The Madam’s Final Move

Natuklasan ni Aviana na nagtataksil ang asawa niyang si Thaddy

May iba na siya.

At ang babae—isang college student.

Araw ng kaarawan ni Thaddy ngayon. Maaga pa lang ay abala na si Aviana sa kusina, inayos niya ang isang buong hapag ng pagkain—mga ulam na alam niyang paborito ng asawa, lutong bahay, tahimik at may halong pag-asang baka ngayong birthday niya, mas maging maayos ang lahat. Habang inaayos niya ang mesa, biglang may tumunog.

“Ding.”

Ang cellphone ni Thaddy—iyong madalas niyang iwan sa bahay—ay umilaw. Napatingin si Aviana. Isang mensahe ang pumasok. Mula sa isang college student.

【Nabangga ako habang kinukuha yung cake, ang sakit… huhuhu】

May kalakip na selfie sa ibaba.

Hindi kita ang mukha.

Mga binti lang.

Sa larawan, suot ng babae ang puting medyas na hinila paitaas, itim na bilugang sapatos na parang pang-eskuwela. Ang asul-at-puting palda ng college uniform ay nakataas, lantad ang isang pares ng mahahaba, makinis, at kapansin-pansing magagandang binti.

Namumula ang mapuputing tuhod—kitang-kita na talagang nabangga. Ang kabataan ng katawan ng dalaga, pinagsama sa malambing at paawa niyang mga salita, ay naglalabas ng isang uri ng bawal na tukso.

Narinig na ni Aviana ang mga ganitong kuwento—kapag matagumpay na negosyante ang lalaki, lalo na iyong mga CEO, kapag pumipili sila ng babae sa labas, ganitong tipo raw ang gusto nila. Bata. Sariwa. Walang bahid ng responsibilidad.

Mahigpit na hinawakan ni Aviana ang cellphone. Sobrang higpit na namutla ang mga daliri niya.

Ding.

May isa pang mensahe.

【President Mendoza, kita tayo sa Red Planet Hotel. Tonight, ako ang magse-celebrate ng birthday mo~】

Birthday ni Thaddy ngayon.

At ang babae niya sa labas ang magdiriwang para sa kanya.

Walang sinabi si Aviana. Kinuha niya ang bag niya at diretsong umalis papuntang Yunting Hotel.

Kailangan niyang makita.

Kailangan niyang makita kung sino ang babaeng ‘to.

Kailangan niyang harapin.

Pagdating ni Aviana sa Red carpet Hotel, huminto siya sa may entrance. Nasa harap na sana siya ng pinto nang bigla niyang makita ang dalawang pamilyar na mukha.

Ang mga magulang niya—sina Aydan at Kiera.

Napatigil siya, gulat na lumapit.

“Pa? Ma? Anong ginagawa n’yo dito?”

Nagkatinginan sina Aydan at Kiera. Halatang nagulat, at may kung anong pag-iwas sa mga mata nila.

“Ah… Liza ,” sabi ni Aydan, pilit na kalmado, “umuwi na ang kapatid mo. Hinatid lang namin siya rito.”

Ang kapatid niya?

Klea?

Napalingon si Aviana sa loob ng hotel, sa pamamagitan ng maliwanag na salaming bintana. At sa sandaling iyon—

Parang tumigil ang mundo niya.

Nandoon si Klea. 

Suot niya ang parehong asul-at-puting college uniform.

Eksaktong pareho ng nasa litrato.

Doon tuluyang nagyelo ang katawan ni Aviana.

Ibig sabihin… ang college student na iyon—

ang babaeng ka-text ng asawa niya—

Ay ang sarili niyang kapatid.

Si Klea ay likas na maganda. Kilala siya sa buong lugar bilang “red rose ng siyudad.” Hindi lang iyon—mayroon din siyang sinasabing pinakamagandang pares ng binti sa buong lugar. Mahaba, makinis, at halos lahat ng lalaking makakita ay natutulala.

