibig sabihin nun, wala na akong karapatang umalis.”

Napatahimik si thaddy.

May kung anong dumaan sa mga mata niya—isang saglit na pag-aalinlangan, agad ding nawala.

“Kung gusto mo ng divorce,” sabi niya kalaunan, “huwag mong asahang lalabas ka rito na malinis.”

Ngumiti si aviana—isang ngiting pagod, pero buo.

“Hindi ako humihingi ng kahit ano. Hindi pera. Hindi ari-arian. Gusto ko lang makalaya.”

Parang mas lalong nainis si thaddy sa sagot na iyon.

“Talaga?” tanong niya. “Wala kang hinihingi?”

“Oo,” sagot niya. “Dahil kung may hihingin ako, hindi mo rin naman ibibigay—lalo na kung si klea ang masasaktan.”

Sa unang pagkakataon, tumalim ang mga mata ni thaddy.

“Huwag mong idamay si klea.”

Napangiti si avianna nang mapait.

“Pero siya naman talaga ang dahilan ng lahat, ‘di ba?”

Tumalikod siya at naglakad palayo, paakyat ng hagdan. Bawat hakbang ay parang may bigat, pero hindi na siya lumingon.

“Bukas,” sabi niya habang nakatalikod, “ipapadala ko sa abogado mo ang divorce papers.”

Hindi na siya hinabol ni thaddy.

---

Sa loob ng kwarto, isinara ni aviana ang pinto at saka lang siya bumigay.

Umupo siya sa sahig, nakasandal sa kama. Hindi siya humagulgol—tahimik lang na tumulo ang luha niya. Parang pagod na pagod na ang katawan niyang umiyak nang malakas.

Tatlong taon.

Hindi siya natalo sa isang babae.

Natalo siya sa isang alaala.

Kinabukasan, maaga siyang nagising. Inipon niya ang mga gamit niya—kaunti lang. Karamihan sa mga damit niya ay simple, walang kulay, parang buhay niya sa loob ng bahay na ‘yon.

Bago siya umalis, tumingin siya sa salamin.

Inalis niya ang malaking itim na salamin sa mata niya.

Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, malinaw niyang nakita ang sarili niya—hindi bilang Mrs. Mendoza, kundi bilang aviana.

Isang babaeng pagod na…

pero handang magsimula ulit.

At sa labas ng villa, habang sumisikat ang araw, tuluyang nagsara ang isang yugto ng buhay niya.