CHAPTER 1: HER DESTINY

AMARA’S POV:

“Sigurado ka na ba talaga sa desisyon mong ito, hija?” nag-aalalang tanong ni Auntie May.

Tumango ako.

Alam ko kasing kung magtatagal ako dito’y mas lalalim lang ang sakit na dulot ng kahapon.

Dala ang isang wallet, inabot niya sa akin ang perang nagkakahalaga ng isang libo. Kukunin ko na sana iyon, nang bigla itong hinablot ng kanyang asawang si tiyo Arman.

“Akin na ito, dagdag gastos na naman!” saad nito. Wala nang nagawa ang tiya nang dumating na ang traysikel na inarkila niya para ihatid ako sa terminal ng bus papuntang maynila.

“Ano, aalis ka pa ba o hindi? Naghihintay na sayo si manong o!” sita naman ng kanyang anak na si Melanie. Wala na akong nagawa kung hindi ang ngumiti sa kanya. She's been always there with me, sa katunayan parang pangalawang ina na nga ang turing ko sa kanya. But, as they say, hindi sa lahat ng panahon ay nasa ligaya lang nakatutok ang buhay ng tao. Kailangan niyang makaranas ng matinding hirap, dahil iyon ang makakapagpalago sa kanya.

And I am one of them.

She squeezed my hands for the last time before I bid my last goodbye.

Kung anuman ang kararatnan ko sa maynila ay hindi ko alam, basta ang alam ko lang kailangan ko nang makaalis sa impyernong bahay na iyon. It was supposed to be our house, it belongs to my parents’, pero nang mamatay sila sa malagim na trahedya, doon na nagkadalasog-lasog ang buhay ko.

I was 5 by then, and the memories of their tragic death became a vivid one na para bang parte na sila ng utak ko na kahit ilibing ko pa sa lupa, hindi na matatanggal pa.

Kung bakit pa ako nagtagal dito, ay hindi ko rin alam. Siguro nga ay baka hindi pa rin ako nakakausad sa pagkamatay ng aking mga magulang.

Yet, I need to, I have to for the sake of my own future.

Sumakay na ako sa traysikel, and the next thing I knew bumibiyahe na kami papuntang terminal ng bus. It was already six thirty in the morning when we arrive, at dahil maaga pa ay kakaunti pa lamang ang mga taong bibiyahe papuntang maynila.

Agad na nagtulungan ang konduktor at driver ng traysikel na maiakyat sa bus na aking pagsasakyan ang aking mga gamit. Hindi naman ganoon ito karami, kaya hindi sila nahirapan.

Ilang oras pa akong naghintay bago umandar ang makina ng bus, sa sobra ko ngang paghihintay hindi ko na alam na nakatulog na pala ako.

I wake up in a familiar scene of my past. It was dark yet, I could remember all of it.

Nasa labas ako at nakahiga sa may kalsada, halos hindi ko na makita ang mga magulang ko dahil sa mga taong nagkukumpulan sa may hindi kalayuan.

“Mama! Papa!” I cried out loud. Even the rescuers tried to stopped me pero hindi sila nagtagumpay, I didn't mind if I got bruise, or blood all over my body basta ang alam ko, umiiyak akong tumatakbo papunta sa katawan nilang wala ng buhay.

Pero sa hindi kalayuan, natanaw ko ang isang pigura ng isang babae. Hindi ko nakikita ang kanyang mukha dahil nakatalukbong at may suot itong sunglasses, pero nagmamasid lang siya sa amin. At nang magtama ang paningin namin, bigla nalang siyang umalis. Sinubukan kong habulin siya, pero napigilan na ako ng mga rescuers.

I was a kid back then, a kid who has a lot of dreams and a bright future. Pero sa isang iglap, nawala lahat ng iyon dahil sa isang aksidente. And since then, hindi na mawala sa isip ko ang pangyayaring iyon, and whoever she is, I hope malalaman ko rin kung bakit siya nandoon at bakit siya nakamasid sa amin.

Bigla akong nagising nang may kumalabit sa braso ko. Pashnea, panaginip lang pala.

But what happened isn't just a dream, it's a part of my childhood traumas.

Isang matandang babae ang marahan akong tinapik-tapik sa braso, “Miss, masyado yatang napalakas ang hilik mo. Ang mabuti pa ay ayusin mo ang iyong posisyon, para hindi ka masyado naghihilik,” aniya sa magalang na tinig.

Humingi agad ako ng pasensya sa kanya, sobrang napagod yata ako dahil ang aga-aga ko nagising kanina para i-check ang mga gamit at maghanda para sa pag-alis ko.

Bahagya ko pang iginaya ang aking tingin sa iba pang pasahero, tahimik lang sila at tanging ang makina lang ng bus ang maingay. May ilang natutulog at may mga naglalaro ng games sa cellphone, habang ang iba naman ay nakatingin sa labas at nagmumuni-muni.

Hindi ko na namalayang naghihilik na pala ako habang natutulog.

“Maraming salamat ho, at pasensya na,” saad ko at iginaya nalang ang tingin sa labas. Hindi na ako makatulog dahil mukhang na-reset naman na ang utak ko.

Kay ganda ng tanawin sa labas, bagay na sobrang mamimiss ko kapag nasa maynila na ako. Napabuntong hininga nalang ako ng sobrang lalim dahil sa naging desisyon ko, ano kaya ang magiging buhay ko pagdating doon? Makakahanap kaya agad ako ng trabaho? Makakapag-ipon kaya ako para sa future ko?

I am a graduate of Bachelor's degree in Science major in Information Systems. Simula pagkabata, pangarap ko na talaga ang maging isang hacker kagaya ng mga napapanood ko sa mga action movies.

Namamangha kasi ako sa bilis ng pagtipa ng kanilang mga kamay sa keyboard. Sa kung paanong ang isang itim na puno ng green codes ay napapabagsak ang isang sistema sa loob lamang ng ilang minuto, o segundo.

I graduated five months ago, pero wala pa rin akong nahahanap na trabaho na related talaga sa kursong kinuha ko. I wanted to become a software developer, dahil iyon ang mas malapit sa pangarap ko, pero sa kasamaang palad naghahanap sila ng may experience.

Iyong tipong may kompanya talaga na kinabibilangan, bagay na wala ako, pero nang nagliparan ang balitang mas maraming taga-Antique na bagong graduate ang nakakahanap ng mas magandang oportunidad at angkop sa pinag-aralan nila sa siyudad, doon na ako nagka-interes na sumubok. Sabi kasi nila, doon sa matatayog na mga buildings na iyon nagtatago ang mga pinakamagagaling na tech-dev companies. At baka roon, sa gitna ng mga codes at datas, mahahanap ko na rin ang kinabukasang matagal ko ng minimithi.

At baka doon ko pa nga mahanap ang misteryosong babaeng matagal nang bumabagabag sa mga panaginip ko. Sino kaya siya? At bakit hanggang ngayon, pakiramdam ko ay nakamasid pa rin siya sa akin mula sa anino ng nakaraan? May kinalaman kaya siya sa car accident na sanhi ng pagkamatay ng mga magulang ko?

Kinuha ko ang luma kong cellphone mula sa bulsa ng jacket ko. Gusto kong i-check ang mga bookmarks ko sa browser–mga iyon listahan ng tech companies sa Manila na pwedeng apply-an. Pero sa totoo lang, kahit anong trabahao, papasukin ko.

Huwag lang akong bumalik sa dati kong buhay.

Isinandal ko ang ulo ko sa sandalan ng upuan. Pinikit ko ang aking mga mata at taimtim na nagdasal.

Maynila. Please, maging mabait ka sa akin.