Maraming lalaki ang yumuyuko sa ganda ng mga binti niyang iyon.

At ngayon, ang mabuting kapatid niya—ginamit ang mga binti na iyon para akitin ang sarili niyang bayaw.

Natawa si Aviana, pero mapait.

Humarap siya sa mga magulang niya.

“Mukhang ako pala ang huling nakaalam,” malamig niyang sabi.

Napakamot si Aydan, parang naiilang.

“Liza, sa totoo lang… hindi ka naman talaga gusto ni President Mendoza.”

Sumabat si Kiera, walang pag-aalinlangan.

“Oo nga. Alam mo ba kung ilang babae sa lugar ang may gusto sa kanya? Imbes na mapunta siya sa ibang babae, mas mabuti nang ibigay na lang sa kapatid mo.”

Kumuyom ang kamao ni Aviana.

“Ma. Pa. Anak n’yo rin ako.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Tumalikod siya at naglakad palayo.

Biglang nagsalita si Kiera mula sa likuran.

“Aviana, sagutin mo nga ako. Nahawakan ka ba ni President Mendoza?”

Napahinto si Aviana.

Sumunod ang matalim na boses ni Aydan.

“Huwag mong isipin na may utang kami sa’yo. Noon pa man, si President Mendoza at si klea ang kinikilalang golden couple sa circle nila. Kung hindi lang siya naaksidente at naging comatose, hindi ka naman papakasalan kapalit ni klea.”

Sinipat siya ni kiera mula ulo hanggang paa, puno ng pangmamaliit.

“Tingnan mo nga ang sarili mo. Tatlong taon ka nang kasal, at ano ka ngayon? Isang housewife na umiikot lang ang mundo sa asawa. Samantalang si klea, isa nang principal ballerina. Isang puting sisne at isang pangit na bibe—ano ang laban mo? Ibalik mo na si President mendoza sa kapatid mo.”

Bawat salita ay parang kutsilyong bumaon sa puso ni Aviana. 

Namula ang mga mata niya, pero hindi siya umiyak doon. Tahimik siyang umalis.

Nang makauwi si Aviana sa villa, gabi na. Pinauwi niya si Luna nang mas maaga. Tahimik ang bahay. Walang ilaw na nakabukas.

Madilim.

Malamig.

At napakalungkot.

Mag-isa siyang naupo sa harap ng hapag-kainan, sa gitna ng dilim. Nandoon pa rin ang mga pagkaing inihanda niya kanina—malamig na ngayon, parang damdamin niya.

Tahimik lang siya, nakaupo, habang unti-unting nilalamon ng dilim ang buong paligid. 

Tahimik ang villa.

Yung klase ng katahimikan na parang may bumibigat sa dibdib mo habang tumatagal. Umuupo lang si Aviana sa harap ng mesa, walang imik, nakatingin sa mga ulam na siya mismo ang nagluto kaninang umaga. May adobo, may sinigang, may cake pa na binili niya sa maliit na bakery sa kanto—lahat iyon para sa birthday ng asawa niya.

Birthday.

Napangiti siya ng mapait.

“Ang tanga mo,” bulong niya sa sarili.

Tatlong taon.

Tatlong taon niyang ginising ang sarili araw-araw para lang gampanan ang papel ng isang mabuting asawa. Kahit hindi siya mahal, kahit malamig si Thaddy, kahit parang multo lang ang presensya nito sa bahay—pinaniwalaan niya ang sarili niya na darating din ang araw na magiging maayos ang lahat.

Na baka isang araw, hahawakan din siya ng asawa niya hindi dahil obligasyon, kundi dahil gusto.

Pero ngayon, malinaw na malinaw na.

Hindi siya ang pinili.

Hindi kailanman siya ang pinili.

Dahan-dahan niyang inilapag ang kamay niya sa mesa. Nanginginig ang mga daliri niya, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa galit at sakit na pilit niyang kinokontrol. Parang isang maling galaw lang, at tuluyan na siyang babagsak.

Biglang may narinig siyang tunog ng sasakyan sa labas.

Napatigil siya.

Bumilis ang tibok ng puso niya.

Umuwi na siya?

Hindi siya tumayo. Hindi rin siya nagbukas ng ilaw. Nanatili lang siyang nakaupo sa dilim, tahimik na naghihintay. Ilang segundo pa, narinig niya ang pagbukas ng pinto.

Pumasok si Thaddy. 

“Wan?” malamig at mababang boses, parang sanay na sanay na hindi sinasagot.

Walang sagot.

Naglakad siya papasok sa dining area at doon niya nakita si Chi Wan—nakaupo sa dilim, tanging liwanag lang ay galing sa ilaw ng labas na pumapasok sa bintana.

Napakunot ang noo niya.

“Bakit walang ilaw?”

Hindi pa rin sumagot si Aviana.

Napatingin si Thaddy sa mesa. Sa mga pagkaing hindi ginalaw. Sa cake. Sa kandilang hindi sinindihan.

Saglit siyang natigilan.

“Birthday ko ba ngayon?” tanong niya, parang hindi sigurado.

Doon napatawa si Aviana. Mahina, pero puno ng pangungutya.

“Congrats,” sabi niya, paos ang boses. “Mukhang mas naaalala pa ng ibang tao kaysa sa’yo.”

Tumahimik si Thaddy.

Parang may kutob na siya, pero pinili niyang magkunwari.

“Anong ibig mong sabihin?”

Tumayo si Aviana. Sa wakas, humarap siya sa asawa niya. Kita sa mata niya ang pagod—hindi pisikal, kundi emosyonal. Yung klase ng pagod na galing sa paulit-ulit na pagkadismaya.

“Galing ako sa Red planet Hotel,” diretsahang sabi niya.

Nanigas si thaddy.

Hindi na niya itinanggi.

“Ah,” sagot niya, parang normal lang. “Nakita mo na pala.”

Isang salita lang iyon, pero sapat na para tuluyang gumuho ang natitirang pag-asa ni Aviana.

“Si klea,” dugtong niya, pilit pinapakalma ang sarili. “Kapatid ko. Siya ang babae mo.”

Tahimik.

Walang paliwanag.

Walang sorry.

Sa sandaling iyon, parang may pumutok sa loob ni Aviana.

“Alam mo ba,” sabi niya, nanginginig ang boses, “na kahit isang beses, hindi mo man lang ako hinawakan bilang asawa?”

Napatingin sa kanya si Thaddy, pero malamig pa rin ang mga mata.

“Hindi ba alam mo na ‘yan simula pa lang?”

Mas masakit iyon kaysa sigaw.

Mas masakit kaysa mura.

Tumango si Aviana, dahan-dahan.

“Oo. Alam ko. Pero tanga ako. Umasa pa rin ako.”

Lumapit siya sa mesa, kinuha ang singsing sa daliri niya, at marahang inilapag iyon sa ibabaw ng cake.

“Hindi ko na kayang makipagkumpitensya,” sabi niya. “Lalo na sa sarili kong kapatid.”

Hindi siya umiyak.

Hindi siya sumigaw.

Tahimik lang siyang tumalikod at naglakad papunta sa hagdan.

“Aviana,” tawag ni thaddy mula sa likuran.

Huminto siya, pero hindi lumingon.

“Simula ngayon,” sabi niya, malinaw at matatag, “tapos na ako.”

Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Aviana ang kakaibang gaan—masakit, oo, pero may kalayaan. Parang sa wakas, binitawan na niya ang isang panaginip na matagal nang patay.

At sa dilim ng bahay na minsan niyang tinawag na tahanan, nagsimula ang wakas ng pagiging asawa niya—at ang simula ng sarili niyang buhay.